Διαφέρουν εκ διαμέτρου οι απόψεις του πόπολου και των εκπροσώπων του σχετικά με το πολιτικό ανάστημα και την προσφορά στον τόπο του Κωνσταντίνου Καραμανλή του πρεσβύτερου. Οι φίλα προσκείμενοι στη Δεξιά τον έχουν από πολλού ανακηρύξει «εθνάρχη», οι παροικούντες ωστόσο το Κέντρο και την Αριστερά τον θεωρούν κοινωνική πληγή. Οι μεν του πιστώνουν πως θωράκισε τους θεσμούς και εμπέδωσε τη δημοκρατία έπειτα απ’ την πτώση της χούντας και οι δε του καταλογίζουν ότι εξέθρεψε προηγουμένως το παρακράτος, ανοίγοντας τον δρόμο για την επικράτηση των συνταγματαρχών.
Ανορθωτή της χώρας τον θεωρούν οι οπαδοί της παράταξής του, εμπνευστή του καθολικού σχεδίου ανοικοδόμησης που απογείωσε την ανάπτυξη τους σκοτεινούς καιρούς του ’50, του ’60 και του ’70, ενώ οι αντίπαλοι τον εγκαλούν για την αποκρουστική εφαρμογή της αντιπαροχής, η οποία ασχήμυνε ανεπανόρθωτα το κλεινόν και τα υπόλοιπα άστεα, προσπορίζοντας υπέρογκα κέρδη σε προσφιλείς εργολάβους και δεν εννοώ, ασφαλώς, τα ομώνυμα γευστικότατα γλυκά. Ημεδαποί και ξένοι μελετητές τον ευγνωμονούν για την ένταξη της χώρας στην Ε.Ε.
Φαίνεται όμως πως «υπάρχει μια μερίς η οποία αντιτίθεται, αλλά θα συνέλθει κι αυτή – πού θα πάει;» κατά την αμίμητη ατάκα του Βασίλη Λογοθετίδη στο «Ενα βότσαλο στη λίμνη» του Σακελλάριου. Καθότι δεν είναι λίγοι και αρνούνται να νερώσουν το κρασί τους όσοι υποστηρίζουν ότι το ευρώ ευθύνεται για την αποβιομηχάνιση της Ψωροκώσταινας, τη διάλυση του πρωτογενούς της τομέα, τη φτωχοποίηση του πληθυσμού και την κατάρα των μνημονίων. Ωσπου να προσδιορίσουν οι ιστορικοί του μέλλοντος το πρόσημο της συνολικής συνεισφοράς του ανδρός στα κοινά, εχθροί και φίλοι αναγνωρίζουν πως κατόρθωσε να συμπυκνώσει σε μία μόνο φράση την πεμπτουσία του παρ’ ημίν δημοσίου βίου.
Νεφελοβάμονες οι Νεοέλληνες προσγειωθήκαμε διά παντός σαν σήμερα το 1989, οπότε ο σοφός Σερραίος εκστόμισε τον αφορισμό που στοιχειώνει έκτοτε τον πολιτικό μας πολιτισμό: «Τα πρωτοφανή γεγονότα που σημειώνονται τον τελευταίο καιρό δημιουργούν την εντύπωση ότι η Ελλάς μετεβλήθη σε απέραντο φρενοκομείο». Οι μετέπειτα εξελίξεις τον επιβεβαιώνουν πανηγυρικά.
Ιδεωδώς συνηγορεί η προφητική πένα του Γεωργίου Σουρή: Ω! Εορτή των Εορτών. Ω! ευτυχής ημέρα!/ Ω! τώρα πρέπει ο καθείς του άστεως πολίτης/ να βάλει στο μπαλκόνι του μια κόκκινη παντιέρα/ με τη χρυσή επιγραφή «Ζωρζής Δρομοκαΐτης»./ Ναι! τώρα πρέπει στολισμός με δάφνες και μυρσίνες,/ ναι! τώρα πρέπουν κανονιές, φανάρια και ρετσίνες./ Φρενοκομείο κτίζεται και στη σοφήν Ελλάδα!/ Α! ο Θεός εφώτισε τον Χιώτη τον Ζωρζή/ και τώρα μέσα στου Δαφνιού την τόση πρασινάδα/ θα βρίσκουμε παρηγοριά κι η μνήμη του θα ζει./ […] Θέλει λαμπρόν μαυσώλειον αυτός ο κληροδότης,/ παιάνας κι αποθέωσιν εις τρίτους ουρανούς/ ευρέθη μες στους Χιώτηδες με γνώση κι ένας Χιώτης/ κι εσκέφθη ο μεγάλος του και πρακτικός του νους/ πως μέσα στην Ελλάδα μας που πλημμυρούν τα φώτα/ φρενοκομείον έπρεπε να γίνει πρώτα πρώτα.
