Ακάθεκτος, διαβάζω στα λεξικά, από α στερητικό και κατέχω (συγκρατώ): ασυγκράτητος, ορμητικός, στα λεξικά της αρχαίας, ακαθεκτέω το ρήμα (ου κατέχων), ακάθεκτος: ο ακατάσχετος, ο ακράτητος, επί θράσους. Πώς μας θωρείς… ακάθεκτος; Πού τρέχει ο λογισμός σου; (δική μου παραλλαγή από το ποίημα του Βαλαωρίτη για τον πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄). «Ρέων ο χρόνος ακάθεκτα και αεί τι κινούμενος παρασύρει και παραφέρει πάντα τα εν γενέσει και ες βυθόν αφανείας καταποντοί…», «Αλεξιάδα», της Αννας Κομνηνής. Μόνο… λόγιο «ακάθεκτο» που βρήκα σε πρόχειρη αναζήτηση. Εδώ, υποθέτω, με τη σημασία του αμείλικτου: «Κυλώντας ο χρόνος αμείλικτα και αδιάκοπα παρασύρει στο διάβα του όλα όσα έζησαν και σε βάθος απύθμενο τα καταποντίζει».
Ολα τα άλλα «ακάθεκτα» συνδυάζονται, κυρίως, με την… ποδοσφαιρική ή τη… στρατιωτική διάλεκτο και όλα έχουν χαρακτήρα επιθετικό και απειλητικό. Μόνο ένας «τσαμπουκάς», ένας «πείσμων ανεγκέφαλος», θα ξεστόμιζε τη φράση: «Είμαστε ακάθεκτοι στον δρόμο της νομιμότητας». Ενας εχέφρων, που θέλει να συζητήσει, θα έλεγε «κατηγορηματικοί», «αμετάθετοι», «αποφασισμένοι», «αμετακίνητοι»… τόσες λέξεις που αφήνουν αναμονές για αντίλογο. Το «ακάθεκτοι», που ξεστόμισε… ακάθεκτος στη Βουλή ο υπουργός Προστασίας… ούτε με «δρόμο της νομιμότητας» μπορεί να συνδυαστεί ούτε, πολύ περισσότερο, με όσα είπε στη συνέχεια περί «διεύρυνσης της δημοκρατίας, της ισονομίας και του περιορισμού της αυθαιρεσίας».
Ολα αυτά -λυπάμαι που θα τον στενοχωρήσω, αλλά…- με τρόπο ακάθεκτο δεν γίνονται. Ακάθεκτη μπορεί να γίνει -εκεί και ταιριάζει απόλυτα- η καταστολή, την οποία και φαίνεται ασμένως να υποστηρίζει και να επαυξάνει: «Θέλω να προειδοποιήσω… Θα συνεχίσουμε…» είπε. Ας μείνει, για την ώρα, με την καταστολή (του) και ας αφήσει τις… εκθέσεις ιδεών και τις… θεωρητικές εξυπνάδες για κανέναν λιγότερο… ακάθεκτο. Αλλωστε, όλα αυτά… ο ρέων χρόνος ακάθεκτα… ες βυθόν αφανείας καταποντοί… Ποιος θα τον θυμάται…
-320x213.png)
