Κακώς αναρωτηθήκαμε πότε θα ασχοληθούμε πάλι με την Κρόουλι, όταν, προ ημερών, η ταπεινότητά της συνέτριψε τη Λιντς και τη… λογική μας. Την Τρίτη, παίκτες και υπάλληλοί της, «με χρήματα από την τσέπη μας», τάισαν «και πάλι» άστεγους.
Επίτηδες (και ελέγχουμε τον εαυτό μας γι’ αυτό…) αρχίσαμε την περιήγηση-αναζήτηση στην αγγλική πόλη Κρόουλι από το τοπικό Κέντρο Υγείας, αντί, αρχικά, να απευθυνθούμε στα γραφεία της τοπικής ομάδας. Θέλαμε να σταθμίσουμε την ατμόσφαιρα, εν γνώσει μας βέβαια πως η πρόκριση της Κρόουλι Τάουν, ομάδας τέταρτης κατηγορίας, στον επόμενο γύρο του Κυπέλλου Αγγλίας μετά το εμφατικό 3-0 απέναντι στη Λιντς, δεν ήταν δυνατόν να λύσει κανένα πρόβλημα ανάμεσα στους αναρίθμητους Αγγλους νοσηλευόμενους των ημερών μας λόγω κορονοϊού.
«Για δες καιρό που διάλεξε» μας είπε ουσιαστικά ο νοσοκόμος Ασλεϊ Γκρέιν για την ομάδα της πόλης των 105.000 κατοίκων, 45 χιλιόμετρα νότια του κεντρικού Λονδίνου. Για την ακρίβεια είπε: «Σε άλλες, ανώδυνες εποχές τέτοια νίκη-πρόκριση οι οπαδοί-κάτοικοι της πόλης θα την είχαν τιμήσει με πολύ μπίρα και τραγούδι· τώρα, όχι. Χαμόγελα, αλλά κι αυτά όχι πλατιά, γέννησε η πρόκριση απέναντι στη Λιντς, η αγωνία, όπως παντού στον πλανήτη, περισσεύει κι εδώ. Τα κρούσματα των τελευταίων ημερών, γενικότερα στην Αγγλία, ζητούν την προσοχή μας».
Ανταπέδωσε τις ευχές μας, συμφωνήσαμε πως όλοι μας οφείλουμε να συντηρήσουμε τις ίδιες ευεργετικές ιδιότητες της αμοιβαιότητας που γεννά η παγκόσμια υγειονομική απειλή και μετά το τέλος της. «Να μοιάσουμε στην πολύχρωμη παρέα της ομάδας μας», έτσι υπέγραψε τον σύντομο χαιρετισμό μας και εννοούσε αυτό που όλοι ξέρουν για τη θαυμαστή αλληλεγγύη που κρύβεται στα αποδυτήριά της.
Η ταπεινή Κρόουλι, ιδρυθείσα το 1896(!), είναι έκτη στη βαθμολογία της League2 (τέταρτη κατηγορία) και αποτελεί προσωπική υπόθεση «για τον τηλεοπτικό παρουσιαστή, τον δικηγόρο, τον δάσκαλο, κάθε άλλο επαγγελματία της καθημερινότητάς μας και κάποιους φοιτητές. Μόλις μάθατε κάποιους από τους ερασιτέχνες παίκτες της ομάδας μας εδώ στο Κρόουλι», ακούσαμε από τον τηλεφωνητή των γραφείων της ομάδας.
Αμιγώς ποδοσφαιρικό σχόλιο; Από τον προπονητή της, Τζον Γεμς, σε τοπική ιστοσελίδα την επόμενη της πρόκρισης: «Το πείσμα για διάκριση δεν είναι αρκετό, απαιτείται και ποδοσφαιρική ικανότητα, νά τα δύο στοιχεία που υπάρχουν στην ομάδα μας. Μπορούμε, εκτός από προκρίσεις όπως απέναντι στη Λιντς, να αποκτήσουμε και τη σταθερότητα που μας λείπει στο πρωτάθλημα».
Ακόμη κι αν την αποκτήσουν, βέβαια, στην εποχή μας, επειδή λόγω ιού ακόμη βασιλεύει το… φοβού τον πλησίον σου ως εαυτόν, θα αργήσουν να τη χαρούν οι οπαδοί της. Το χωρητικότητας 6.000 θεατών κτίσμα του 1997 γήπεδο της «Μπρόντφιλντ Παρκ» δεν προβλέπεται να γεμίσει σύντομα και «ποδόσφαιρο με… τηλεδιάσκεψη δεν είναι ποδόσφαιρο», όπως σαρκαστικά σχολίασε ο προπονητής της πόλης με τις πολύχρωμες γειτονιές.
Το Κρόουλι, αναπόφευκτα, γιορτάζει τις επιτυχίες της ιστορικής ομάδας του με πολυχρωμία στις εξέδρες και στις παρέες που, ως Αγγλοι που… σέβονται τον εαυτό τους, τις συνοδεύουν με βαρέλια μπίρας. Η πόλη χωρίζεται σε 14 γειτονιές, κάθε μία χαρακτηρίζεται, λόγω της ιδιαίτερης σύνθεσης των κατοίκων της, του φυσικού περίγυρου ή της παράδοσής της, από το δικό της χρώμα. Συχνά οι οπαδοί της-θεατές έχουν στον λαιμό ή στο χέρι κόκκινο, άσπρο, μπλε, μοβ, πράσινο μαντίλι ή κασκόλ ή κάποιο άλλο διακριτικό όποιου χρώματος εκπροσωπεί την κάθε μία από τις 14 γειτονιές. Ετσι επιτυγχάνεται η πολυχρωμία. «Μονόχρωμη», με την έννοια της ταύτισης, είναι μόνο η διάθεσή τους για φιλανθρωπία, όπως αποδείχτηκε την Τρίτη. Ευχές (τις δώσαμε και τηλεφωνικά) να γιορτάσουν έτσι την επάνοδο στη λεγόμενη «κανονικότητα».
