Ζαμάν φου κι απάνω τούρλα παρουσίασε τον εαυτό του ο πρωθυπουργός, ομολογώντας κατά βάθος την ασύγγνωστη αδιαφορία με την οποία ο ίδιος και η κυβέρνησή του παρακολουθούν τη μετατροπή σε τσουνάμι του δεύτερου κύματος της πανδημίας και τη συμπαρομαρτούσα άλωση του ανοχύρωτου κάστρου της οικονομίας. Ξετυλίγω το νήμα: Η αποτυχία της φθινοπωρινής καραντίνας να συγκρατήσει την επέλαση του κορονοϊού, η καθημερινή εκατόμβη συνανθρώπων μας που χάνουν τη μάχη, ο ανεπαρκής αριθμός θέσεων στις ΜΕΘ και ο υψηλός δείκτης νέων διαγνώσεων συνιστούν μακάβριο κοκτέιλ που φέρνει προ αδιεξόδου το Μαξίμου.
Η βουβή αγανάκτηση της κοινωνίας αναστατώνει το επικοινωνιακό επιτελείο του κυβερνητικού μεγάρου, διότι η εκκωφαντική σιωπή φαντάζει ανεξέλεγκτη και ως εκ τούτου απείρως πιο επικίνδυνη από τη φλύαρη οχλαγωγία. Κάπως έτσι, οι παροικούντες την Ηρώδου Αττικού φωστήρες συμβούλευσαν τον Κυριάκο –εξακολουθώ να μην αναφέρω επώνυμο, αδιόρθωτα προληπτικός καθόσον– να προβεί σε δημόσια αυτοκριτική από τις συνήθεις των ομολόγων του, οίτινες αναλαμβάνουν με κούφια λόγια την όποια ευθύνη, χωρίς να επωμίζονται ποτέ τις υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτήν.
Με μισή καρδιά παραδέχτηκε ότι έπρεπε να κηρυχθεί νωρίτερα σε αποκλεισμό η Βόρεια Ελλάδα, υπογραμμίζοντας το επόμενο δευτερόλεπτο ότι ουδείς τού το πρότεινε. Φταίνε εμφανώς οι λοιμωξιολόγοι, από τα πρωτόκολλα των οποίων ξέφυγε η κρισιμότητα της κατάστασης, και η αντιπολίτευση επίσης, ήτις εκσφενδόνιζε ιοβόλα βέλη, επικαλούμενη τις ολέθριες συνέπειες του λοκντάουν για τους εργαζόμενους και τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες. Δοκιμασμένη συνταγή: Προτίθεμαι τάχα να αποδεχτώ τα λάθη μου, αλλά ταυτοχρόνως τα αποκρούω, εναποθέτοντάς τα οπισθοβούλως ως πονηρός πολιτευτής σε αλλότριους τραχήλους.
Ιδιαίτερης προσοχής χρήζει η απάντησή του για την ποδηλατάδα στην Πάρνηθα και το κακό συναπάντημα με τους μηχανόβιους, εν τω μέσω των οποίων ποζάρισε για την περίφημη φωτογραφία. Υποτίμησε τον θόρυβο, θεωρώντας τον άνευ σημασίας, πρόβαλε πρόχειρη δικαιολογία και τα θαλάσσωσε κανονικά. «Κρίνοντας εκ των υστέρων προφανώς και θα φορούσα μάσκα» την ώρα που σταθήκαμε απέναντι στον φακό, είπε, συνεχίζοντας ακάθεκτος: «Είμαι ο πρώτος που βάζω τον πήχη των προσδοκιών πιο ψηλά για τον εαυτό μου. Κάνω τη δική μου αυτοκριτική και ζητώ και απ’ όλους τους πολίτες να αναλογιστούν τις στιγμές εκείνες της προσωπικής ανεμελιάς ότι μπορεί να έκαναν ζημιά».
Ανέμελος, λοιπόν, άφροντις, ολίγωρος και ζημιάρης, επιδεικνύων εγκληματική ξεγνοιασιά, σύμφωνα με τα ίδια τα (αμφι)λεγόμενά του. Να πώς εξηγούνται οι τριψήφιοι αριθμοί νεκρών κάθε μέρα, το μακάβριο αδιαχώρητο στις Εντατικές, οι καταιγιστικοί ρυθμοί των νέων διαγνώσεων, που δεν υποχωρούν, παρότι υπομένουμε εκόντες – άκοντες σκληρή καραντίνα πάνω από έναν μήνα. Το ότι οι εργαζόμενοι πληρώνουν τη νύφη και την κουμπαριά του ματωμένου γάμου δεν οφείλεται ασφαλώς σε αμέλεια, αλλά σε ενδελεχώς προσχεδιασμένη εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων μοντέλων.
