Οι «μάχες του Μαραθώνα»

Οταν ήρθαμε στον Μαραθώνα, το 1990, υπήρχαν δύο περίοδοι τον χρόνο που μεταξύ των αρσενικών σκύλων, δεσποζόμενων και αδέσποτων, γινόταν το έλα να δεις. Κάθε Οκτώβριο και Ιούνιο, χοντρικά, η περιοχή μας θύμιζε «θέατρο πολέμου», καθώς τα αρσενικά σκυλιά προσπαθούσαν να ζευγαρώσουν με κάποιο θηλυκό. Κι αυτό σήμαινε άγριες μάχες αλληλοεξόντωσης, που άφηναν πίσω τους τραυματίες – και συχνά και νεκρούς.

Τότε είχαμε τη Φέη και τον Αρη. Τη Φέη την είχαμε στειρώσει, ακούγοντας τη συμβουλή του κτηνιάτρου μας, ενός πολύ σοβαρού και έμπειρου επιστήμονα. Ετσι, δεν έζησε αυτή τη φοβερή εμπειρία. Τον Αρη, όμως, δεν τον στειρώσαμε, οπότε είχαμε την ατυχία να παρακολουθήσουμε από σχετικά κοντά όλη την τραγωδία. Ο σκύλος μας, καθώς δεν είχαμε ακόμα φτιάξει τον φράχτη του οικοπέδου, κάθε περίοδο ζευγαρώματος την κοπάναγε κι έτρεχε εκεί που τον καλούσε το… καθήκον – και το ένστικτό του. Δηλαδή πίσω από κάποια θηλυκιά που βρισκόταν σε οίστρο.

Η διαδικασία είχε τρεις φάσεις: Η πρώτη ήταν κάτι σαν φλερτ. Η θηλυκιά πήγαινε μπροστά και την ακολουθούσαν από κοντά τα αρσενικά. Σταματούσε εκείνη, σταματούσαν κι οι αγαπητικοί. Κάπου κάπου ένα απ’ τα πιο μεγαλόσωμα αρσενικά πλησίαζε το «αντικείμενο του πόθου» του με αποτέλεσμα τα άλλα αρσενικά να του την πέφτουν, αναγκάζοντάς το να ξαναμπεί στη σειρά. Αυτό το σκηνικό διαρκούσε κάπου 8-10 μέρες. Στο διάστημα αυτό ξεκαθάριζε το ποιος θα ζευγάρωνε πρώτος – ο πιο τολμηρός και πιο δυνατός.

Η δεύτερη φάση ήταν το καθαρό ζευγάρωμα. Οταν τέλειωνε, με τον αρσενικό να κοιτάζει αριστερά και τη θηλυκιά δεξιά, ακολουθούσε ο δεύτερος, ο τρίτος κ.τ.λ. Δεν ήταν καθόλου ειρηνικά τα ζευγαρώματα: Συχνά διακόπτονταν από καβγάδες μεταξύ των αρσενικών, που έσερναν πέρα-δώθε τα θηλυκά. Ηταν ένα πολύ άγριο θέαμα και πολύ επικίνδυνο για τη σωματική ακεραιότητα των ζώων που συμμετείχαν στο «παιχνίδι». Διαρκούσε περίπου μία εβδομάδα κι αυτό, και σ’ όλες αυτές τις μέρες κανένα σκυλί δεν έδειχνε ενδιαφέρον για να φάει κάτι.

Η τρίτη φάση ήταν η μόνη ειρηνική: Ο πιο δυνατός σκύλος, που είχε καταφέρει να ζευγαρώσει και να διώξει τους άλλους, ξάπλωνε και έγλειφε τις πληγές του, ενώ η θηλυκιά, ήρεμη πια, ξεκουραζόταν δίπλα του. Το τέλος του οίστρου της σήμαινε την επάνοδο στην κανονικότητα – και την επιστροφή του Αρη στο σπίτι μας.

Το θέαμα του Αρη όποτε επέστρεφε από την περιπέτεια ήταν τραγικό: αδύνατος, θεοβρόμικος, γεμάτος πληγές και αίματα. Και πεινασμένος σαν λύκος. Επεφτε με τα μούτρα στο φαΐ και κάποιες φορές τον τρέχαμε στον γιατρό να μας τον ξανακάνει σκύλο. Και στα χρόνια που πέρασαν, ξέροντας πια τι θα πει ζευγάρωμα στα χωράφια, στειρώναμε όλα τα θηλυκά μας. Οσο για τα αρσενικά που ακολούθησαν, ο φράχτης που στο μεταξύ φτιάξαμε δεν τους επέτρεπε πια να συμμετέχουν σε τέτοια άγρια πάρτι ζευγαρώματος…

Σκηνές σαν κι αυτές που σας περιέγραψα έχουμε χρόνια πια να δούμε στην περιοχή μας (οικισμός Δικαστικών Υπαλλήλων, κωπηλατοδρόμιο). Αυτό δεν είναι τυχαίο: μαζί με μας, και άλλοι γείτονες έχουν καταλάβει τη σημασία της στείρωσης, ειδικά των θηλυκών σκυλιών. Ετσι, μόλις εμφανιστεί κάποια νέα, εγκαταλειμμένη σκύλα στην περιοχή, αμέσως τη στειρώνουμε -αν δεν είναι ήδη στειρωμένη-, άλλοτε μόνοι μας κι άλλοτε με ρεφενέ. Γεγονός που εξασφαλίζει μια καλύτερη ζωή στο ζωάκι, αλλά και ηρεμία σε μας, χωρίς σκυλοκαβγάδες και άγρια ζευγαρώματα.