Τα όσα συνέβησαν στο Καπιτώλιο των ΗΠΑ χαρακτηρίστηκαν εισβολή, πολιορκία ή και απόπειρα πραξικοπήματος. Τα γεγονότα αυτά που πυροδότησε η στάση του κ. Τραμπ και όπου εμπλέκονταν μέλη διαδικτυακών και άλλων «κοινοτήτων», ένα από τα σκοτεινά πρόσωπα της Αμερικής (κοντά σε αυτό της ταινίας «American beauty»), γέννησαν αισθήματα αγωνίας στην ίδια τη χώρα που επανειλημμένα έχει βυθίσει άλλες χώρες, στο όνομα πάντα της υπεράσπισης της δημοκρατίας τους, στην αγωνία αυτή. Κάτι που σχολιάστηκε εύστοχα στις πολυάριθμες αναλύσεις αλλά και σε ανέκδοτα, με το μαύρο χιούμορ να νικά για λίγο την επίγνωση του αδιεξόδου.
Αν οι ΗΠΑ διανύσουν την τελευταία εβδομάδα της εξουσίας του ηττημένου προέδρου χωρίς άλλες τέτοιες πράξεις, το διατυπωμένο ήδη ερώτημα παραμένει: όταν ο Τραμπ φύγει, τι θα γίνει με το σύστημα/αντισύστημα που τον γέννησε; Είναι ο «τραμπισμός» η μόνη πηγή δεινών της χώρας; Μιας χώρας όπου οι πλούσιοι γίνονται όλο και πιο πλούσιοι και οι φτωχοί όλο και πιο φτωχοί. Οπου υπάρχει η τάση να εξάγεται προς τα έξω μια ενδημική, συμβολική και πραγματική βία· βία που είδαμε να ενδοβάλλεται στα πρόσφατα γεγονότα. Και όπου όσοι, ευτυχώς, αγωνίζονται για τα όλο και πιο κατακερματισμένα από τον καπιταλισμό δικαιώματα, μοιάζει να μην μπορούν να αγωνιστούν για μια συνολική και ουσιαστική πολιτική και κοινωνική δημοκρατία, προϋπόθεση για όλα τα άλλα δικαιώματα.
Η αναφορά αυτή στην απαραίτητη και ελλείπουσα στις ΗΠΑ και αλλού δημοκρατία, μου έφερε στον νου μια άλλη είδηση πάλι από τις ΗΠΑ. Την απόφαση εκπαιδευτικού ιδρύματος στη Μασαχουσέτη να καταργήσει τον Ομηρο από το πρόγραμμα διδασκαλίας, αφού το έργο του συνοψίζει τον ρατσισμό του καταπιεστή λευκού άνδρα εις βάρος όλων των άλλων. Η συζήτηση αυτή είναι ήδη παλιά.
Προφανώς οι υποστηρικτές τέτοιων απόψεων δεν έχουν αντιληφθεί ότι οι πρώτες αναφορές σε λαϊκές συνελεύσεις (αγορές) στην παγκόσμια λογοτεχνία βρίσκονται στην ασπίδα του Αχιλλέα στην «Ιλιάδα και στο β της «Οδύσσειας» στην «Αγορά Ιθακησίων». Ούτε έχουν ακούσει λέξη για την Ανδρομάχη και τη σχέση της με τον Εκτορα ή για την Πηνελόπη, που ήδη στο α της «Οδύσσειας» δουλεύει ψιλό γαζί τους μνηστήρες των οποίων απεργάζεται τον χαμό.
Οι «απολυμαντές» αυτοί της παγκόσμιας μνήμης που εκφράζουν ο Ομηρος, ο Σέξπιρ, ο Νίτσε κ.ά. στην ουσία υποσκάπτουν την παράδοση της δημοκρατίας, χωρίς την οποία κανένα δικαίωμα δεν μπορεί να υπάρξει. Και αυτά δεν συμβαίνουν μόνο στην Αμερική. Και εμείς; Τι; Είμαστε ικανοί/ές να βασιστούμε στην τραυματισμένη μνήμη μας, αρθρώνοντας έναν λόγο που δεν θα είναι ακόμα μία τυφλή εισαγωγή «απολύμανσης»; Ενας τέτοιος λόγος είναι σήμερα το ζητούμενο.
