Πρωί πρωί χθες, φοιτητές και φοιτήτριες είχαν μπλοκάρει την είσοδο της Πανεπιστημιούπολης, συμβολικά, με δυο γιγαντοπανό. Περνούσαν αυτοκίνητα, ούτε έλεγχο έκαναν. Μόνο ενημέρωναν, όποιον οδηγό σταματούσε, αν ρωτούσε: Διαμαρτύρονταν εναντίον του νομοσχεδίου για την παιδεία. Μοίραζαν και προκήρυξη. Οποιος ήθελε, έπαιρνε. Πήρα, ευχαρίστησα, είπαμε και δυο λόγια με τα «παιδιά»!
Δεν δήλωσα ιδιότητα. Ανθρωπος. Ενας άνθρωπος στα γνωστά του λημέρια που τα περπατάει καμιά σαρανταριά χρόνια. Πολίτης, που ενδιαφέρεται για τα κοινά. «Μόνοι γάρ τον τε μηδέν τῶνδε μετέχοντα οὐκ ἀπράγμονα ἀλλ’ ἀχρεῖον νομίζομεν», διασώζει ο Θουκυδίδης από τον Επιτάφιο του Περικλή (κεφ. 40): Εμείς οι Αθηναίοι είμαστε οι μόνοι που αυτόν που δεν μετέχει στα κοινά δεν τον θεωρούμε (απλώς) αδρανή, αλλά αχρείο (σε πολλές μεταφράσεις έχω δει τον αχρείο, άχρηστο, το αχρείος μού πάει καλύτερα, έχει και ηθικό βάρος, νομίζω, η κατηγορία του Περικλή…).
Κοιτάτε να δείτε τώρα, φίλοι μου, τι δεν βλέπουν ετούτοι οι τωρινοί, που πατάνε πάνω σε μια πλειοψηφία δυνατή, σαν σε άρμα δρεπανηφόρο… Τι δεν βλέπουνε ειδικά στην παιδεία, ας αφήσουμε όλα τ’ άλλα που τα κάνουν μπάτε – αλέστε. Δεν βλέπουν ότι αυτό που λέμε παιδεία, εξ αυτής εκπαίδευση, εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, φοιτητικό κίνημα, κίνημα νεολαίας και άλλα παρόμοια, έχει πολύ μακρινή καταγωγή. Δεν είναι χθεσινό και αμολημένο στον αέρα, όπου πάει.
Εχει θεμέλια που… ώρες να ’χεις να διηγείσαι. Ενα ασίγαστο ποτάμι, τουλάχιστον από τα μέσα του ’50, που όχι μόνο η χούντα δεν το δάμασε, αλλά, αντίθετα, κορυφώθηκε μες στη χούντα. Τι θα γίνει τώρα; Θα πάρουν πίσω το νομοσχέδιο. Δεν σηκώνει πείσματα εδώ και φοβέρες. Ή θα το πάρουν πίσω. Ή θα το αδειάσει σε τίποτα σκουπίδια η ζωή. Θα το ψηφίσουν και δεν θα εφαρμοστεί ποτέ. Πρώτη φορά θα είναι, νομίζουν;…
