ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΚΟΡΟΝΟΪΟΥ
Ρουμελιώτικη λεβεντιά ακτινοβολεί το φλογισμένο του ράσο. Ορθώνει το ανάστημά του στον φασισμό και τον ναζισμό σε εποχές που τα μαύρα σκοτάδια τους σκιάζουν από άκρου εις άκρον τη χώρα και ολόκληρη την Ευρώπη. Δίνεται ολόψυχα στον αγώνα ενάντια στον κατακτητή. Με το ντουφέκι στον ώμο και το καλυμμαύχι στην κεφαλή. Συμβάλλει επίσης με τις γνώσεις του στη διαφώτιση των ανταρτών και του αγροτικού πληθυσμού. Διώκεται για την αντιστασιακή του δράση από την Εκκλησία και το μετεμφυλιακό κράτος. Δεν πτοείται ωστόσο και αφιερώνει τη ζωή του στην εκπαίδευση των παραμελημένων παιδιών των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και της προσφυγιάς.
Αντικρίζει πρώτη φορά το φως σαν σήμερα το 1907 στην Τσούκα Φθιώτιδας ο Δημήτρης Χολέβας, διότι ασφαλώς περί του τρομερού Παπαχολέβα πρόκειται. Βγάζει το σχολείο στη Μακρακώμη και σπουδάζει Φιλολογία, Ιστορία και Αρχαιολογία στα Πανεπιστήμια Αθηνών και Θεσσαλονίκης. Το 1938 χειροτονείται ιερέας στη Λαμία και έπειτα από την Κατοχή εντάσσεται απ’ τους πρώτους στο ΕΑΜ και βγαίνει στο κλαρί στο πλευρό του Αρη με το αντάρτικο προσωνύμιο «Παπαφλέσσας».
Συμμετέχει σε μάχες και χρίζεται ιερέας της 13ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ και αργότερα εθνοσύμβουλος στην κυβέρνηση του Βουνού. Το 1943 οργανώνει συνέδριο παπάδων στη Σπερχειάδα και χρίζεται γραμματέας της Παγκληρικής Ενωσης Ορθοδόξου Κλήρου, η οποία αριθμεί 4.000 μέλη. Υστερα από τη Βάρκιζα και τον Δεκέμβρη καταδικάζεται από το Συνοδικό Δικαστήριο σε τριετή αργία και εκτοπίζεται στην Ικαριά. Επιστρέφοντας αφιερώνεται στην εκπαίδευση. Με τους μεταπτυχιακούς τίτλους που διαθέτει θα μπορούσε να διδάξει στα πιο φημισμένα ιδιωτικά, επιλέγει μολαταύτα από άποψη δυσπρόσιτα σχολειά προλεταριακών και απομονωμένων περιοχών.
Αρχής γενομένης από το Λαύριο, μετατίθεται δυσμενώς στη Λέρο και κατόπιν στον Αρχάγγελο Ρόδου, ώσπου ρίχνει άγκυρα επί δεκαετίες στο Νυχτερινό Γυμνάσιο Νικαίας, απ’ όπου εκδιώκεται από τη χούντα. Πρόκειται για υποτυπώδες κτίριο στεγασμένο με τσίγκο, οι μαθητές του οποίου εργάζονται σκληρά στα εργοστάσια της περιοχής. Με την τραχιά ρουμελιώτικη προφορά του τους συνεπαίρνει ξαναζωντανεύοντας το Εικοσιένα, το αρχαίο κλέος, το Βυζάντιο και τα νεότερα χρόνια. Ιστορίες από τη θητεία του εμπνευσμένου παιδαγωγού μού έχουν διηγηθεί κατά καιρούς παλιοί τυχεροί μαθητές του ακόμα και οι γιοι και οι κόρες τους. Τα χρόνια της Μεταπολίτευσης πρωτοστατεί στα κινήματα ειρήνης και στην Πανελλήνια Ενωση Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης. Χρηματίζει δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Αγίων Αναργύρων Αττικής και οργανωτής του Πνευματικού Κέντρου της περιοχής. Πεθαίνει σε βαθιά γεράματα τον Ιούλιο 2001, αφήνοντας πέντε παιδιά και μια δράκα εγγόνια.
