Αναζητώντας την ελπίδα

Οπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος τον χειμώνα, τα ορεινά σύνορα Κροατίας και Βοσνίας αποτελούν ένα από τα απειροελάχιστα προσφυγικά περάσματα στον δρόμο για τον Βορρά. Τα δάση της περιοχής είναι αχανή και παγωμένα, ενώ, όταν καλυφθούν πλήρως με χιόνι, γίνονται απροσπέλαστα.

Αυτή τη στιγμή πάνω από 3.000 πρόσφυγες, κυρίως οικογένειες με παιδιά αλλά και πολλά ασυνόδευτα ανήλικα, βρίσκονται εν κινήσει επί βοσνιακού εδάφους χωρίς κατάλυμα, τροφή ή νερό, προσπαθώντας να επιβιώσουν στο πολικό ψύχος και να φτάσουν στη Γερμανία, η οποία –μαζί με τους υπόλοιπους 26 της Ε.Ε.– απλώς παρακολουθεί τους πιο ευπαθείς πληθυσμούς του πλανήτη να πεθαίνουν στα εδάφη της Ευρώπης-φρουρίου.

Μπορεί να επαναλαμβάνομαι –καθώς έχω ήδη μιλήσει μερικές φορές για τους πρόσφυγες της εμφύλιας σύρραξης στη βόρεια Αιθιοπία, που βρίσκουν κατάλυμα στο γειτονικό Σουδάν– όμως, δυστυχώς, οι άνθρωποι εξακολουθούν να μην έχουν πρόσβαση σε άσυλο, ασφάλεια και αξιοπρέπεια. Τα «καταλύματα» στα οποία διανυκτερεύουν είναι σαν αυτό που βλέπετε…

…ενώ οι ελάχιστες ανθρωπιστικές οργανώσεις που ασχολούνται με αυτή την τραγωδία, συχνά δεν βοηθούν καθόλου καθώς, αντί να διανείμουν τα είδη πρώτης ανάγκης χέρι χέρι, με σειρά και σεβασμό, τα πετούν στο πλήθος, προκαλώντας συγκρούσεις. Εδώ βλέπετε δύο μικρά παιδιά να τσακώνονται άγρια για μια μάσκα και ένα μπουκαλάκι αντισηπτικό.

Αυτά τα προσφυγάκια αύριο-μεθαύριο, θα επαναπροωθηθούν από κάποια συνοροφυλακή, είτε στο Αιγαίο είτε νότια της Ιταλίας. Δεν υπάρχει πια «δεν ξέρω/δεν είδα»!

Εν μέσω της πανδημίας και της φτώχειας που όλο και βαθαίνει, αλλά και του χειμώνα που έρχεται βαρύς, η ισπανική κυβέρνηση συνεχίζει τη δολοφονική πολιτική των εξώσεων, τις οποίες εκτελούν με βία τα τάγματα καταστολής.

Οι πολιτικοί ακτιβιστές, ευτυχώς, κρατούν τη σημαία της αντίστασης ψηλά και φράζουν τις εισόδους των εργατικών πολυκατοικιών, διαμηνύοντας σε ΜΑΤ και κυβέρνηση πως θα πρέπει να περάσουν από πάνω τους αν θέλουν να ξεσπιτώσουν άλλον έναν φτωχό.