Φως φανάρι πως έχουμε υποστεί μετάλλαξη. Και πρώτος εγώ. Το γενετικό αποτύπωμα του εστεμμένου ιού ενεγράφη ανεπαισθήτως, αλλά ανεξίτηλα, στο ασυνείδητο, αλλοιώνοντας τις συνήθειες και τη συμπεριφορά μας. Σε συνδυασμό, μάλιστα, με τη συλλογική θλίψη που προξενεί ο τραγικός απολογισμός της πανδημίας και την προσωπική πλήξη εξαιτίας του αναγκαστικού εγκλεισμού, φαίνεται ότι η παραμόρφωση του χαρακτήρα μας κατέστη χρονία, ριζική και ανίατος.
Απεχθανόμουν ανέκαθεν τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας, όπως και τα θρίλερ. Ουδόλως με διασκέδαζε το κρεσέντο της αγωνίας, προτού μεταβληθεί σε ντελίριο τρόμου και πανικού, ούτε η νοσηρή επινοητικότητα των σεναριογράφων που αρέσκονται να απλώνουν τις πλοκάμους της πλοκής σε μακρινούς πλανήτες ή καταχθόνια βασίλεια. Προκρίνω ανυπερθέτως πιο προσγειωμένες καταστάσεις, καθότι τυγχάνω αμετάπειστος λάτρης του ρεαλισμού.
Νομίζω ωστόσο ότι εσχάτως άλλαξαν εκ βάθρων οι προτιμήσεις μου. Συλλαμβάνω πελιδνό τον εαυτό μου να παρασπονδεί παρακολουθώντας με αμέριστο ενδιαφέρον ανατριχιαστικές σκηνές οι πρωταγωνιστές των οποίων, συνεπικουρούμενοι από φρικαλέα εφέ, ερωτοτροπούν ασυστόλως με χίλιους κινδύνους, κάνοντας τις καρδιές να μαρμαρώνουν σμιλεμένες από τα νεύρα που παίζουν παράφωνα το τρενάκι του τρόμου. Κι αντί να γυρίζω κανάλι, όπως άλλοτε, προσηλώνομαι αλαφιασμένος με κομμένη ανάσα υπό το κράτος ανήκουστης ηδονής.
Τις άλλες έβλεπα στην τιβί λατινοαμερικάνικη παραγωγή τραβηγμένη σε κωμόπολη της Κολομβίας: Νεοδιορισθείς πάστορας αρνείται να κηδέψει αυτόχειρα, επικαλούμενος τις αναχρονιστικές παραδόσεις του καθολικισμού, προκαλώντας τις αλυσιδωτές αντιδράσεις των θεοσεβούμενων κατοίκων, τις οποίες υποδαυλίζουν παρασκηνιακά κρυπτομανείς κομμουνιστές, αποβλέποντες στην δι’ αθεμίτων μέσων επικράτηση της αθεΐας και της αναρχίας. Η νεορεαλιστική ατμόσφαιρα της ταινίας διακόπτεται αίφνης από φρικιαστικό περιστατικό λαμβάνον χώρα στο αίθριο επαρχιακού μαιευτηρίου. Ομήγυρις ανδρών, τελούντων εν ευθυμία, πίνει μπίρες κάτω από ’να υπόστεγο χωρίς να τηρεί τις αποστάσεις ασφαλείας και να καλύπτει το πρόσωπο με χειρουργικές μάσκες. Σχεδόν αγκαλιάζονται οι θρασύτατοι. Παρατηρούσα κάτωχρος τις εγκληματικές τους τριτοκοσμικές έξεις. Το αποκορύφωμα του τρόμου επήλθε μαζί με την αδελφή νοσοκόμα που τους πλησιάζει κρατώντας το νεογνό, το οποίο ασπάζονται αλληλοδιαδόχως, μολύνοντας με σάλια και λοιπά ρυπογόνα εκκρίματα τη χαριτόβρυτο, τρυφερά ύπαρξη.
Αστοργος και σιχαμερός ο πατέρας, δέχεται με ευχαρίστηση τα συχαρίκια, χάριν των οποίων αφήνει τους φίλους του να δολοφονούν ανενόχλητοι το σπλάχνο του. Μήτε κοτζάμ Χίτσκοκ διανοήθηκε να φιλοτεχνήσει τόσο αποκρουστικά πλάνα, που εκτόξευσαν παραδόξως την αδρεναλίνη μου σε αβυθομέτρητα ύψη. Απόλαυσα επίσης το αρχετυπικό φίλμ «Χαμένοι άγγελοι» του Νίκου Τσιφόρου (1948) με τους Χρήστο Τσαγανέα, Σμαρούλα Γιούλη, Μίμη Φωτόπουλο, Θόδωρο Μορίδη και την πρωτοεμφανιζόμενη –για φαντάσου!– Ειρήνη Παππά.
Σκηνή ορθοτριχίασης εκτυλίσσεται σε κατάμεστο καταγώγιο, όπου, εν μέσω ασφυκτικού συνωστισμού, ο Μανώλης Χιώτης σολάρει με τρίχορδο μπουζούκι –παρακαλώ– ανάμεσα στους Γιώργο Λαύκα και Ανδρέα Σπαγγαδώρο, παρέα με τον οποίο σιγομουρμουρίζει το αθάνατο «Εσύ είσαι η αιτία που υποφέρω».
Ιδιαζόντως ανέμελοι οι θαμώνες –όπως, καλή ώρα, κάποιος, κάποτε στην Πάρνηθα– επιδίδονται σε απερίσκεπτα τσουγκρίσματα εκ του σύνεγγυς, τραγουδούν προτάσσοντας τα γυμνά τους χείλη ο ένας φάτσα φόρα στον άλλο και ορχούνται πιάνοντας τους ώμους αλλήλων, μεταδίδοντας αμελλητί μικρόβια και θανατηφόρες ιώσεις.
Ασυγχώρητη κατακλείδα, η νοσηρή μεταφορά στην οθόνη από τον Παντελή Βούλγαρη του μυθιστορήματος «Η φανέλα με το εννιά» που υπογράφει ο Μένης Κουμανταρέας. Την παντοκρατορία του τρόμου καταγράφει η κάμερα στη Νέα Φιλαδέλφεια με σαράντα χιλιάδες ένθερμους «ενωσίτες» να πανηγυρίζουν ξέφρενα τα γκολ των Βασιλάκου και Νίλσεν στο ΑΕΚ-Εθνικός την περίοδο 1987-’88. «Αρρωστοι» κατά κυριολεξίαν.
