Μνήμες που δεν ξεθωριάζουν

Είναι στιγμές, που όσο θέλεις, όσο νιώθεις την ανάγκη, να μένεις άνθρωπος (δύσκολο εγχείρημα ομολογουμένως), πρέπει να σκύβεις το κεφάλι με ευλάβεια και ταπεινότητα. Κάποιες στιγμές που «… πάνω τους η μνήμη καίει άκαυτη βάτος», όπως μας θυμίζει ο Ελύτης στο «Αξιον Εστί».

Απόψε στις εξίμισι πραγματοποιείται εκδήλωση (διαδικτυακή λόγω των ημερών) μνήμης του Αουσβιτς, σε ζωντανή μετάδοση από την ιστοσελίδα της Εταιρείας Διάσωσης Ιστορικών Αρχείων 1940-1974 ΚΔ Μακεδονίας. Θα προβληθεί το σοβιετικό (κάποιοι ίσως… ξενίζονται, αλλά τότε ήταν η Σοβιετική Ενωση) ντοκιμαντέρ «Η απελευθέρωση του Αουσβιτς» και θα ακολουθήσει συζήτηση, η οποία, όπως διέκρινα από το πάνελ των συνομιλητών, μάλλον θα θίξει και το (μέγιστο, πιστεύω, μνήμης ημών των Ελλήνων…) θέμα των γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα.

Να θυμίσω, με την ευκαιρία, ειδικά στον πανεπιστημιακό καθηγητή και υφυπουργό Παιδείας κ. Αγγελο Συρίγο (που όπως φαίνεται, πάσχει από σύγχυση χρονολογιών, μιας και θεωρεί το 1969 έτος δημοκρατικής διακυβέρνησης…) ότι το Αουσβιτς (ναζιστικό στρατόπεδο εξόντωσης) απελευθερώθηκε από τον σοβιετικό (τότε γνωστό και ως Κόκκινο) στρατό στις 27 Ιανουαρίου 1945, όπου τιμής μνήμης ένεκεν, η 27η Ιανουαρίου καθιερώθηκε ως Διεθνής Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Ολοκαυτώματος.

Ο παιδαγωγός-ψυχολόγος Μιχάλης Κ. Παπαδόπουλος στο, εξαίρετης γραφής, δοκίμιό του «Αουσβιτς – Το τέλος του ανθρώπου – Εγχειρίδιο για τον Ναζισμό» (Μανδραγόρας, 2020) σημειώνει, ενδεικτικά: «Το Αουσβιτς σηματοδοτεί τη φρικωδία του ναζισμού, γι’ αυτό έχει κηρυχθεί ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO από το 1979. Είναι το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης εντός του οποίου υπήρχαν τρία άλλα στρατόπεδα με κύριο μέτρο εξόντωσης τους θαλάμους αερίων. Υπολογίζεται πως εξοντώθηκαν εκεί 1,1 εκατ. Εβραίοι».

Να τα θυμόμαστε και να τα θυμίζουμε… Γιατί, εσχάτως, κάποιοι –επωνύμως και ανωνύμως– επιχειρούν συστηματικά «παρεμβάσεις» στην Ιστορία… απαλλακτικές ακόμα και εγκληματιών πολέμου. Με μεγάλο «χαλκείο» το Διαδίκτυο…