ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Γιώργος Καπόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Πριν από ένα χρόνο η δολοφονία του στρατηγού Σολεϊμανί με εντολή Τραμπ δημιούργησε την εντύπωση ότι οι ΗΠΑ δεν θα περιοριστούν στην ασφυκτική πίεση απέναντι στο Ιράν αλλά θα διακινδυνεύσουν ακόμα και γενικευμένη σύρραξη στη Μέση Ανατολή.

Στον ένα χρόνο που πέρασε απεδείχθη το πλήρες αδιέξοδο της επιθετικής πολιτικής του Τραμπ από την άνοιξη του 2018 και μετά απέναντι στην Τεχεράνη.

Η επιβολή σκληρών κυρώσεων δεν οδήγησε ούτε στην αποδυνάμωση της περιφερειακής επιρροής και παρουσίας του Ιράν, αλλά ούτε και προκάλεσε εσωτερική δυσαρέσκεια ικανή να πυροδοτήσει δυναμική καθεστωτικής ανατροπής.

Αν αποκλείσουμε μια επίθεση κατά των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν με αμφίβολη απόδοση και με ανεξέλεγκτες παγκόσμιες και περιφερειακές παρενέργειες, η εξομάλυνση των σχέσεων Ουάσινγκτον- Τεχεράνης προβάλλει ως μονόδρομος.

Ετσι, η νίκη Μπάιντεν επιτρέπει να προεξοφληθεί η ανατροπή της πολιτικής Τραμπ απέναντι στο Ιράν, που ούτως ή άλλως είχε εξελιχθεί σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία, επιτάχυνε δηλαδή την εξέλιξη την οποία ήθελε να αποτρέψει, την απόκτηση πυρηνικού οπλοστασίου από την Ισλαμική Δημοκρατία.

Ο Μπάιντεν θα επιστρέψει στην πολιτική Ομπάμα, την παραίτηση δηλαδή του Ιράν από την απόκτηση πυρηνικών όπλων έναντι της αναγνώρισης των ζωτικών του συμφερόντων στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και τη Νοτιοδυτική Ασία.

Από το Ιράκ μέχρι και το Αφγανιστάν, ΗΠΑ και Ιράν αντιμετωπίζουν την κοινή απειλή του σουνιτικού ισλαμικού φονταμενταλισμού.

Σήμερα, ένα χρόνο μετά τη δολοφονία Σολεϊμανί, οι ΗΠΑ του Μπάιντεν θα προσπαθήσουν να κατευνάσουν τα πνεύματα ώστε οι αντιρρήσεις και οι ανησυχίες της Σαουδικής Αραβίας, των Εμιράτων και του Ισραήλ να μην καταλήξουν στη σύμπηξη ενός μετώπου δυσαρεστημένων με ή χωρίς την Τουρκία του Ερντογάν.

Το 2013-15 ο Ομπάμα στην προσέγγιση των ΗΠΑ με το Ιράν συνάντησε τη λυσσώδη αντίδραση δύο πανίσχυρων λόμπι, του φιλοϊσραηλινού και του σαουδαραβικού.

Ο Ομπάμα τα παρέκαμψε με την ίδια αποφασιστικότητα με την οποία το 1971-2 οι Νίξον-Κίσινγκερ είχαν αγνοήσει το πανίσχυρο τότε λόμπι της Ταιβάν που έδωσε σκληρή μάχη για να ματαιώσει την εξομάλυνση των σχέσεων με την Κίνα του Μάο.