Στο μυθιστόρημά της «Aθελά μας» η συγγραφέας Ελένη Μπουκαούρη μάς συστήνει ένα θραύσμα Ιστορίας: τη βίαιη στρατολόγηση από τους ναζί το 1942 των νεαρών Αλσατών προς ενίσχυση των γερμανικών στρατευμάτων που έμειναν στην Ιστορία με την ονομασία «Malgre nous» – «Αθελά μας».
Στη σύγχρονη ελληνική συγκυρία, δύο περιστατικά έρχονται να φωτίσουν το ότι ο ρατσισμός και η μισαλλοδοξία είναι εκτός ορίων. Και αφορούν όχι απλά τις νεαρές ηλικίες αλλά τα ανήλικα. Καθώς είναι εκείνα που πρωτοστατούν σε βίαια περιστατικά κατά των αδυνάτων και ευάλωτων άλλων. Κι ας είναι οι κηδεμόνες τους υπόλογοι για τις νομικές συνέπειες των αδικημάτων τους, ωστόσο είναι τα παιδιά που μπήκαν μπροστά για να κακοποιήσουν και να εξευτελίσουν, και όχι άθελά τους. Παιδιά. Αγόρια και κορίτσια. Ακόμα και 12χρονα. Στο τέλος του Δημοτικού ή στις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου.
Δύο περιστατικά, τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων. Γνωστά. Στο Ωραιόκαστρο με σιδερολοστούς, μαχαίρια και καδρόνια, 11 τη νύχτα παρά την απαγόρευση, οργανωμένα, ομάδα παιδιών επιτέθηκε σε δομή της Εκκλησίας που φιλοξενεί ασυνόδευτα ανήλικα, χτυπώντας τα με μένος, τραυματίζοντας τέσσερα προσφυγόπουλα, εκ των οποίων το ένα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Στη Συκαμνιά Μυτιλήνης το άλλο. Μετά τις Αρχές, την αστυνομία και τους… αγανακτισμένους πολίτες που επιτίθενται στους ανέστιους, τη σκυτάλη πήραν τα ανήλικα, κορίτσια και αγόρια, που παραβίασαν πάλι νυχτιάτικα το σπίτι γνωστού ψυχικά ασθενούς κατοίκου της, εκφοβίζοντας, εξευτελίζοντας και διαπομπεύοντάς την.
Το μοτίβο γνωστό: ψευτόμαγκες νταήδες που τα βάζουν με ανυπεράσπιστους. Ξεχωρίζει ότι αυτή τη φορά χρησιμοποιήθηκαν παιδιά. Πώς έχει νομιμοποιηθεί η αγριανθρωπιά; Ποιοι γονείς μεγαλώνουν αυτά τα παιδιά; Και έχουν ακόμη την επιμέλειά τους;
