Προσέγγιση-εξομάλυνση με τη διαδικασία του κατεπείγοντος με το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία αναζητεί ο Ερντογάν στο πλαίσιο της προσπάθειάς του να ανοίξει διάλογο με τον Μπάιντεν.
Εναν διάλογο στον οποίο το κύριο επιχείρημα της τουρκικής πλευράς θα είναι ότι από τη Συρία και τη Λιβύη μέχρι και τον Καύκασο η εμπλοκή της Αγκυρας αποτελεί τον μοναδικό παράγοντα ανάσχεσης της περαιτέρω επέκτασης της επιρροής της Μόσχας.
Το πεδίο όμως στο οποίο θα κριθεί το μέλλον των σχέσεων ΗΠΑ-Τουρκίας είναι η πολιτική που θα διαμορφώσει ο Μπάιντεν στο Κουρδικό, αν δηλαδή θα υπάρξει ολική επαναφορά της γραμμής πλεύσης που είχε χαράξει ο Ομπάμα στη δεύτερη θητεία του.
Τότε οι ΗΠΑ επένδυσαν όχι μόνο στους Κούρδους της Συρίας ως πολύτιμο σύμμαχο κατά των τζιχαντιστών αλλά στο Κουρδικό Κίνημα συνολικά.
Τα δύο ντε φάκτο ημιανεξάρτητα κουρδικά κράτη στη Βόρεια Συρία και στο Βόρειο Ιράκ επέτρεπαν στην Ουάσινγκτον να ανεχθεί την κυρίαρχη επιρροή της Τεχεράνης στη Βαγδάτη, στη Δαμασκό και στον Νότιο Λίβανο.
Αλλωστε ο σκληρός πυρήνας της προσέγγισης ΗΠΑ-Ιράν μετά το 2013 δεν ήταν άλλος από τη δέσμευση της Ουάσινγκτον να αποδεχθεί την παρουσία της Τεχεράνης στη Μέση Ανατολή με αντίτιμο την εγκατάλειψη των φιλοδοξιών της να αποκτήσει πυρηνικά όπλα.
Η επένδυση στο Κουρδικό από τις ΗΠΑ δεν αφορά μόνο το Βόρειο Ιράκ και τη Βόρεια Συρία, αλλά εκ των πραγμάτων θα επηρεάσει τόσο το Ιρανικό Κουρδιστάν όσο και την Κουρδική Νοτιοανατολική Τουρκία.
Οταν ο Ομπάμα υιοθέτησε την παραπάνω πολιτική παρέκαμψε και αγνόησε την εναντίωση του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας στην προσέγγιση με το Ιράν, αλλά και της Τουρκίας σε ό,τι αφορά το Κουρδικό.
Με δυο λόγια, μια ουσιαστική προσέγγιση της Τουρκίας του Ερντογάν με τις ΗΠΑ του Μπάιντεν δεν φαίνεται δυνατή.
Μόνο ρεαλιστικό ζητούμενο δεν μπορεί να είναι άλλο από τον περιορισμό περαιτέρω ζημιών στις διμερείς σχέσεις.
