Μετά τα ταγματασφαλίτικα των «ελληνικών» κατοχικών κυβερνήσεων της «Ελληνικής Πολιτείας», τον Δεκέμβρη του 1944 με τους Αγγλους στην Αθήνα, τη Βάρκιζα που ακολούθησε το ‘45 και τον Εμφύλιο του 1947-49, με νικηφόρα την αφηνιασμένη ελληνική αντίδραση και την απερίγραπτη τρομοκρατία της, η Γενική Ασφάλεια της Αστυνομίας Πόλεων της Αθήνας διέθετε τα εξής ειδικά γραφεία: 1. Σπουδαστικό (κατ’ ευφημισμόν «Τμήμα Πνευματικής Κινήσεως»). 2. Συνδικαλιστικό. 3. Διώξεως Κομμουνισμού και 4. Τύπου.
Κάποιες «μορφές» του Σπουδαστικού: Βασίλειος Λάμπρου, διοικητής της Ασφάλειας και αρχιβασανιστής επί χούντας. Σμαΐλης, Κ. Καραπαναγιώτης, επικεφαλής, Κραββαρίτης και δεκατρείς ακόμα, που δικαστήκανε μεταδικτατορικά και οι περισσότεροι προσληφθήκανε μετά από τον Λάτση.
Στο Διώξεως Κομμουνισμού διευθύνοντες ήταν οι αστυνόμοι Κρίτσας και Σπυρογιαννόπουλος, μόνιμοι ψευδομάρτυρες στη δίκη κάθε αριστερού, όπως του Φλωράκη, του Γλέζου, του Λουντέμη κ.λπ.
Γραφείο Τύπου (Δίωξης Εκδοτών). Βασικά στελέχη του οι αρχιφύλακες Αντρεάδης και Κουερίνης. Και επικεφαλής όλων ο υποδιοικητής της Ασφάλειας, ο πολύς Ιωάννης Καραχάλιος.
Μόνιμοι διώκτες μου οι του Γραφείου Τύπου και ο Καραχάλιος ώς τον Αύγουστο του ‘60 που εξήλθα της χώρας, με κανονικό οικογενειακό διαβατήριο και με δήλωση του Κρίτσα πως αν κινούμαι και οργανώνω τους εργάτες στο εξωτερικό, «θα με στείλουνε πίσω δεμένο και θα με κοντύνουνε».
Και η απάντησή μου: «Δεν έδωσα ποτέ υπόσχεση για τίποτα και σε κανένανε. Πράττω πάντα κατά συνείδηση και αν με στείλουνε πίσω δεμένονε, όπως λέτε, και πέσω στα χέρια σας και είναι του χεριού σας, να με κοντύνετε».
Εξι μήνες πριν από τη δικτατορία, με κυβέρνηση «αποστατών», μου ακυρώσανε το διαβατήριο «διά σοβαρούς λόγους εθνικού συμφέροντος και δημοσίας τάξεως», δηλαδή για την πολιτική και συνδικαλιστική μου δραστηριότητα στο εξωτερικό. Και τότε είπα: «Εφτασε η ώρα του κοντέματος. Ανοιχτή δικτατορία θα γίνει στην Ελλάδα και μας θέλουνε ως υλικό για τα στρατόπεδα».
Και από τότε (Οκτώβρης 1966) και μέχρι την πτώση της χούντας έζησα ως πολιτικός πρόσφυγας με πολιτικό άσυλο στη Δυτική Γερμανία. Τέτοιες αναμνήσεις μού ξαναζωντανεύουνε οι «πανεπιστημιακές αστυνομίες» των Μητσοτάκηδων, Χρυσοχοΐδηδων, Κεραμέως κ.λπ.
* Συγγραφέας, δημοσιογράφος
