ΠΡΟΦΗΤΕΥΣΕ ΤΗΝ ΕΛΕΥΣΗ της πανδημίας και τα παθοβολήματά μας με το τραγούδι: Αμα περάσει τούτο ’δώ/ τι να μου κάνουν τ’ άλλα!/ Ετούτο είν’ ωκεανός/ και τ’ άλλα είναι στάλα.// Αμα περάσει τούτο ’δώ/ τ’ άλλα δεν τα φοβάμαι./ Ετούτο είναι απ’ αυτά/ που μια φορά περνάμε.// Αμα περάσει τούτο ’δώ/ τι να μου κάνει ο χάρος;/ Ετούτο είναι βάσανο/ ετούτο είναι βάρος/ ετούτο είναι θάνατος/ ετούτο είναι βάρος…
ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΕ ΕΠΙΣΗΣ πριν από δεκαετίες τις ασφυκτικές συνθήκες διασποράς του ιού με το ιδιόλεκτο: Εφτά νομά- σ’ ένα δωμά-/ πού να ξαπλώ- να κλείσεις μά-;/ Ο ένας πάει σινεμά/ ο άλλος πέφτει και κοιμά-/ ύπνος με βάρδια δηλαδή/ στην πόρτα σύρμα για κλειδί.// Εφτά νομά- δυστυχισμέ-/ σ’ ένα δωμά- φυλακισμέ-/ δικαίως αγανακτισμέ-/ και με τα πάντα αηδιασμέ-./ Πώς τα ’χεις έτσι μοιρασμέ-/ ντουνιά ψευτοπολιτισμέ-;// Οι δυο δουλέ- απ’ τους εφτά/ από τα χρέ- τι να προφτά-!/ Σαν τα τσουβά-, σαν τα σκουπί-/ εφτά νομά- χωρίς ελπί-/ σ’ ένα δωμά- μισό γιαπί/ ποιος να φωνά- και τι να πει;
Ο ΛΟΓΟΣ για τον Ακη Πάνου, διότι ασφαλώς περί του Πάνου πρόκειται, ο οποίος γεννήθηκε τέτοιες μέρες το 1933 και μας χάρισε δεκάδες υπέροχα άσματα που όσα χρόνια κι αν περάσουν θα πλαταίνουν την ψυχή της δικής μας και των επόμενων γενεών. Δεν υπήρξε μονάχα ιδιοφυής συνθέτης, αλλά και εξαίρετος λαϊκός ποιητής με κοινωνικές και οικολογικές ευαισθησίες που μαρτυρούν στίχοι όπως οι παρακάτω:
ΦΕΡΕ Τελειώσανε τα πάντα δεν υπάρχει ούτε δραχμή/ φέρ’ του έφορου την τσάντα να χορτάσουμε ψωμί.// Μη μιλάς μες στη μιζέρια περί ήθους και τιμής/ φέρε του ληστή τα χέρια να ρεφάρουμε κι εμείς.// Μας τυφλώσαν τα κεσάτια, αμολήσου συνεπώς/ φέρε του σοφού τα μάτια μπας και δούμε λίγο φως.// Λάχανα δεν έχει ο κήπος και πεινάει το παιδί/ φέρε του χοντρού το λίπος να το κάνουμε λαρδί. ΙΩΔΙΟ ΚΑΙΣΙΟ, ΣΤΡΟΝΤΙΟ,/ το νέφος ευρύ κι υπερπόντιο/ δεν είναι τουφέκι ή ακόντιο/ ιώδιο, καίσιο, στρόντιο.// Ιώδιο, στρόντιο, καίσιο,/ το μέλλον του κόσμου απαίσιο/ καλοί και κακοί μες στο πλαίσιο/ ιώδιο, στρόντιο, καίσιο.// Το άμεσο τέλος ελπίδα μας/ και συ αφροσύνη πυξίδα μας,/ εσύ επιστήμη ασπίδα μας/ εμπόδια είμαστε, πήδα μας!
ΚΑΙΝΟΤΟΜΗΣΕ ΑΝΑΜΦΙΒΟΛΩΣ εμπλουτίζοντας τη στιχουργική με τις κομμένες ρίμες κατά το μάγκικο ιδίωμα: Μαθημέ- στις κακουχί-/ άιντε φτου κι απ’ την αρχή/ σε κουβέ- και πειθαρχί-/ αδιόρθω- αναρχί-.// Δεν προσκύ- ποτέ κανέ-/ λένε «όχι», λέω «ναι»/ στην κρεμά- έχω ανέ-/ με κηδέ- και ζωντανέ-.// Τι με νοιά- αν θα πεθά-/ θα πεθά- που θα πεθά-/ δεν τρομά- ο μελλοθά-/ με σταυρό και Γολγοθά. ΚΛΕ- Αυτός που κλέ- για να ταΐ- κουτσουβελάκια/ απ’ τον Θεό κι από μέ- συγχωρεμέ- αυτός που κλέ- γι’ αποταμί- σε μασουράκια/ παλιοκοπρί- αηδιαστί- και σιχαμέ-.// Αυτός που κλέ- γιατί δε βγαί- με το τιμίως/ είναι αθώ- σου λέει κλέ- γιατί πεθαί-/ αυτός που κλέ- για να τα κρύ- και υπογείως,/ όταν ψοφί- κι οι κολασμέ- δεν τονε θέ-…
