«Μικρές σκέψεις για μικρά πράγματα»

Μεγάλες σκέψεις για μικρά πράγματα ξέραμε πως υπήρχαν. Οπως και το αντίστροφο. Ωστόσο θέλει ένα κάποιο θάρρος να καταλήξει κάποιος στο «Μικρές σκέψεις για μικρά πράγματα» και μάλιστα να το κάνει και τίτλο για το βιβλίο του. Ωστόσο δεν είναι η πρώτη φορά που ο Σωτήρης Στεφανόπουλος χρησιμοποιεί αν μη τι άλλο προβοκατόρικους τίτλους και σίγουρα ενδιαφέροντες. Ούτε είναι τυχαίο ότι το προηγούμενο βιβλίο του είχε τίτλο «Η Δημοκρατία της πατάτας».

Ενα βιβλίο που έγινε και θεατρικό, μεταφράστηκε στα ιταλικά και κυκλοφόρησε στη γειτονική χώρα. Συγκεκριμένα πρόκειται για μια σειρά 43 ιστοριών, εμπνευσμένων από την κρίση της δεύτερης δεκαετίας του 2000, πάντοτε γραμμένων με σουρεαλιστικό τρόπο. Ο συγγραφέας ενέπλεξε πρόσωπα της μυθολογίας (Πολύφημος, Ηρακλής, Κίρκη, Οδυσσέας κ.λπ.) με πρόσωπα της καθημερινότητας της Ελλάδας τότε (2010-2016) και έβαλε τα πρώτα να δίνουν λύσεις σε σύγχρονα ζητήματα των δεύτερων, όπως η φτώχεια, τα δάνεια, τα λουκέτα κ.ά.

Τόσο στη «Δημοκρατία της πατάτας» όσο και στο νέο βιβλίο του κ. Στεφανόπουλου «Μικρές σκέψεις για μικρά πράγματα» (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πηγή), ο ίδιος επιλέγει να γράφει σύντομες ιστορίες, κατά βάση περιγραφικές, που ωστόσο μέσα από αυτές τις φαινομενικά απλές περιγραφικές αφηγήσεις δομείται εν τέλει ένα νόημα που «μιλάει» σε όλους μας – ακριβώς γιατί το βιώνουμε!

Τα ακαδημαϊκά ενδιαφέροντα του συγγραφέα (σπούδασε Φιλολογία και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών) τού επιτρέπουν να πραγματεύεται ζητήματα σημαντικά (όπως η επαναδιατύπωση των κοινωνικών σχέσεων εξαιτίας των νέων οικονομικών συνθηκών, η απώλεια της ταυτότητας ή πώς αυτή διαμορφώνεται πλέον, οι σύγχρονες ταξικές διαφορές κ.λπ.) ανάγοντάς τα σε φαινομενικά απλοϊκά σχήματα. Οπως; Οπως… αντικείμενα της καθημερινότητας (το τάβλι, η μπάλα, το ραδιόφωνο, το ρολόι, το λάδι…) αλλά και έννοιες (το βλέμμα, ο θεός κ.λπ.). Και με αυτόν τον ευφάνταστο τρόπο, κατορθώνει αφ’ ενός να εκπλήξει τον αναγνώστη, αφ’ ετέρου να τον προβληματίσει άμεσα, δίχως καν ο αναγνώστης να χρειαστεί να καταβάλει ιδιαίτερο κόπο. Ουσιαστικά παίρνει «μεγάλα» ζητήματα και τα περιγράφει ως «μικρές σκέψεις για μικρά πράγματα».

«Στη μικρή ζωή μας, για τα μικρά είµαστε υπεύθυνοι και υπόλογοι ενώ τα μεγάλα μάς ξεπερνούν», εξηγεί ο ίδιος ο συγγραφέας. «Για κάποια “μικρά” θέλησα να γράψω κι εγώ. Τα βλέπουµε, τ’ αγγίζουµε, τα χρησιµοποιούµε καθηµερινά, αλλά δεν τα προσέχουµε. Ισως είναι καιρός να τα δούµε με άλλο μάτι και κάποιες φορές να τ’ αφήσουµε να μιλήσουν τα ίδια. Αλλωστε, δικαίωµα λόγου έχουν όλοι». «Σας άνοιξα την πόρτα τους. Δείτε τα που σας καλούν, κάποια σας κλείνουν ήδη το μάτι».