Σε ηλικία 87 ετών έφυγε από τη ζωή τη Δευτέρα η πολυβραβευμένη, διεθνής γλύπτρια Μαίρη Παπακωνσταντίνου, αφήνοντας πίσω της πλούσιο έργο τέχνης και λόγου.
Γεννημένη το 1933 στις Οινούσσες, σπούδασε γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με καθηγητή τον Μιχάλη Τόμπρο και συνέχισε τις σπουδές της στην Ιστορία της Τέχνης στην Polytechnic School of Fine Arts του Λονδίνου.
H Μ. Παπακωνσταντίνου καλλιέργησε έναν αφηρημένο εξπρεσιονισμό, με αυθορμητισμό έκφρασης, όπου η πραγματικότητα παραμορφώνεται για να υποδηλώσει τα συναισθήματα και την ατομικότητα της δημιουργού. Ασχολήθηκε επίσης με τη μελέτη και την καταγραφή της ιστορίας και του πολιτισμού της Χίου και των Οινουσσών.
Εργα της υπάρχουν στον Λευκό Οίκο των ΗΠΑ, στο Μουσείο της πόλης Βρότσαλ της Πολωνίας, στην Ακαδημία Salgo – Magiore της Ιταλίας, στην Εθνική Πινακοθήκη της Αθήνας. Δικό της είναι το έμβλημα της Οινούσσας, η Γοργόνα, που δεσπόζει στην είσοδο του λιμανιού του νησιού, αλλά και «Ο Ομηρος» στην πλατεία Δημαρχείου της Χίου. Γλυπτά της συναντάμε σε δημόσιους χώρους στην Αθήνα («Στην Ελληνίδα Γυναίκα» – Πύργος Αθηνών, «Γυναίκα μετά τον μόχθο» – πλατεία Μαβίλη, Προτομή Γρηγορίου Ξενόπουλου – Πάρκο Ελλήνων Λογοτεχνών, «Ο Φαέθων με το άρμα του» – Περιστέρι κ.ά.) και σε άλλες πόλεις.
Το 1990 η Μαίρη Παπακωνσταντίνου τιμήθηκε με το Βραβείο των Γυναικών της Ευρώπης, ενώ έλαβε πολλές ακόμα διακρίσεις, όπως το χρυσό μετάλλιο της Ακαδημίας Τεχνών, Γραμμάτων και Επιστημών της Ιταλίας το 1978, το Βραβείο της Διεθνούς Ενωσης Ζωγράφων – Γλυπτριών – Χαρακτριών (Παρίσι, 1969), το Μετάλλιο της Πόλεως του Στρασβούργου (1990) κ.λπ.
Το 2007 στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τα 170 χρόνια από την ίδρυση του Πανεπιστημίου Αθηνών και της Ιατρικής Σχολής (1837) πραγματοποιήθηκε έκθεση με 31 γλυπτά της με θέμα «Μητρότης». Δύο χρόνια αργότερα, οργανώθηκε έκθεση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο Στρασβούργο με έργα της από μάρμαρο και με θέμα «Η αρπαγή της Ευρώπης», που διηγούνταν την ερωτική ιστορία της Ευρώπης και του Δία.
Οπως σημειώνει ο ομότιμος καθηγητής του ΕΚΠΑ Λαυρέντιος Γ. Δελασσούδας, «το συνολικό έργο της δεν είναι λόγια που προοδευτικά θα σβήσουν αλλά δημιουργίες, είτε με την πένα είτε με τη σμίλη της, οι οποίες δεν χάνονται αλλά μένουν και θα μένουν για να διδάσκουν τι δεν πρέπει να ξεχνάμε».
