Της Αλλοπάρ*

Συνεχίζουμε τη δημοσίευση αποσπασμάτων από βιβλία με θέμα την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Σήμερα θα πάμε στο 1823, μια χρονιά χωρίς αξιόλογη πολεμική δράση. Μιας και δεν είχαν να πολεμήσουν τους Τούρκους, οι Ελληνες αποφάσισαν να πολεμήσουν μεταξύ τους, ως συνήθως.

Η έχθρα μεταξύ πολιτικών και στρατιωτικών, αλλά και το δάνειο που είχε πάρει η κυβέρνηση Κουντουριώτη από την Αγγλία, οδήγησαν στον Β΄ Εμφύλιο, που αποδείχτηκε πιο αδυσώπητος από τον πόλεμο κατά των Τούρκων.

Οι πολιτικοί (Κουντουριώτης, Κωλέττης, Μαυροκορδάτος κ.ά.) έφεραν ως μισθοφόρους τους Ρουμελιώτες στην Πελοπόννησο για να καταστείλουν την «ανταρσία» των στρατιωτικών (Κολοκοτρώνης, Δεληγιάννηδες, Ζαΐμης, Λόντος κ.ά.). Και αρχίζει ο Εμφύλιος. Να πώς περιγράφει τα γεγονότα ο Μιχαήλ Β. Σακελλαρίου, ιστορικός και ακαδημαϊκός, στο βιβλίο του «Η Απόβαση του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο» (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2012):

«Και απ’ τα δυο μέρη πολέμησαν με αγριότητα και φανατισμό. Οι Ρουμελιώτες, όμως, ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο, και φέρθηκαν σαν στρατός εχθρικός σε κατακτημένη χώρα. Αλλά και όταν η ανταρσία κατεστάλη, ο Κωλέττης κράτησε 8.000 Ρουμελιώτες, δήθεν για να πολιορκήσουν την Πάτρα, αλλά στην πραγματικότητα για να κρατήσουν την Πελοπόννησο υποταγμένη. Οι κάτοικοι υπέφεραν τα πάνδεινα. Σχεδόν επί ένα χρόνο ομάδες άτακτων γύριζαν από επαρχία σε επαρχία.

Γι’ αυτούς δεν υπήρχαν ένοχοι ή αθώοι, αλλά θύματα ανυπεράσπιστα. Δεν σεβάστηκαν ούτε τη ζωή, ούτε την τιμή ή την περιουσία των ντόπιων. Τους γύμνωναν, τους έπαιρναν τις προμήθειες, έχυναν τα λάδια και τα κρασιά, χάλαγαν τα μελίσσια, έσφαζαν τα ζώα στον ζυγό, χωρίς λόγο, για να ικανοποιήσουν κάποιο ένστικτο καταστροφής.

Οι Πελοποννήσιοι έβλεπαν τους Ρουμελιώτες σαν δυνάστες και έβραζαν εναντίον τους. Με τρόμο είδαν να φυλακίζεται ο Κολοκοτρώνης και οι άλλοι…».

Τον Ιανουάριο του 1825 ο Εμφύλιος τελείωσε με τη νίκη των κυβερνητικών. Ενάμιση μήνα μετά, ο Ιμπραήμ, γιος του Μοχάμεντ Αλι, σατράπη της Αιγύπτου, αποβιβάζεται σαν… κύριος στη δυτική Πελοπόννησο, στην Πύλο. Χωρίς σοβαρή αντίσταση, άρχισε -κι αυτός- να ρημάζει την Πελοπόννησο και να στέλνει αιχμαλώτους στα σκλαβοπάζαρα της Αιγύπτου. Η Επανάσταση φαίνεται να καταρρέει. Μόνο ένα θαύμα θα μπορούσε να τη σώσει… (Συνεχίζεται)

*Η Αλλοπάρ φαίνεται πως συγκίνησε τον Ταρζανάκο μας, ο οποίος «τσίμπησε» κανονικά και θέλει να μάθει τι έγινε στη συνέχεια. Θα του κάνει το χατίρι η Αλλοπάρ, αλλά πρέπει να περιμένει έως το άλλο Σάββατο.