Της Αλλοπάρ*

Καθώς πλησιάζει το 2021, οπότε θα γιορτάσουμε την επέτειο των 200 χρόνων από την έναρξη της εκπληκτικής Ελληνικής Επανάστασης του 1821, έχω μαζέψει μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα από βιβλία πολύ αξιόλογων ιστορικών-συγγραφέων, Ελλήνων και ξένων, τα οποία και θα παρουσιάσω σε συνέχειες, αρχής γενομένης από σήμερα.

Ετσι, για να θυμηθούμε κάποια γεγονότα, αλλά και τις αιτίες τους, και να μάθουμε κάποια άλλα που ίσως δεν γνωρίζαμε.

Βέβαια, όλοι μας -μέχρι κι ο Ταρζάν- κάτι μάθαμε στο σχολείο, κάτι θυμόμαστε από τότε -τούς ήρωες και τα κατορθώματά τους. Εδώ θα διαβάσετε κάποια άλλα που δεν χώρεσαν στα σχολικά βιβλία -τι να πρωτοχωρέσει, άλλωστε απ’ τα 12 χρόνια ηρωισμών, προδοσιών, εμφυλίων…

Εισαγωγή, τέλος, πάμε τώρα στο «ψητό»: Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι από το βιβλίο «Η φλόγα της ελευθερίας» (εκδόσεις «Ενάλιος», Αθήνα 2004) του Ντέιβιντ Μπριούερ, καθηγητή Κλασικών σπουδών στην Οξφόρδη, και περιγράφει το πώς κάποιοι Οθωμανοί αξιωματούχοι αντιμετώπιζαν τούς Ελληνες υποτελείς τους (ραγιάδες), τότε που η Ελλάδα ήταν μια επαρχία της απέραντης οθωμανικής αυτοκρατορίας:

«Με το ξέσπασμα της Επανάστασης, οι περισσότεροι Ελληνες της Αθήνας κατέφυγαν, για ασφάλεια, στη Σαλαμίνα, όπως είχαν κάνει οι πρόγονοί τους 2.000 χρόνια πριν, όταν ο Ξέρξης και οι Πέρσες του πλησίαζαν στην πόλη. Επέστρεψαν λίγους μήνες μετά και πολιόρκησαν τους Τούρκους στην Ακρόπολη. Τον Ιούλιο του 1821, η άφιξη του Ομέρ Βρυώνη έλυσε την πολιορκία.

Ο Ομέρ Βρυώνης ήταν υπεύθυνος για τα διαβόητα “κυνήγια” που περιέγραψε ο Χάου (Αμερικανός φιλέλληνας γιατρός, που έζησε την Επανάσταση στην Ελλάδα). Μια από τις αγαπημένες του διασκεδάσεις ήταν το “ελληνικό κυνήγι”, όπως το έλεγαν οι Τούρκοι: Εβγαιναν σε ομάδες των 50 η 100, ιππεύοντας γρήγορα άλογα και έψαχναν στον κάμπο για χωρικούς που από τόλμη ή από ανάγκη είχαν βγει στις πεδιάδες.

Οταν έπιαναν κάποιον τον άφηναν να φύγει -κι εκείνος έτρεχε όσο πιο γρήγορα μπορούσε, ελπίζοντας να ξεφύγει.Τον άφηναν να απομακρυνθεί λίγο και μετά τον κυνηγούσαν. Συνήθως τον πυροβολούσαν ή του έπαιρναν το κεφάλι με τα σπαθιά τους. Το φρικιαστικό αυτό σπορ τελείωσε όταν, τον Νοέμβρη του 1821, ο Ομέρ Βρυώνης μετατέθηκε, οπότε οι Αθηναίοι ξανάρχισαν την πολιορκία της Ακρόπολης…».

* Τώρα καταλαβαίνω γιατί το Αλλοπαράκι έψαχνε τη βιβλιοθήκη μου και κατέβαζε βιβλία όλο το καλοκαίρι. Ελπίζω να είναι ενδιαφέροντα τα αποσπάσματα που διάλεξε για σας. Σχετικά με το σημερινό, δεν ήταν όλοι οι Τούρκοι αξιωματούχοι (στρατηγοί κ.λπ.) σαν τον Ομέρ Βρυώνη, στα 400 χρόνια της Τουρκοκρατίας. Το ξέσπασμα της Επανάστασης τούς εξαγρίωσε -γεγονός που εξαγρίωσε και τούς ξεσηκωμένους…