Δεν μπορείς να πεις… είναι υποτιμητικό να πεις για εισαγγελέα, για δικαστική λειτουργό ότι την έκαναν τσακωτή ή την έπιασαν στα πράσα ή την τσίμπησαν με τη γίδα στην πλάτη· έχει πολλά σχετικά με την περίπτωση η λαϊκή έκφραση. Μόνο που δεν προσιδιάζουν σε δικαστική λειτουργό, σε… εισαγγελίνα. Τα αξιώματα… αξιώνουν σεβασμό. Το αν ο αξιωματούχος σέβεται το αξίωμά του, το λειτούργημά του, εμένα δεν μου πέφτει λόγος. Αξιωματούχος είναι, λειτουργός δημόσιος είναι, ας τα βρει με τον εαυτό του και τη συνείδησή του.
Ομως, κάνοντας αυτό που το λέμε δημόσια κριτική σε δημόσιο πρόσωπο, δεν είναι σωστό να εκφραστείς λαχαναγορίτικα, παρότι μεγάλος ο πειρασμός. Μπορείς όμως να παραποιήσεις τα λαχαναγορίτικα επί το ευπρεπέστερον, να μείνεις δηλαδή στο γλωσσικό περιβάλλον της λαχαναγοράς, αλλά να το εξωραΐσεις με μία απομίμηση από την καθαρεύουσα· μια καθαρευουσιανιά, όπως, επιτυχώς νομίζω, αποκαλεί κάτι τέτοια ο Νίκος Σαραντάκος στα χαριτωμένα εντρυφήματά του πάνω στη γλώσσα μας.
Λαχαναγορά το λοιπόν και φρούτα (είχε και λαχανοπωροπωλείον στους Αμπελοκήπους η οικογένεια έκπαλαι…), οπώρα η αρχαία ονομασία του φρούτου. Αρα, συνελήφθη κλέπτουσα οπώρας… ο τίτλος, για τη γνωστή εισαγγελέα της δίκης της Χρυσής Αυγής. Που περίπου ήθελε όλους τους καταδικασμένους έξω, μέχρι την εκδίκαση και της έφεσης. Αλλά… έπεσε έξω στις προτάσεις. Βρέθηκε αδιάβαστη, διότι πήγε να βάλει και τα ξερά με τα χλωρά, σε… ενιαία συσκευασία. Και μάλιστα, αδιάβαστη τη συνέλαβε (να κλέπτει οπώρας δηλαδή) η πρόεδρος του δικαστηρίου που της είπε· ή μάλλον θα της έλεγε (αν το χρονογράφημα το έκανε ο Τσιφόρος): «Δεν μας τα λέτε καλά μανδάμ! Σαν κάτι να σας διέφυγε προς γαργάρα… Για ξαναρίχτε ένα βλέφαρο στα χαρτιά και ξαναπεράστε για συνέντευξη…». Αν ήταν κωμωδία. Δυστυχώς, είναι κλαυσίγελος…
