Πόσο χειρότερα μπορεί να πάμε πια;

Πρώτη μέρα γενικευμένης μάσκας χθες, βγήκα κατά τις εξίμισι για περπάτημα μασκοφορεμένος. Οχι τόσο επειδή έτσι αποφάσισε η κυβέρνηση, όσο επειδή είμαι πεπεισμένος ότι μες στην πόλη, ιδίως σε χώρους συμβίωσης, η μάσκα είναι απαραίτητη, είναι όμως, δυστυχώς, το μόνο που μπορούμε να αντιτάξουμε στην πανδημία ως πολίτες. Καθώς τα μέσα άμυνας που μας παρέχει η σημερινή κυβέρνηση… αθροίζονται σε ένα μόνο: καταστολή.

Και τι ζήτημα! Αν καταδικάζουμε, λέει, ή όχι τη διαπόμπευση του πρύτανη… Ασφαλώς την καταδικάζουμε, απευθείας και απερίφραστα. Τι νομίζουνε στην κυβέρνηση; Πως είμαστε σαν τα μούτρα τους, να λέμε και να ξελέμε; Εχει όμως καμία σχέση η διαπόμπευση του πρύτανη με το ειδικό σώμα αστυνομικών που πάνε να βάλουνε στα πανεπιστήμια; Με την αρμόδια υπουργό μάλιστα να υπερθεματίζει και τον πρωθυπουργό να προσπαθεί να μετριάσει;..

Οταν μεταξύ των θυμάτων καταστολής είναι ένα πεντάχρονο παιδάκι σε καφετέρια, ό,τι και να πει η αστυνομία (που πάντως το καθαυτό γεγονός δεν το αρνήθηκε!), είναι λόγια για να λέγονται… Το θέμα είναι ότι φτάσαμε ακόμα έως εκεί: θύμα καταστολής ένα πεντάχρονο! Αν αυτό δεν είναι τυφλή καταστολή… Αναρωτιέται κανείς τι άλλο μπορεί να είναι τυφλή καταστολή, δηλαδή απουσία κάθε ελέγχου.

Εχει μια σπουδαία παραβολή η μυθολογία μας, με τον ασκό του Αιόλου. Τον παρέδωσε ο θεός των ανέμων Αίολος σφραγισμένο στον Οδυσσέα, ώστε να είναι καλό, ούριο το ταξίδι επιστροφής στην Ιθάκη· ο νόστος. Ομως οι ναύτες (στον Ομηρο από περιέργεια, στην καθ’ ημάς επίκαιρη αναγωγή, οι αστυνομικοί κατόπιν διαταγής…) άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου, ξεχύθηκαν οι άνεμοι, έχασε τον μπούσουλα ο Οδυσσέας και η επιστροφή στην Ιθάκη τού πήρε δέκα χρόνια! Πιστεύουν στην κυβέρνηση ότι με τέτοιες μεθόδους υπάρχει πιθανότητα να δούμε… καπνόν αναθρώσκοντα;..