Ο γελαστός Πέτρος, σημείο αναφοράς ενάντια στη χούντα

Γνώρισα τον Πέτρο και την Αγγελική Κουναλάκη τον Μάιο του 1967 στο Αμβούργο, όπου και οι τρεις σπουδάζαμε. Με πλησίασαν μόνοι τους γιατί είχαν μάθει ότι ο πατέρας μου, Παντελής Δημάκος, ήταν εξορία στη Γυάρο. Αυθόρμητοι, ζεστοί, αξιόπιστοι, η πρώτη εντύπωση. Γίναμε αμέσως στενοί φίλοι και αργότερα κουμπάροι στη δύσκολη τελετή του πολιτικού γάμου τους στο Αμβούργο (και στους δυο είχαν αφαιρεθεί τα διαβατήρια και έπρεπε να πάρουν ειδική άδεια από τις γερμανικές αρχές) αλλά και στα βαφτίσια της μοναχοκόρης τους Ξένιας (ομαδικά βαφτίσια με δύο διαφορετικές κολυμβήθρες για τα αγόρια και τα κορίτσια).

Ο Πέτρος ήταν σημείο αναφοράς για τους πολέμιους της χούντας, όχι μόνο για μας τους αριστερούς. Φοιτητικός σύλλογος, ελληνική κοινότητα, Γερμανοί αντιφασίστες, σύλλογοι Ισπανών, Αράβων, Περσών, όλοι σε κοινή δράση κατά της δικτατορίας στην Ελλάδα, αλληλέγγυοι κατά των τυραννικών καθεστώτων. Ο Πέτρος γελαστός και επίμονος, σαφής στην οργάνωση και καθοδήγηση της πολύπλευρης δράσης μας σε όλα τα μέτωπα. Είχε σαφώς μεγάλη εμπειρία από την πολύχρονη προδικτατορική παρουσία του στην ΕΔΑ και στο ΚΚΕ, μάλιστα με συχνή επαφή με τους πολιτικούς πρόσφυγες στο τότε Ανατολικό Βερολίνο. Εν τούτοις δεν απέκτησε το ύφος του μεγάλου στελέχους. Ηταν οικείος και μαζικός, ένωνε με συγκλίσεις και τα ανθρώπινα, δεν μετέφερε τις όποιες διχόνοιες των μηχανισμών στις οργανώσεις μας.

Ο Πέτρος δεν ήταν μίζερος. Με τη διάσπαση του 1968 εντάχθηκε στο ΚΚΕ εσωτ. Στο Αμβούργο δημιουργήθηκαν η οργάνωση βάσης αλλά και η ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος, το Πατριωτικό Μέτωπο, το ΑΕΜ σε επαφή με τις πολυπληθείς κοινότητες της Βόρειας Ευρώπης. Ταξίδευε σε όλη τη Γερμανία και στο Παρίσι για τον συντονισμό των αντιδικτατορικών και κομματικών οργανώσεων. Οι συχνές απουσίες του δεν παρέλυαν την τοπική δράση μας, γιατί είχαν τεθεί οι στόχοι και κάναμε απολογισμό.

Ο Πέτρος είχε φαντασία και τόλμη, γνώριζε τις ικανότητες διείσδυσης του καθενός μας στον μαζικό χώρο. Διαδηλώσεις, καμπάνιες για συλλογή χρημάτων για την Αντίσταση (φτάσαμε μέχρι και το διεθνές συνέδριο του PEN Club που έγινε στο Αμβούργο με συγγραφείς από όλο τον κόσμο αλλά και εργασία ως σερβιτόροι σε ελληνικό εστιατόριο με τον μισθό στην οργάνωση), σύσκεψη στο ελληνικό προξενείο του Αμβούργου με χαφιέδες, όπου άνθρωπός μας με κρυφό μικρόφωνο μετέδιδε έξω τα σχέδιά τους, αποστολές συντρόφων (και Γερμανών, όταν ήταν αναγκαίο) στην Ελλάδα για να οργανώσουν τη διαφυγή στην Ευρώπη παράνομων στελεχών, να μεταφέρουν χρήματα ή σημειώματα στις φυλακές Κορυδαλλού (όταν μεγάλο μέρος της ηγεσίας του ΚΚΕ εσωτ. είχε συλληφθεί) αλλά και πολύγραφο κ.λπ.

Ο Πέτρος ήξερε ότι αντίσταση σήμαινε πρωτίστως παρουσία στην Ελλάδα και τον βασάνιζε το γεγονός ότι αυτός ήταν στο εξωτερικό. Ετσι, το 1973 αποφάσισε να κατεβεί, καταζητούμενος και χωρίς διαβατήριο, αφήνοντας στο Αμβούργο την Αγγελική και την Ξένια, οι οποίες τον ακολούθησαν με τον ίδιο τρόπο αργότερα και κατέφυγαν στην οικογένεια του Πέτρου, στην Κρήτη. Νομίζω ότι, εκτός από την παλικαριά του, τον έτρωγε και η νοσταλγία. Ο Πέτρος συνελήφθη στα σύνορα και στρατεύθηκε αμέσως, όπου τον βρήκε και η επιστράτευση μετά την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο.

Ο Πέτρος Κουναλάκης ήταν ανιδιοτελής, αφοσιωμένος στις αξίες της Αριστεράς, αυστηρός και συναισθηματικός, μαζικός και χωρίς έπαρση, διέθετε εξαιρετικές καθοδηγητικές ικανότητες, είχε χιούμορ και μεγάλη αγάπη για την καθημερινή ζωή και τις απολαύσεις της.