Πώς περνάει ο καιρός… Οι πρώτες αμερικανικές εκλογές που κάλυψα ως δημοσιογράφος ήταν το μακρινό 1992, που ένας νεαρός πολιτικός από το Αρκάνσας ονόματι Μπιλ Κλίντον κατάφερε σαν από θαύμα να εκθρονίσει τον φαινομενικά πανίσχυρο Τζορτζ Μπους πατέρα, τον πρόεδρο που ως «αρχιστράτηγος» του πρώτου πολέμου στον Κόλπο ενσάρκωσε όσο κανείς άλλος τη μεταψυχροπολεμική… ArPax Americana, που τότε τη λέγαμε ακόμη «Νέα Τάξη Πράγματων».
Ο χαρισματικός αλλά ολίγον πέφτουλας Μπιλ επανεξελέγη εύκολα το 1996, αλλά παραλίγο να χάσει τα πάντα για λίγες στιγμές ηδονής -και τον συνεπαγόμενο λεκέ- με την αφρατούλα Μόνικα, και σε κάθε περίπτωση αποχώρησε ντροπιασμένος το 2000, για να δώσει τη θέση του στον «Τοξικό Τεξανό» Μπους τζούνιορ.
Ο οποίος, όπως θα θυμάστε, έκλεψε κανονικότατα τις εκλογές από τον πραγματικό νικητή Αλ Γκορ, με τη βοήθεια (τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει) των συντηρητικών ανώτατων δικαστών που είχε διορίσει προνοητικά ο daddy, και στη συνέχεια εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο την τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου για να φλομώσει τον κόσμο όλο στα ψέματα και να ολοκληρώσει τη «βρόμικη δουλειά» στην άμοιρη Μεσοποταμία.
Μετά από μια δραματική οκταετία Μπους γεμάτη κρίσεις, πολέμους και τραγωδίες, που φύτεψε τον σπόρο (θυμάστε το Κόμμα του Τσαγιού;) από όπου γεννήθηκε το ακροδεξιό, ρατσιστικό και σεξιστικό φαινόμενο Τραμπ, ήρθε το 2008 η ώρα του Ομπάμα: πολλοί πίστεψαν τότε ότι η Αμερική θα ξανάβρισκε τον δημοκρατικό εαυτό της και ότι όλα θα πήγαιναν καλύτερα, αλλά στην πραγματικότητα ο πρώτος μαύρος πρόεδρος αποδείχτηκε μια απλή παρένθεση ανάμεσα στους δύο κατά τεκμήριο χειρότερους προέδρους, στην έτσι κι αλλιώς «μαύρη» ιστορία της υπερδύναμης.
Και μπορεί να μη γουστάρω καθόλου τον Μπάιντεν, τον Δημοκρατικό γερουσιαστή που ως ισόβιο μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων έχει βάλει την υπογραφή του σε καμιά τριανταριά εισβολές και πραξικοπήματα, αλλά αν ζούσα στις ΗΠΑ, μέχρι κι εγώ θα τον ψήφιζα, μπας και γλιτώσουμε από τον… Αρχοντα του Διχασμού!
