Γιατί όχι; Τρεις διαφορετικές δέσμες μέτρων προστασίας (μας) από τον Covid-19 σε τέσσερις μέρες, διάβασα στη χθεσινή «Εφ.Συν.». Γιατί όχι και τέσσερις και πέντε διαφορετικές δέσμες σε πέντε και σε έξι μέρες; Τι είχαμαν, τι χάσαμαν! Σε δουλειά να βρισκόμαστε. Είδαμε, επιτέλους, και τον καθ’ ύλην αρμόδιο, τον ακριβοθώρητο, κύριο Κικίλια· τόσον καιρό, νόμιζα πως ήταν… καταζητούμενος.
Εχω, πάντως, μια μικρή διαφωνία με το «διαφορετικές» (δέσμες)· αλλιώτικες, ίσως· αλλά διαφορετικές, γιατί; Σε τι, φέρ’ ειπείν, διαφέρει η πρώτη από την τρίτη; Εχουν, θα μου πεις, διαφορά κλίμακας. Είναι πιο ανεβασμένη η μία από την άλλη. Ακούγεται έναν τόνο πιο πάνω, πιο δυνατά. Ομως δεν παύει να είναι η ίδια μουσική: το λοκντάουν στο πιο κρεσέντο και σε πολλές παραλλαγές. Αυτό διαθέτουμε, μ’ αυτό βολευτείτε! Τα άλλα μάς τελείωσαν στο ξεκίνημα…
Είδα χθες και την «κυβερνητική πηγή: «Δεν μπορούμε να περιμένουμε, όταν βλέπουμε το πρόβλημα να έρχεται»! Σωθήκαμε! Αν τώρα «βλέπουν το πρόβλημα να έρχεται», που πέρσι ψόφησε, φέτος βρόμησε, τότε φέξε μου και γλίστρησα… Και τι περίμεναν τόσον καιρό, από την άνοιξη το λιγότερο; Να φανεί το πρόβλημα από καμιά στροφή, ώστε να πιάσουν να παίρνουν και κάποια μέτρα; Στα νοσοκομεία για παράδειγμα ή στα σχολεία και τις σχολικές αίθουσες ή στις δημόσιες συγκοινωνίες, που είναι τρεις σημαντικοί βραχίονες άμυνας, συγχρόνως όμως, άμα τους παραμελήσεις, γίνονται εξίσου σημαντικές εστίες μετάδοσης και εξάπλωσης της πανδημίας.
Τι έκαναν –και τι κάνουν, ακόμα και τώρα– γι’ αυτά τα στοιχειώδη; Διαβάζεις τις ελλείψεις και τα κενά και σου σηκώνεται η τρίχα. Λοκντάουν κάνουν και… χαρδαλιαΐζονται. Κι από πάνω μας βγάζουν και φταίχτες! Ασε καλύτερα. Τέτοια μέτρα, τα παίρνουμε και μόνοι μας. Χωρίς διαταγές και… απειλητικές παραινέσεις. Μην έχουμε και υποχρέωση…
