Αντιγράφω από προσωπικό ημερολόγιο: «Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2020, 6:22 μ.μ. Μόλις ξύπνησα από απογευματινό ύπνο. Ανοιξα το ψυγείο να πιω νερό και με το άνοιγμα… κόπηκε το ρεύμα! Σκοτάδι – εξίμισι, με την αλλαγή ώρας, έχει νυχτώσει. Στα τυφλά (θυμόμουν τη θέση) βρήκα το φακό. Ευτυχώς, είχα φορτίσει την μπαταρία. Τον άναψα και κάθισα στο laptop. Πάλι ευτυχώς, το νέο μου laptop έχει μεγάλη αυτονομία. Ομως δυστυχώς, μετά από πολλή χρήση σήμερα, η μπαταρία είναι στα τελευταία της! Κάτι έπρεπε να πάει στραβά μετά από τόση… ευτυχία.
»Εχει πλάκα πάντως. Εχω κρεμάσει το φακό στο φωτιστικό του γραφείου. Φωτίζεται μόνο, κυκλικά, το πληκτρολόγιο, όπως σε μέρος σκηνής θεάτρου το πρόσωπο της πρωταγωνίστριας, και γράφω την… ιστορία της ζωής μου σε ένα, κατά τα άλλα, θεοσκότεινο δωμάτιο, σαν ήρωας θρίλερ που προφταίνει – δεν προφταίνει να γράψει το όνομα του δολοφόνου που τον πυροβόλησε! Η άλλη πλάκα είναι ότι περιμένω, όπου να ’ναι, τον γιο μου. Θα πρέπει, αν δεν επανέλθει το ρεύμα, να του τηλεφωνήσω (από κινητό), ώστε να τον περιμένω στην είσοδο της πολυκατοικίας, που σημαίνει να ανεβοκατέβω πέντε πατώματα! Αργεί πάντως να ξανάρθει το ρεύμα. Μες στο καλοκαίρι, προτού φύγω για διακοπές, η… διακοπή (τι σου είναι η γλώσσα!) κράτησε δέκα λεπτά!
»Ευτυχώς, μόλις τηλεφώνησε ο γιος μου. Θα έρθει σε μία ώρα. Αν έως τότε δεν έχει έρθει και το ρεύμα, τότε κυριολεκτικά… φέξε μου και γλίστρησα! Περνάμε ωραία ωστόσο… κορονοϊοί, σεισμοί, πλημμύρες, πυρκαγιές, ανεμοστρόβιλοι, lockdown, blackout… Ποικιλία. Τόση ομορφιά πώς αντέχεται; 6:50! Μισή ώρα χωρίς ρεύμα και η μπαταρία του laptop ξεψυχάει! Το ρεύμα επανήλθε ακριβώς στις 7:00. Αλλά διακόπηκε άλλες δύο φορές έως τις 7:30. Να πεις για… γκαντεμιά… οικογενειακή; Πάντως, δεν πλήττεις…».
