Εντέλει ποια ήταν τα κακουργήματα;

Πολλές εκκρεμότητες άφησε η σύλληψη των οκτώ μαθητών και η επί τέσσερις μέρες (και νύχτες) κράτησή τους στη ΓΑΔΑ. Και ο πρωταγωνιστής –λόγω ηλικίας ασφαλώς– αυτής της θλιβερής ιστορίας, ο 14χρονος… γυμνασιόπαις (έτσι μας έλεγαν τότε οι «καθωσπρέπει»: «Ντροπή σου, είσαι και γυμνασιόπαις!», κάτι καθάρματα που το τιμιότερο έργο τους ήταν η σπιουνιά…) Βαγγέλης (διαβάζω στο φινάλε του προχθεσινού ρεπορτάζ στην «Εφ.Συν.» «[…] αφέθηκε ελεύθερος με περιοριστικό όρο. Οι κατηγορίες δεν αποσύρθηκαν και θα παρακολουθείται από επιμελητή. Δεν ξέρει ακόμα αν θα οριστεί δικάσιμος. Τώρα θέλει απλώς μια μέρα να ξεκουραστεί και να επιστρέψει εκεί που ανήκει: στο σχολείο και στους συμμαθητές του» (είναι και γραμματέας του 15μελούς).

Ετσι λοιπόν: «ελεύθερος με περιοριστικό όρο» (ποιος όρος αλήθεια; θα εμφανίζεται τακτικά στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του, από φόβο μη διαφύγει στο εξωτερικό;), «οι κατηγορίες δεν αποσύρθηκαν», «θα παρακολουθείται από επιμελητή» και «δεν ξέρει ακόμα αν θα οριστεί δικάσιμος»! Πολλές εκκρεμότητες! Απέναντι σε ανήλικους που η εξουσία (αστυνομία και ανακρίτρια) θεωρούν παραβάτες του νόμου (με κακούργημα μάλιστα, αυτό σημαίνει ότι «οι κατηγορίες δεν αποσύρθηκαν», για κακούργημα είπαν ότι τον συνέλαβαν…).

Πολλές εκκρεμότητες! Και πολύ μεγάλη ευκολία στη διαχείριση των γεγονότων και των καταστάσεων εκ μέρους των αρμοδίως εντεταλμένων αρχών. Με συλλήψεις και καταστολές χωρίς στοιχειωδώς επαρκή αιτιολόγηση (θα έλεγα: λογοδοσία, αλλά αυτά είναι μάλλον ψιλά γράμματα!), χωριό δεν γίνεται. Δημοκρατία με τόσες εκκρεμότητες… τέτοια δημοκρατία, με τόσες εκκρεμότητες απέναντι σε ανηλίκους (οκτώ εντέλει ήταν οι μαθητές που κρατήθηκαν στη ΓΑΔΑ. τι έγινε με τους άλλους εφτά;), είναι δημοκρατία… ανάπηρη. Και σε ανάπηρες δημοκρατίες, την κύρια ευθύνη της αρτιμέλειας, της ακεραιότητας φέρουν οι πολίτες, όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά. Είναι δικαίωμα και υποχρέωσή μας βάσει του Συντάγματος.