Την Τετάρτη 21/10/2020, στο πλαίσιο των μουσικών εκδηλώσεων του επετειακού κύκλου «Beethoven 2020», ο Τίτος Γουβέλης ερμήνευσε επιλογή πιανιστικών έργων του συνθέτη της «Ηρωικής» στην αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος».
Το ρεσιτάλ άφησε πολύ καλές εντυπώσεις. Από το τεράστιο πιανιστικό έργο του Μπετόβεν ο Γουβέλης επέλεξε κομμάτια διαφορετικά από σονάτες, δίνοντας έμφαση σε συνθέσεις ειδικού ενδιαφέροντος για τους πιανίστες. Η βραδιά ξεκίνησε με τις «Επτά μπαγκατέλες, op.33» της πρώτης περιόδου και ολοκληρώθηκε με τις διάσημες «33 Παραλλαγές Ντιαμπέλι, op.120».
Σολίστας φιλέρευνος και ευφυής ο Γουβέλης παρενέβαλε μεταξύ των δυο την 15λεπτης διάρκειας «Φαντασία επάνω σε ένα οστινάτο» (1986) του Ιταλοαμερικανού συνθέτη Τζον Κοριλιάνο (γεν. 1938), σύνθεση που αναπλάθει υλικό από την μπετοβενική «Εβδομη» με τις στρατηγικές του μινιμαλισμού.
Ακούραστα εργατικός, απόλυτα ακμαίος, ο Γουβέλης πρόσφερε αναγνώσεις που συνδύασαν δεξιοτεχνική άνεση, καλαισθησία και σαφήνεια αντίληψης του μουσικού κειμένου σε ιδανική ισορροπία σύγκλισης. Οι αλά Μότσαρτ/Χάιντν νεανικές «Μπαγκατέλες» δόθηκαν νωχελικά –αλλ’ όχι πλαδαρά- και νηφάλια, με σαφήνεια, παιγνιώδη ελαφράδα και, στο καταληκτικό «Presto», με αθλητικό νεύρο και ελεγχόμενη ορμή.
Ως κεντρικό έργο της βραδιάς ο πιανίστας επέλεξε τις εκτενείς, άκρως απαιτητικές «33 Παραλλαγές Ντιαμπέλι», κομμάτια εστιασμένα στη διαρκή παράθεση/αντιπαράθεση και μετάλλαξη του θεματικού υλικού. Εδώ επένδυσε πρωτίστως στη σαφή απόδοση της διακύμανσης του χαρακτήρα και της διάθεσης εκάστου μουσικού εδαφίου. Τεράστιου εύρους δυναμικές, προϋπολογισμένες, οικονομημένες και κλιμακούμενες με ακρίβεια, παίξιμο κατά περίπτωση έντονα κινητικό, διάφανη, σαφής δυναμικά αρθρωμένη φραστική, προσεκτικά ζυγιασμένες στίξεις, επιταχύνσεις και επιβραδύνσεις υποστήριξαν άριστα το σύνθετο δομικό συντακτικό της μουσικής, ξεδιπλώνοντας εύληπτα τη ροή της σε κύριες και δευτερεύουσες διατυπώσεις.
Η «Φαντασία» του Κοριλιάνο βασίζεται στο ρυθμικό υπόβαθρο της «7ης Συμφωνίας» και γράφτηκε ως φόρος τιμής στον Μπετόβεν. Διατυπωμένη σε επίτηδες ελλειπτική και αποσπασματική γραφή, παίχτηκε με προσήλωση και ακρίβεια, αντισταθμίζοντας την υπνωτιστική επαναληπτικότητά της με υπογράμμιση των σπαραγματικών υπαινιγμών μελωδίας.
