Εξηγώ, για όσους δεν έχουν κάνει φαντάροι, την «αγωνία της τσατσάρας». Δεν ξέρω πώς κάνουν σήμερα οι φαντάροι μας, όταν πλησιάζει η πολυπόθητη απόλυση. Εμείς, όσοι υπηρετούσαμε τότε δυο χρόνια -αν προσθέσεις και τις καμπάνες (φυλακίσεις, πρόσθετη θητεία), τότε τρέχα γύρευε- για να φέρουμε πιο κοντά, ψυχολογικά, την ημέρα απόλυσης, δυο-δυόμισι μήνες πρωτύτερα αρχίζαμε να σπάμε τα δόντια μιας τσατσάρας· μέρα και δόντι· περίπου 70-75 δόντια είχε (έχει ακόμα νομίζω) μια κοινή τσατσάρα.
Ακουγες τότε, το πρωί, με το εγερτήριο, στον θάλαμο μια κραυγή από φαντάρο παλιοσειρά (παλαιάς σειράς, κλίνεται!): «Στραβάδια (νεοσύλλεκτοι), τριάντα τρεις και μία!», που σήμαινε ότι έμεναν ακόμα στην τσατσάρα τριάντα τρία δόντια· η «μία» ήταν η μέρα απολύσεως· δεν μετρούσε. Η μεγάλη αγωνία ήταν, μην πέσει καμιά καμπάνα, όσο έσπαγες δόντια της τσατσάρας, οπότε πήγαινε παραπέρα το απολυτήριο και… χαιρετίσματα.
Κάπως έτσι, την αγωνία της τσατσάρας, ένιωσα με τα νέα (αλλά παλαιάς κοπής!) μέτρα για τον κορονοϊό που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός: Σαν από σήμερα και μέχρι το τέλος Νοεμβρίου να σπάμε δόντια τσατσάρας! Με την πρόσθετη αγωνία, μην πέσουμε σε παράπτωμα (εμφανιστούμε, λόγου χάριν, στην αναφορά του λόχου αξύριστοι) και φάμε καμιά καμπάνα· τουτέστι, παραταθούν τα μέτρα· αν δεν γίνουν αυστηρότερα. Αναφέρομαι σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο, διότι όσα μέτρα έχει αποφασίσει έως τώρα η κυβέρνηση, όλα (ας λένε ό,τι θέλουν…), όπως το τελευταίο άρθρο του Συντάγματος… επαφίενται στον πατριωτισμό μας.
Το τάγμα είναι ο… σώζων εαυτόν… διαχείριση υλικού, εφοδιασμός, γραφείο κινήσεως… όλα στον αέρα. Μόνο μέτρο, η στέρηση εξόδου. Και μόνη λειτουργούσα υπηρεσία το Α2 γραφείο αποπροσανατολισμού και προπαγάνδας του Πέτσα. Υπάρχει αντίρρηση;
ΥΓ. Σιν Κόνερι τον λέγαμε τότε. Ως «007… εναντίον του δόκτορος Νο» ήταν το πρώτο μου σκασιαρχείο!
