Μαραντόνα

Θριαμβεύουν οι πιτσιρικάδες όπου Γης, κλείνοντας τα μάτια προτού κοιμηθούν για να θαυμάσουν τον εαυτό τους να ντριπλάρει σαν σίφουνας ολόκληρες ενδεκάδες και να τραντάζει με αριστοτεχνικά κόλπα το πλεκτό μισητών τερματοφυλάκων, προσφέροντας νίκες και διεθνείς διακρίσεις στις ομαδάρες τους, όπως και παγκόσμια κύπελλα στην Εθνική τους. Πασχίζουν ματαίως στον ξύπνιο τους να «ζωγραφίσουν» στο τερέν τα μαγικά τοπία, με τα οποία ξεσήκωσαν τις κερκίδες του Μορφέα, οπότε αρκούνται να βλέπουν ξανά και ξανά τα ινδάλματά τους να ιερουργούν με τη στρογγυλή θεά, βγάζοντας ασπροπρόσωπους και τους ίδιους.

Ελάχιστοι χαρισματικοί ποδοσφαιριστές κατορθώνουν να σαγηνεύουν εκατομμύρια θεατές με την κλάση τους, ξεπερνώντας ώς και τις ακραίες ονειροπολήσεις των πλέον φαντασιόπληκτων φιλάθλων: Πελέ, Εουσέμπιο, Ντομεγκίνι, Μπεστ, Κρόιφ, Ροναλντίνιο, Τότι, Μέσι και παρ’ ημίν οι Δομάζος, Παπαϊωάννου, Κούδας, Δεληκάρης, Χατζηπαναγής, Μαύρος. Μονάχα ένας, ωστόσο, πέτυχε σε όλες τις εποχές και σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη να καθηλώσει με την ποδοσφαιρική του ιδιοφυΐα αναρίθμητα πλήθη, λυτρώνοντας ταυτοχρόνως με τον τσαμπουκά του παραγκωνισμένους πληθυσμούς και ταπεινωμένους λαούς. Πρόκειται, ασφαλώς, για τον ανεπανάληπτο Ντιεγκίτο.

Οταν το 1984, έπειτα από βαρύτατο τραυματισμό, το αλάνι που πρωτοκλότσησε μπάλα στις παραγκουπόλεις του Μπουένος Αϊρες, μετεγράφη από την Μπαρτσελόνα στη Νάπολη, η άλλοτε αποικία των Ναξίων η φέρουσα τότε το όνομα της σειρήνας Παρθενόπης –εξ ης το εν ισχύι και σήμερα δηλωτικό i Partenopei– είχε πάνω από ογδόντα χρόνια να δει πρωτάθλημα, παραπαίουσα στην ουρά της βαθμολογίας. Κόντρα σε μεγαθήρια ο Μαραντόνα τής το δώρισε μόνος του, παίρνοντας εσαεί εκδίκηση εκ μέρους του αδικημένου ιταλικού Νότου απέναντι τον αδηφάγο Βορρά. Την άνοιξη του 1982 οι Βρετανοί κουρέλιασαν την αξιοπρέπεια του λαού της Αργεντινής στον πόλεμο των δέκα εβδομάδων στα νησιά Φόκλαντ. Μόλις λίγα λεπτά της ώρας χρειάστηκε το τσογλάνι απ’ τις φαβέλες να βγάλει το άχτι της χώρας του, χαρίζοντας άπλετα χαμόγελα στους ντροπιασμένους συμπατριώτες του.

Στο Μουντιάλ του Μεξικού, τέσσερα χρόνια αργότερα, η ομάδα του αντιμετώπιζε την Αγγλία. Στο ξεκίνημα του αγώνα σκοράρισε και μάλιστα με το χέρι [του Θεού], φροντίζοντας να το δει πεντακάθαρα σύμπασα η Υφήλιος, όχι όμως ο διαιτητής. Μεγαλειώδης αλήτικη αυθάδεια. Εξευτέλισε κατόπιν την πάλαι ποτέ κραταιά αυτοκρατορία με ονειρώδες τέρμα, μοιράζοντας δραμαμίνες σε παίκτες και οπαδούς, ύστερα από κούρσα εξήντα μέτρων με ταχύτητα που θα ζήλευαν κορυφαίοι «κατοστάρηδες». Τα Φόκλαντ έχουν ήδη ξεχαστεί. Το «γκολ του αιώνα» ποτέ. Κι όλα αυτά σε καιρούς κατά τους οποίους οι κανονισμοί ουδόλως προστάτευαν τους μπαλαδόρους από τα δολοφονικά μαρκαρίσματα αμυντικών, γνωστών με τα προσωνύμια «ξυλοκόποι», «τσεκούρια» και «χασάπηδες». Εζησε άνευ ορίων και όρων άφθονους βίους κοινών θνητών, ντριπλάροντας στα εξήντα του και την Αθανασία.