Ομορφα, λαμπερά, ζωντανά παιδιά, τραγουδούσαν και χόρευαν κάτω από τον φθινοπωρινό ήλιο χθες το μεσημέρι στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, στο Διοικητήριο. Οχι, δεν φώναζαν «και τα μυαλά στα κάγκελα», όχι, κρέμασαν μόνο τα αιτήματά τους –πριν κρεμάσουν τα παπούτσια τους στα σύρματα της χώρας- στα κάγκελα του υπουργείου Μακεδονίας Θράκης.
Είναι μαθήτριες και μαθητές του Καλλιτεχνικού Σχολείου Θεσσαλονίκης σε μια διαμαρτυρία ακόμη, διαμαρτυρία σαν θεσμός στην πόλη, ξεχάσαμε πια πόσα χρόνια και χρόνια, τα αιτήματα –που όλοι χαρακτηρίζουν δίκαια- διαρκώς αδικαίωτα. Οι πρώτοι μαθητές που τα φώναξαν θα είναι από πολλά χρόνια εργαζόμενοι καλλιτέχνες: «Λύση του στεγαστικού».
Κι ακόμη: «Δεν είναι πολυτέλεια το καθαρό σχολείο», «Η χώρα που γεννά πολιτισμό σκοτώνει τα σχολεία που τον δημιουργούν», «σχολικά λεωφορεία ανάλογα με τον αριθμό των μαθητών, άμεση καταβολή των 300.000 που έχουν δοθεί από το υπουργείο Παιδείας στον Δήμο Αμπελοκήπων – Μενεμένης για κάλυψη βασικών υλικοτεχνικών αναγκών του σχολείου τους». Κάθονταν από μακριά –ευτυχώς- οι αστυνομικοί και έδειχναν να απολαμβάνουν κι αυτοί το θέαμα και θα μετάνιωναν, δεν μπορεί, που η στολή, κι όχι ο κορονοϊός, τους κρατούσε σε απόσταση από το πανηγύρι της ζωής.
