Πολλές φορές η λογική κάνει στην άκρη και η σημειολογία αναλαμβάνει να καθορίσει τη μουσική επιλογή μιας δεδομένης στιγμής. Ναι, υπάρχουν πιο πρόσφατα δείγματα από το electronic/dreampop one woman project που ακούει στο όνομα Juno (το «Raw Takes» EP είναι μια γλαφυρή, αν και instrumental, ψυχολογική απεικόνιση της πρόσφατης περιόδου καραντίνας), αλλά το «Crash» ήταν το track που μου μίλησε πιο άμεσα.

Ίσως επειδή έχω μια αδυναμία στους London Grammar και τη Florence Welch, ίσως επειδή έχει να κάνει με το να στέκεσαι στα πόδια σου μετά από μια πτώση, σε κάθε περίπτωση όμως είναι κάτι που δεν μπορώ να προσπεράσω.