Δεύτερο Κύμα ΚΣΤ΄

Γκρανγκινιόλ γκαντεμιά! Γρουσουζιά μεγατόνων, που πάει σύννεφο, στάζει απ’ τον ουρανό και μέρες σαν τη χθεσινή εκτοξεύεται στην τροπόσφαιρα, πέφτοντας κρουνηδόν στα κεφάλια μας χωρίς διακρίσεις ανάμεσα σε δικαίους και αδίκους. Τρίτη και δεκατατρείς, όχι αστεία. Η καλή μέρα απ’ το πρωί φαίνεται. Κατά τις έξι τα πρώτα χαράματα πετάχτηκα απ’ το στρώμα, εγώ που δεν με ξυπνάει ούτε κομπρεσέρ στο προσκεφάλι μου, εξαιτίας πρωτάκουστης αντάρας η οποία μαινόταν στο μπαλκόνι, μετατρέποντας σε Λίβανο ολόκληρη τη γειτονιά.

Ο αέρας λυσσομανούσε, σκορπίζοντας παντού καρεκλοπόδαρα, οι τέντες αντιστέκονταν αντηχώντας απόκοσμο βουητό, προτού σχιστούν κάμποσες από δαύτες σαν βρεγμένο φύλλο εφημερίδας. Οι μισές γλάστρες κείτονταν στα μωσαϊκά και στις απέναντι ταράτσες πάλευαν απεγνωσμένα να μην ξεριζωθούν ηλιακοί θερμοσίφωνες και πιατέλες της δορυφορικής τιβί. Ανεμορούφουλες αποκαλούν στην Κρήτη παρόμοιους στροβίλους και κυκλώνες. Η φρίκη αφαιρούσε αυθωρεί την τσίμπλα απ’ τα μάτια όσων περιοίκων έβγαιναν εμβρόντητοι στις βεράντες μπας και περισώσουν τα άνθη, τα τραπεζοκαθίσματα και τ’ απλωμένα εσώρουχα.

Υαλοπωλείο έπειτα από επεισοδιακή επίσκεψη ταύρου θύμιζε το κατάστρωμα της οδού. Το μπουρίνι είχε παρασύρει μεσοστρατίς κάδους σκουπιδιών, που έχασκαν διάσπαρτοι και ορθάνοιχτοι σαν οδοφράγματα άνισης μάχης με πρωταγωνιστή τα αναρχικά στοιχεία… της φύσης. Κατά ευτυχή σύμπτωση τα απορριμματοφόρα είχαν αδειάσει το δυσώδες περιεχόμενό τους λίγες ώρες πριν. Μπροστά στην Τράλλεων κάνα δυο ψιλόλιγνοι φίκοι ξάπλωναν οριζόντια στη νησίδα προς ικανοποίηση κωλόφαρδων οδηγών των πέριξ παρκαρισμένων Ι.Χ. Αφού ηρέμησα κάπως, απόλαυσα πλούσιο πρωινό, ανατρέχοντας εκών άκων σε σχετικό σημείωμα τυπωμένο εδώ και τρία χρόνια.

Ριψοκινδύνευσα τουτέστιν να βολτάρω στη συνοικία. Δεν τυγχάνω προληπτικός -κάθε άλλο-, απορρίπτω τις δεισιδαιμονίες εξ ιδιοσυγκρασίας, αλλά καλού-κακού έχω περασμένες με παραμάνα στη φανέλα δυο θαλασσιές ματόχαντρες και στη μεσότσεπη του μπουφάν μοσχομυρίζουν τρεις-τέσσερις φρεσκοκομμένες σκελίδες σκόρδο. Οσο και να μην πιστεύεις στις υπερφυσικές δυνάμεις που κρύβονται στα φετίχ και τους οιωνούς, οφείλεις να φυλάγεσαι από τις κακοτοπιές γιατί -κακά τα ψέματα- ποτέ δεν μπορεί να ξέρεις από πού θα σου ’ρθει, ο μη γένοιτο, η κατραπακιά. Οφειλα, ωστόσο, να ψυλλιάσω τους ανησυχούντες περαστικούς για τις ολέθριες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής. Ετσι, για γούρι.

Ισχυρίζονταν αρκετοί ότι για την απροσδόκητη καταιγίδα ευθύνεται κυρίως η γκαντέμικη μέρα. «Τρίτη και δεκατρείς, τι να περιμένεις» άκουγες από δεκάδες στόματα. «Τρίτη πήραν οι Τούρκοι την Πόλη» επιμένουν διάφορα σάιτ, αποδίδοντας τη γρουσουζιά στο θλιβερό γεγονός. Σφάλλετε, κύριοι. Η 29η Μαΐου 1453 έπεφτε Παρασκευή. Στο συλλογικό υποσυνείδητο των παροικούντων την Ψωροκώσταινα έχει παγιωθεί ως αποφράς η ημερομηνία της πρώτης άλωσης, που συνέβη Τρίτη και 13 Απριλίου του 1204 με θύτες τους εξ Εσπερίας σιδηρόφρακτους Σταυροφόρους. Ισως επειδή εξακολουθούν να μας προξενούν δεινά.