Ο,τι του Φαν…’τ Σιπ!

Προσπαθούν πολλοί να μας πείσουν από το βράδυ της περασμένης Τετάρτης ότι η εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου απέναντι στο Κόσοβο έπαιξε μπαλάρα. Ειδικά στο πρώτο ημίχρονο τους τσακίσαμε αλλά… Αν δεν χάναμε την τάδε ευκαιρία, αν δεν χάναμε τη δείνα, αν έμπαινε το πέναλτι, αν η γιαγιά μου είχε καρούλια!

Δεν πρόκειται να κάνω «focus» σε λεπτομέρειες, αν έπρεπε να παίξει κάποιος άλλος στη θέση του δεξιού οπισθοφύλακα, αν έπρεπε να ξεκινήσει ο Φορτούνης και γιατί η ελληνική αποστολή δεν διέθετε δεύτερο σέντερ φορ. Μένω στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Στο… feeling του κόσμου που παρακολούθησε το ματς από την τηλεόραση και πόνεσαν τα ματάκια του.

Κι άλλες φορές, ακόμα και στα ντουζένια της, η Εθνική μας δεν πρόσφερε θέαμα, αλλά έβλεπες πάνω στο χορτάρι μια ΟΜΑΔΑ. Διέκρινες στον πάγκο έναν προπονητή. Το συναίσθημα που κυριάρχησε το βράδυ της Τετάρτης από το θέαμα του ΟΑΚΑ ήταν θλίψη. Ηταν μιζέρια.

Δεν ξέρω αν φταίνε οι εμμονές του Ολλανδού. Δεν μ’ ενδιαφέρει αν παίρνει… χαρτάκι. Δεν ασχολούμαι με τα διασταυρούμενα πυρά πάνω από το κεφάλι του Τζόνι Φαν’τ Σιπ. Ούτε με την… κατάρα του Σιόβα. Ούτε με την απομάκρυνση των Μανωλά – Παπασταθόπουλου.

Μένω στους παρόντες. Μένω σ’ αυτά που είδα. Και να είστε σίγουροι ότι τα είδα -μόνο- από δημοσιογραφική διαστροφή και ανάγκη. Αλλωστε εκείνη την ώρα είχα καλύτερες «επιλογές» για να σκοτώσω την ώρα μου. Ας όψεται…

Το σημαντικό της ιστορίας μας είναι ότι η εθνική ομάδα, υπό την καθοδήγηση του Τζόνι Φαν’τ Σιπ, διεύρυνε το αήττητο σερί της! Ναι, το είδαμε κι αυτό! Υστερα από το θριαμβευτικό 2-0 της περασμένης Κυριακής επί της Μολδαβίας διαβάσαμε παντού -εντύπως και ηλεκτρονικώς- ότι «έχει φτάσει τα έξι συνεχόμενα επίσημα παιχνίδια χωρίς να έχει γνωρίσει την ήττα και παράλληλα «κυνηγά» το καλύτερο σερί των τελευταίων χρόνων, αλλά για να το πετύχει θα χρειαστεί να μην ηττηθεί στα επόμενα τρία ματς». Ναι, μα την Παναγία. Και την Τετάρτη πήγε το σερί στο εφτά!

Και δώσ’ του πίνακες και αναλύσεις και συγκρίσεις με τις Εθνικές του Οτο Ρεχάγκελ και του Φερνάντο Σάντος. Το ότι συναγωνιζόμαστε σ’ αυτό το Nations League τα… λιμά της ποδοσφαιρικής Ευρώπης ουδείς το υπολογίζει.

Θού Κύριε!

Δεν είναι ποδοσφαιριστές. Ηθοποιοί είναι!

#GREKOS #ethnikiomada

Την ώρα που το lockdown ξαναμπαίνει δυναμικά στην ημερήσια ατζέντα των ευρωπαϊκών χωρών (όχι δλδ. ότι βγήκε ποτέ), εμείς ετοιμαζόμαστε να ανοίξουμε τα γήπεδα! Να το κάνουμε, δεν λέω. Κάπως πρέπει να ζήσουν οι οργανισμοί που λέγονται ΠΑΕ, ΚΑΕ κ.λπ. Να ζήσουν. Αλλά να ζήσουμε κι εμείς.

Μπορείτε να διασφαλίσετε στην πράξη τις «εντολές» της φωτογραφίας αυτής; Μπορείτε να διασφαλίσετε ότι ο κάθε θεατής θα πάει να καθίσει στο καρεκλάκι με το πράσινο αυτοκόλλητο που λέει «SIT HERE»; Μπορείτε να διασφαλίσετε ότι ΚΑΝΕΙΣ δεν θα πει «νταξ μωρέ» και θα πάει να απλώσει την αρίδα τους στα «DO NOT SIT HERE»;

Μπορείτε; Ε, τότε, κάντε το. Μαζί σας.

Black Box

«Πρέπει να ξεφορτωθούμε το Nations League και να βρούμε πιο ξεκάθαρες διοργανώσεις που θα τις καταλαβαίνει ο κόσμος. Αν ρωτήσεις κάποιον στον δρόμο τι είναι το Nations League, δεν θα βρεις πολλούς που να μπορούν να το εξηγήσουν. Το ιδανικό για την εποχή μας θα ήταν ένα Παγκόσμιο Κύπελλο και ένα Euro κάθε δύο χρόνια».

Αρσέν Βενγκέρ, Bild

Mood of the week

#euroleague #20-0

Το κειμενάκι που συνοδεύει τα πρωτοσέλιδα (λεζάντα) κυμαίνεται μεταξύ 20 και 25 λέξεων οπότε αναγκάζομαι να το «γεμίσω» αφού η αληθινή λεζάντα («χωρίς λόγια») ήταν λίγη…

Ενός κακού…

#Μύκονοοος!

«Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια. Στο μυαλό είναι ο στόχος, το νου σου ε;»

Κατερίνα Γώγου