Της Αλλοπάρ*

Γαϊδουροσελίδα σήμερα, κυρίες και κύριοι. Αφορμή, μια είδηση που διάβασα σε κυριακάτικη εφημερίδα: Το Β’ Τριμελές Πλημμελειοδικείο Καρπενησίου δίκασε (24/9/2020) μια υπόθεση «βάναυσης μεταχείρισης» ζώου – γαϊδάρου συγκεκριμένα. Μηνυτές, μέλη ενός ζωοφιλικού σωματείου. Κατηγορούμενη μια 80χρονη γυναίκα, που από άγνοια η από αδιαφορία είχε αφήσει τα νύχια του γαϊδάρου της να μεγαλώσουν τόσο πολύ, ώστε το ζώο να υποφέρει σε κάθε του βήμα.

Το δικαστήριο, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, αθώωσε, μεν, την κάτοχο του ζώου, διέταξε, όμως, να δοθεί το βασανισμένο ζώο στο ζωοφιλικό σωματείο για να το περιθάλψει, μια και η 80χρονη κάτοχός του δεν μπορούσε ή δεν ήξερε να το κάνει.

Ο τρόπος που ήταν γραμμένο το ρεπορτάζ, αλλά και τα σχόλια που ακολούθησαν στο διαδίκτυο δικαίωναν την ηλικιωμένη γυναίκα και δημιουργούσαν αρνητικές εντυπώσεις κατά του ζωοφιλικού σωματείου. Ακόμα κι εγώ αναρωτήθηκα μήπως ήταν υπερβολή να της πάρουν το γαϊδούρι για έναν τέτοιο λόγο.

Επειδή δεν ξέρω πολλά για τα γαϊδούρια, αναζήτησα στο διαδίκτυο απάντηση στο ερώτημα «Πρέπει να κόβει κανείς τα νύχια του γαϊδάρου του;». Βρήκα λοιπόν την ιστοσελίδα «Ελληνικό Κέντρο για το Γαϊδούρι», όπου στη «Γαϊδουροχώρα» διάβασα πολλά και ενδιαφέροντα και πήρα τις απαντήσεις που ζητούσα. Μεταξύ άλλων:

1) Τα πόδια του γαϊδάρου είναι λεπτά και οι οπλές του μικρές και πιο ωοειδείς από του αλόγου. Γι’ αυτό μπορεί να περπατάει πολύ πιο σταθερά σε εδάφη πετρώδη και απόκρημνα μέρη. Τα νύχια των οπλών, αν δεν τρίβονται από το περπάτημα ή το τρέξιμο -όπως συμβαίνει στα ζώα που ζουν ελεύθερα στη φύση και καλύπτουν μεγάλες αποστάσεις για να βρουν την τροφή τους- μεγαλώνουν, όπως μεγαλώνουν τα νύχια και τα γένια του ανθρώπου. Αυτό προκαλεί βλάβη στο εσωτερικό της οπλής και στους τένοντες του ποδιού.

2) Για να μη συμβαίνει αυτό, πρέπει στα ζώα που δεν κινούνται πολύ να γίνεται εξονυχισμός (κόψιμο των νυχιών από ειδικευμένο πεταλωτή) σε τακτά διαστήματα. Το πρόβλημα δεν είναι αισθητικό: Το ζώο υποφέρει, η υγεία του κινδυνεύει άμεσα και η βλάβη είναι μη αναστρέψιμη.

Αυτά γράφουν αυτοί που ξέρουν τη φυσιολογία του γαϊδουριού. Τώρα που έμαθα, δίνω δίκιο στα μέλη του ζωοφιλικού σωματείου της υπόθεσής μας – και πολύ σωστά έκανε, πιστεύω, το δικαστήριο, που απομάκρυνε το ταλαίπωρο ζώο από την άπονη κυρά του, η οποία, όταν άκουσε την απόφαση, φώναξε θυμωμένη: Και τώρα, ποιος θα μου κουβαλάει το νερό εμένα; Ούτε κουβέντα για την τύχη του δύστυχου ζώου, που σακατεύτηκε τόσα χρόνια στη δούλεψή της…

*Η Αλλοπάρ έχει πέρα για πέρα δίκιο. Ηταν μια περίεργη και σπάνια υπόθεση, που όμως είχε αίσιο τέλος – κυρίως για τον φουκαρά τον γάιδαρο, που θα ζήσει χωρίς βάσανα την υπόλοιπη ζωή του. Η υπόθεση αυτή, όμως, μου δίνει την αφορμή να μοιραστώ μαζί σας πολλά ακόμα ενδιαφέροντα πράγματα γι’ αυτό το σπουδαίο αλλά παρεξηγημένο ζώο. Σας συνιστώ να διαβάσετε τις στήλες.