Μουσικές ιδιαίτερες με τις οποίες σπάει ή και υπογραμμίζει τη σιωπή, μουσική «γλώσσα» και λεξιλόγιο εντελώς προσωπικά, σπάνιες φωνητικές συνθέσεις, δημιουργίες για συμφωνικές ορχήστρες. Είναι πολλοί οι τρόποι με τους οποίους ο κορυφαίος αρχιτέκτονας του μινιμαλισμού Βιμ Μέρτενς έχει επιχειρήσει να μας γοητεύσει. Και τα έχει διαχρονικά καταφέρει. Ο δεσμός που συνδέει τον Βέλγο μουσικό με το ελληνικό κοινό μοιάζει ακατάλυτος. Και γι’ αυτό οι επιστροφές του στη χώρα μας είναι συχνές.
Το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου τον περιμένουμε στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων στο πλαίσιο της περιοδείας του «Inescapable Tour», η οποία σηματοδοτεί την 40ή επέτειο της μουσικής του καριέρας που ξεκίνησε στην αρχή της δεκαετίας του ‘80 (η παράσταση θα δοθεί για περιορισμένο αριθμό καθιστών θεατών με τιμές εισιτηρίων από 22 έως 33 ευρώ).
Για να γιορτάσει τα 40 αυτά σπουδαία και εξόχως δημιουργικά του χρόνια ο Βέλγος συνθέτης παρουσιάζει ένα ιδιαίτερο πρόγραμμα που καλύπτει όλη την καλλιτεχνική του πορεία από το 1980 έως σήμερα. Ο Mέρτενς θα προσφέρει στους θαυμαστές του μια επιλογή γνωστών συνθέσεών του και παράλληλα θα τους συστήσει το νέο άλμπουμ του «The Gaze of the West» που κυκλοφόρησε μέσα στο 2020.
Ο Βιμ Μέρτενς, αναγνωρισμένος συνθέτης, συγγραφέας και ερμηνευτής, άρχισε να δημιουργεί μουσική αφού πρώτα εργάστηκε ως μουσικολόγος και ραδιoφωνικός παραγωγός. Η πρώτη του κυκλοφορία με τίτλο «For Amusement Only» είναι μια ηχογράφηση ηλεκτρονικής μουσικής για την οποία χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά ο ήχος των μηχανών φλίπερ. Ακολούθησαν τα έργα «At Home-Not at Home» (1981), «Vergessen» (1982), «Struggle for Pleasure» (1983) και το άλμπουμ «Maximizing the Audience» το 1984. Πλέον, ο μουσικός του κατάλογος μετρά περισσότερες από 70 κυκλοφορίες.
Οπως παραδέχεται ο ίδιος, φιλοδοξία του είναι να δίνει παραστάσεις που ταλαντεύονται «μεταξύ ενέργειας και πράξης» ή ακόμα και μεταξύ του «Εμείς που είμαστε Εγώ» και του «Εγώ που είμαι Εμείς»: «Το κοινό καθορίζει τελικά την ενέργεια του έργου που θα δημιουργηθεί. Η σχέση μεταξύ του συνθέτη και του κοινού βασίζεται στην εμπιστοσύνη. Είναι αλήθεια ότι ο δημιουργός γνωρίζει ποιο είναι το καθήκον του. Ετσι, όταν ηχήσει ο πρώτος τόνος, η παράσταση μετατρέπεται σε μια απόδοση στο καθήκον».
