Η φετινή πορεία των Μιλγουόκι Μπακς προς την κορυφή του ΝΒΑ σταμάτησε νωρίτερα του αναμενόμενου. Οι Μαϊάμι Χιτ ήταν καλύτεροι και με 4-1 απέκλεισαν τα «ελάφια» στα ημιτελικά της Ανατολής. Ηταν η δεύτερη συνεχόμενη χρονιά που οι Μπακς ολοκλήρωσαν την κανονική περίοδο με το κορυφαίο ρεκόρ στο πρωτάθλημα, όμως δεν κατάφεραν καν να φτάσουν στους τελικούς. Κάτι που συνιστά αποτυχία.
Πολλή κουβέντα γίνεται σε όλο τον μπασκετόκοσμο και ειδικά στις ΗΠΑ για τον Γιάννη, τις επιδόσεις του και τα όσα (δεν) έκανε στο κρίσιμο σημείο της φετινής σεζόν.
Ο περσινός MVP του ΝΒΑ πιθανότατα θα είναι και ο φετινός. Ολες οι ενδείξεις από την άλλη μεριά του Ατλαντικού συνηγορούν σε αυτό. Και είναι θέμα λίγων ημερών να ανακοινωθεί το φετινό βραβείο, που θα καταλήξει λογικά στα χέρια του Ελληνα μπασκετμπολίστα.
Μπορεί στην παρούσα φάση να μοιάζει με… τρολάρισμα, όμως ο Γιάννης δίκαια θα πάρει και το φετινό βραβείο. Αυτό δίνεται με βάση τα όσα έγιναν μέχρι τη διακοπή της σεζόν και το lockdown. Στα πρώτα 60 ματς της σεζόν, ο Αντετοκούνμπο είχε εκπληκτικούς μέσους όρους, εντυπωσιακές εμφανίσεις και είχε οδηγήσει τους Μπακς στην κορυφή της γενικής κατάταξης. Το θέμα είναι τι έγινε στη συνέχεια.
Διότι το ΝΒΑ χωρίζεται σε δύο περιόδους, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Στη regular season του showtime και στα πλέι οφ του… κανονικού μπάσκετ. Στην πρώτη αναδεικνύονται οι σταρ, αυτοί που θα γεμίσουν τα βίντεο με τα highlights, που θα ξεχωρίσουν στο All Star Game κ.λπ. Στη δεύτερη είναι αυτοί που γράφουν Ιστορία, αυτοί που γίνονται πρωταθλητές.
Προς το παρόν, ο Greek Freak ανήκει στην πρώτη κατηγορία. Είναι ένας σταρ και αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Στο κάτω κάτω έχει ενσαρκώσει απόλυτα τον χαρακτηρισμό του American Dream: γιος μεταναστών από τη Νιγηρία, μεγαλώνει σε μια μικρή ευρωπαϊκή χώρα με δυσκολίες, κακουχίες και ενίοτε έχοντας να αντιμετωπίσει ρατσιστικές συμπεριφορές. Βρίσκει διέξοδο στο μπάσκετ, σε μια μικρή, παγκοσμίως άγνωστη, ομάδα, τον Φιλαθλητικό Ζωγράφου.
Και από την Α2 Ελλάδας, βρίσκεται στο νούμερο 15 του ντραφτ στο ΝΒΑ. Οι Μιλγουόκι Μπακς τον διαλέγουν και παράλληλα επιλέγουν να δουλέψουν μαζί του. Παραλαμβάνουν ένα άγουρο, ταλαντούχο παιδί και σε λίγα χρόνια έχουν στη διάθεσή τους έναν εντυπωσιακό παίκτη, που ανέβηκε ένα ένα τα σκαλοπάτια και έφτασε πολύ ψηλά. Ο Γιάννης πέτυχε μέσα σε λίγα χρόνια όσα κανείς από εμάς τους υπόλοιπους δεν θα μπορούσε να καταφέρει. Βασικά, ίσως ούτε και ο ίδιος να μην είχε φανταστεί την αλματώδη εξέλιξή του.
Είναι λογικό κι επόμενο, λοιπόν, να θεωρείται –και να είναι– ένας σταρ στο ΝΒΑ και στον κόσμο ολόκληρο. Βοηθά και ο τρόπος παιχνιδιού του, με τα εντυπωσιακά καρφώματα, τις εκπληκτικές φάσεις που βγάζει. Χορταίνει το μάτι σου να τον βλέπεις.
Ομως, πρωταθλητές στέφονται οι ηγέτες και όχι απαραίτητα οι σταρ. Τρανό παράδειγμα ο Καουάι Λέοναρντ. Στην τρίτη του χρονιά στο ΝΒΑ, στην πιο… ομαδική ομάδα του πρωταθλήματος, τους Σαν Αντόνιο Σπερς του μεγάλου Πόποβιτς, αναδείχθηκε MVP των τελικών, διότι τους οδήγησε στην κατάκτηση του πρωταθλήματος. Στη συνέχεια τσακώθηκε με τον «Ποπ», αρνιόταν να παίξει, πήγε στο Τορόντο πέρυσι και με τη μία πήρε πάλι τίτλο ως ο κορυφαίος παίκτης των τελικών! Φέτος προτίμησε τη σπιτική θαλπωρή του Λος Αντζελες και αυτή τη στιγμή οι Κλίπερς είναι το φαβορί για την κατάκτηση του φετινού πρωταθλήματος.
Ο Λέοναρντ δεν είναι καν στους δέκα πιο δημοφιλείς και προβεβλημένους παίκτες στο ΝΒΑ. Ομως είναι δις πρωταθλητής, δις MVP σε τελικούς και είναι έτοιμος να αυξήσει αυτόν τον αριθμό. Δεν είναι σταρ, είναι ηγέτης.
Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο είναι –προς το παρόν– το αντίθετο. Σίγουρα είναι ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης του Μιλγουόκι. Δεν είναι όμως ο ηγέτης που θα οδηγήσει μια ομάδα στο πρωτάθλημα. Στα 26 του, έχει τουλάχιστον μία δεκαετία περιθώριο για να γίνει και ηγέτης. Είναι πολύ πιθανό (και μακάρι) να συμβεί για να έχουμε να καμαρώνουμε την πάρτη του. Ομως, ώς τώρα δεν ισχύει κάτι τέτοιο.
Στην κανονική περίοδο που οι άμυνες είναι χαλαρές, ο Γιάννης κάνει πάρτι. Στα πλέι οφ δυσκολεύεται. Διότι πολύ απλά ο τρόπος παιχνιδιού του είναι πια προβλέψιμος. Σε επίπεδο προσόντων, ο Greek Freak είναι θαύμα της φύσης. Είναι δυνατός, αλτικός, γρήγορος. Εχει τρομερή διείσδυση, καρφώνει, κόβεται συχνά (μόνο) με φάουλ. Ομως, δεν έχει μακρινό σουτ, δεν είναι καλός στις βολές και δυσκολεύεται όταν η μπάλα καίει στο τέλος των αγώνων. Υποπίπτει συχνά σε λάθη στις κρίσιμες επιθέσεις, ενίοτε κρύβεται κιόλας και δεν παίρνει την μπάλα. Δεν είναι clutch player, που λένε και στο Αμέρικα.
Επειδή στο ΝΒΑ υπάρχουν πολλά δυνατά κορμιά και εξαιρετικοί αθλητές γενικά, στα πλέι οφ μπαίνουν στο παιχνίδι τα… μεγάλα μέσα των αντιπάλων. Στους περσινούς ημιτελικούς, οι Σέλτικς βρήκαν αρχικά τρόπο να σταματήσουν τον Γιάννη. Νίκησαν το πρώτο ματς, παίζοντάς τον εκπληκτική άμυνα. Στο δεύτερο συνέχισαν στο ίδιο μοτίβο, ώσπου τότε βρέθηκε η λύση. Ο Γιάννης «έσπαγε» την μπάλα έξω, οι συμπαίκτες του ήταν εύστοχοι στα τρίποντα και η σειρά γύρισε τούμπα.
Παράλληλα, ο Αντετοκούνμπο απέκτησε ψυχολογία, πήρε τα πάνω του και οι Μπακς απέκλεισαν τη Βοστόνη με 4-1. Με την ίδια φόρα προηγήθηκαν με 2-0 των Ράπτορς στους τελικούς της Ανατολής, ώσπου οι μετέπειτα πρωταθλητές του Λέοναρντ συσπειρώθηκαν, βρήκαν τρόπο να σταματήσουν τον αντίπαλο σταρ και πήγαν αυτοί στους τελικούς του ΝΒΑ.
Φέτος, οι Χιτ εξ αρχής μπόρεσαν να τον περιορίσουν, ήρθε και ο τραυματισμός στο τέταρτο παιχνίδι, για να… δέσει το γλυκό. Αναφέροντας πριν την ψυχολογία, ο Γιάννης και οι Μπακς πήγαν με κακή διάθεση στη «φούσκα» του Ορλάντο. Εξ αρχής δεν έπαιζαν καλά, είχαν νεύρα και αυτό αποτυπωνόταν μέσα στο γήπεδο. Κανείς δεν γνωρίζει γιατί συνέβη αυτό και αν μεσολάβησε κάτι στη διάρκεια της τρίμηνης διακοπής.
Από την άλλη βέβαια, θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως ο Γιάννης δεν φταίει για όλα όσα συνέβησαν φέτος στους Μπακς. Μην τρελαθούμε κιόλας. Απλά αυτός συγκεντρώνει τα φώτα της δημοσιότητας διότι πολύ απλά είναι ο καλύτερός τους παίκτης και, μοιραία, απ’ αυτόν υπάρχουν οι μεγαλύτερες απαιτήσεις.
Οι συμπαίκτες του δεν είναι τόσο υψηλού επιπέδου και σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσαν να είναι το αγωνιστικό περιβάλλον που θα βοηθούσε μια ομάδα και τον σταρ της στην κατάκτηση ενός τίτλου. Οσοι είδαν τους δύο τελευταίους αγώνες κόντρα στους Χιτ, χωρίς τον Γιάννη, θα κατάλαβαν πως οι Μπακς έπαιξαν μεν με μεγαλύτερη ποικιλία και πιο ορθολογικά, αλλά δεν είχαν το ανάστημα για να νικήσουν και τις δύο φορές.
Κι εδώ πάμε στο επόμενο, σημαντικό κεφάλαιο. Τι κάνει από δω και πέρα ο Γιάννης; Σχετικά σύντομα θα πρέπει να αποφασίσει αν θα ανανεώσει με max αποδοχές το συμβόλαιό του με τα «ελάφια» που λήγει το 2021 ή αν θα αλλάξει ομάδα. Είτε άμεσα με ανταλλαγή είτε το επόμενο καλοκαίρι ως ελεύθερος. Ο ίδιος δηλώνει ότι δεν θα γίνει trade, άρα θα μείνει τουλάχιστον για την επόμενη σεζόν. Παρ’ όλα αυτά τα πάντα παραμένουν ανοιχτά.
Θα πάει κάπου για να συναντήσει κι άλλα αστέρια και όλοι μαζί να προσπαθήσουν να φτιάξουν μια υπερομάδα τίτλων; Θα μείνει στο Μιλγουόκι για να είναι το αδιαφιλονίκητο νούμερο 1, απαιτώντας όμως πιο άξιους συμπαίκτες; Ή θα αναζητήσει την τύχη του σε ένα άλλο project που είναι υπό… κατασκευή; Πιθανώς ούτε ο ίδιος έχει αποφασίσει ακόμα. Ομως, πολύ γρήγορα θα μάθουμε τι σκοπεύει να κάνει. Τα σενάρια και τα ενδεχόμενα είναι πολλά…
-320x213.jpg)
