Πολλές οι αναλύσεις, οι εκτιμήσεις, οι προβλέψεις και οι προειδοποιήσεις πολιτικών αναλυτών ότι οδεύουμε σε δρόμους αδιέξοδους.
Οι κοινωνικές αντιθέσεις και οι ανισότητες που αυξάνουν, το φυσικό περιβάλλον που καταστρέφεται, η κλιματική αλλαγή που μας έδωσε τα πρώτα δείγματα αυτού που έρχεται σε συνδυασμό με τις επιδημίες που λαμβάνουν πλανητικές διαστάσεις, αποτελούν πραγματικότητα που χρόνο με τον χρόνο γίνεται όλο και πιο απειλητική.
Αν αυτά τα χιλιοειπωμένα χαρακτηρίζουν τον καπιταλισμό, που με μεγάλη ταχύτητα μας ωθεί στον ηλεκτρονικό τρόπο ζωής με καταγραφή της προσωπικής και της συλλογικής μας δραστηριότητας, η Αριστερά, όπως γενικά και αόριστα χαρακτηρίζονται οι δυνάμεις που τη συγκροτούν, με όποιες μορφές και πρακτικές αυτές εμφανίζονται, έχει παγιδευτεί στα δικά της αδιέξοδα και έχει ακινητοποιηθεί ή δρα με παρωχημένες μεθόδους, που οδηγούν σε ελάχιστο ή και σε κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα.
Το μεγάλο ζητούμενο για την Αριστερά είναι η επαφή και η σύνδεσή της με τα κοινωνικά στρώματα, στο όνομα των οποίων αναφέρεται και δραστηριοποιείται. Και όσο οι όποιες προσπάθειές της αποτυγχάνουν τόσο αυτή οδηγείται σε εσωτερικές δαιδαλώδεις στενωπούς, χωρίς να υπάρχει ο γνωστός μίτος του μύθου.
Το μεγάλο πολιτικό και οικονομικό όφελος του καπιταλισμού είναι ότι έχει υποτάξει με διάφορους τρόπους την κρίσιμη μάζα της εργατικής τάξης (με την ευρεία και σύγχρονη χρήση του όρου) με αντεργατικούς νόμους, αλλά κυρίως στις μέρες μας με την προβολή μιας εικονικής πραγματικότητας με την οποία ξεπλένει καθημερινά το μυαλό από τα ουσιώδη και αλλοιώνει την ταξική της συνείδηση.
Η προβολή ειδήσεων που εξυπηρετούν το σύστημα και η απόκρυψη άλλων, τα τηλεοπτικά σκουπίδια, η διάλυση της οικογενειακής και κοινωνικής συνοχής, η προσδοκία μιας ζωής ανεκτής ή και άνετης, όχι μέσα από συλλογικούς αγώνες, αλλά με διαδρομές ατομικές χωρίς αρχές, η προβολή και η ικανοποίηση των πιο χαμηλών ενστίκτων, η θεοποίηση του εγώ σε βάρος της κοινωνικής συνείδησης, ο φόβος να μη χαθούν τα ελάχιστα, όλα αυτά μαζί με άλλα, όπως η πανδημία, αποτελούν μέσα που η διαχρονική εμπειρία του συστήματος τα αξιοποιεί εις το έπακρον χωρίς να χρησιμοποιεί τις δυνάμεις καταστολής, που παραμένουν για κάθε ενδεχόμενο σε εφεδρεία, εκτός από μεμονωμένες περιπτώσεις.
Εάν δεχτούμε ότι οι αναφορές μας έχουν βάση τουλάχιστον για τον ευρωπαϊκό χώρο που μας αφορά, τότε προβάλλει σειρά ερωτημάτων και για τα καθ’ ημάς στα οποία καλούνται να απαντήσουν οι δυνάμεις της Αριστεράς και ιδιαίτερα αυτές που έχουν συστρατευτεί με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Το κεντρικό βασικό ερώτημα συνίσταται στο πώς θα πειστούν να στηρίξουν οι εργαζόμενοι, οι αγρότες και οι μικρομεσαίοι τον πολιτικό υποδοχέα που φιλοδοξεί να εκφράσει, να προωθήσει και να επιλύσει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.
Είναι το Κοινοβούλιο και οι αντιπολιτευτικές αγορεύσεις που θα τους πείσουν;
Είναι οι δρόμοι και οι πλατείες των μεγάλων αστικών κέντρων και ο Θεσσαλικός κάμπος;
Είναι η συνδικαλιστική δράση;
Είναι η Τοπική Αυτοδιοίκηση;
Είναι τα ΜΜΕ;
Προφανώς είναι όλα τα πιο πάνω υπό μία προϋπόθεση: ότι το μήνυμα που θα εκπέμψει ο κομματικός φορέας πρέπει να είναι διαυγές και πειστικό και οι προτάσεις του εύληπτες και ρεαλιστικές.
Γιατί όταν ζητάς από τους εργαζομένους να συσπειρωθούν και με τους αγώνες τους να ανατρέψουν το καπιταλιστικό σύστημα για να εγκαθιδρύσουν σοσιαλιστικό καθεστώς, όπως αυτά που κατέρρευσαν, είναι σαν να αδειάζεις νερό σε πίθο Δαναΐδων.
Είναι η επιλογή που σε καθηλώνει στο γνωστό 6% του εκλογικού σώματος, επειδή ο δρόμος είναι μακρύς και δεν αφορά τις γενιές που συμμετέχουν τώρα στην παραγωγική διαδικασία. Αυτές θα έχουν πάει μέχρι τότε στον Παράδεισο.
Εάν όμως προτείνεις λύσεις για το τώρα, που πράγματι βελτιώνουν τη ζωή των λαϊκών στρωμάτων, χωρίς τα αριστερά τσιτάτα του παρελθόντος και τις εμμονές που σε φέρνουν σε αντίθεση με τις προσδοκίες μεγάλης μερίδας του λαού, τότε διατηρείς ζωντανή την προοπτική να γίνεις και πάλι κυβερνώσα Αριστερά, όχι για να είσαι καλύτερος διαχειριστής από τους προηγούμενους, αλλά για να γίνουν λίγα ή και πολλά βήματα μπροστά, εκμεταλλευόμενος συγκυρίες και κρίσεις που είναι σύνηθες και ενδημικό φαινόμενο στον καπιταλισμό.
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα για την εν δυνάμει κυβερνώσα Αριστερά, η οποία είναι υποχρεωμένη να παίξει και πάλι μπάλα σε ξένο και αφιλόξενο γήπεδο. Την πρώτη φορά, άπειρη καθώς ήταν, έπαιξε και έχασε. Με μικρή διαφορά, αλλά έχασε.
Μέχρι την επόμενη αναμέτρηση θα έχει υπάρξει η απαραίτητη και δρώσα οργανωτική δομή, που αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη νίκη; Θα έχουν επιλεγεί οι κατάλληλοι παίκτες ώστε το παιχνίδι να είναι ομαδικό; Ιδωμεν.
*Πρώην δήμαρχος Πάρου
