Μολονότι δέχτηκε επικριτικά σχόλια ένθεν κακείθεν, το πρωτοσέλιδο της «Εφ.Συν.» του περασμένου Σαββατοκύριακου, το οποίο τοποθετούσε στις παρυφές του δημοκρατικού τείχους ενάντια στο ναζιστικό μόρφωμα τους Σαμαρά – Μητσοτάκη, δικαιώθηκε από την ιστορική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων και πρωτίστως από την πάνδημη συγκέντρωση που συνόδευσε την εκφώνησή της. Ο τέως και ο νυν επικεφαλής της Ν.Δ., όπως και οι λοιποί αρχηγοί των κοινοβουλευτικών κομμάτων, τσοντάρισαν οπωσούν τον ρεφενέ τους στο αντιφασιστικό περιτείχισμα, τους απόρθητους προμαχώνες του οποίου όρθωσαν επίμοχθα λιθαράκι λιθαράκι χιλιάδες ευαισθητοποιημένοι πολίτες με πρωτομαστόρισσα την εμβληματική Μάγδα Φύσσα.
Αναγνωρίστηκε διεθνώς η καταλυτική συμβολή της στην έκβαση της δίκης. Εκανε τον γύρο του κόσμου η φωτογραφία της με υψωμένες τις γροθιές καθώς προφέρει τη λυτρωτική ιαχή «Τα κατάφερες, γιε μου». Το ’χε προβλέψει, άλλωστε, τον Ιούλιο του ’19, όταν η κάλπη εξόρισε διά παντός τους δολοφόνους από τη Βουλή. «Εισχώρησε μια ακτίδα κι άρχισε να φωτίζει η μαυρίλα» τόνιζε τότε προσθέτοντας: «Θα καταδικαστούν. Δεν πιστεύω με τίποτα ότι ο Παύλος θα το αφήσει έτσι. Δεν υπάρχει περίπτωση. Το αίμα του θα τους πνίξει».
Γνωρίζοντας ακροθιγώς τα σημαίνοντα και τα σημαινόμενα της ψυχικής μεταρσίωσης του δίπτυχου «Ελληνίδα μάνα», οι εξ Εσπερίας συνάδελφοι δεν δίστασαν να τη χρίσουν μητέρα κοινή της Ευρώπης και της Υφηλίου. Η ίδια κέρδισε επαξίως τον τίτλο παρ’ ημίν με την ηρωική καθημερινή της στάση επί πεντέμισι συναπτά χρόνια. Υποκατέστησε τον Παύλο με την αδιάλειπτη παρουσία της και στις πεντακόσιες σαράντα τρεις συνεδριάσεις του δικαστηρίου. Υπενθύμιζε χαμηλόφωνα σε όλους μας ότι το αδικοχαμένο μονάκριβο αγόρι της ζει, παρίσταται και αξιώνει δικαίωση για τον εαυτό του, τα υπόλοιπα θύματα και το σύνολο της κοινωνίας. Εκφράζοντας την οδυνηρή της απώλεια με το ιδιόλεκτο της καρδιάς, απέκτησε εκατοντάδες χιλιάδες κόρες και γιους που θα απαιτούν απόδοση δικαιοσύνης.
Δυστυχώς, κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση δεν ακολούθησαν τον δρόμο της δικής της αξιοπρέπειας, πιστοποιώντας για ακόμα μια φορά πως, καθόλου τυχαία, τυγχάνουν κατώτεροι των περιστάσεων. Προτού καταλαγιάσει ο απόηχος της καταδίκης, οι μνηστήρες της εξουσίας άρχισαν να διαπληκτίζονται ενώπιον της πολύφερνης νυφικής κλίνης για το ποιανού οι πολιτικές σιγοντάριζαν τη Χρυσή Αυγή. Η αποκρουστική διελκυστίνδα κυριάρχησε στα κανάλια προκαλώντας με την κακογουστιά της το κοινό αίσθημα. Ανέτρεξαν αίφνης οι μεν στις μυστικές επαφές Κασιδιάρη – Μπαλτάκου και στις αγαστές σχέσεις γαλάζιων στελεχών με τους οσονούπω εγκλείστους.
Απάντησαν οι δε απαριθμώντας τις ευνοϊκές διατάξεις που επιφυλάσσουν οι νέοι Ποινικοί Κώδικες και κωδίκελοι στους ολοταχώς οδεύοντες προς τον Κορυδαλλό. Ο μακάβριος κατάλογος εμπλουτίζεται διαρκώς. Σ’ ένα από τα πάνελ παρευρισκόταν ο Θανάσης Παφίλης του ΚΚΕ. Αδυνατούσε ο ταλαίπωρος να αρθρώσει κουβέντα. Τον σκέπαζε το κρεσέντο των εσαεί μονομάχων. Οταν επιτέλους το κλίμα ηρέμησε και του δόθηκε ο λόγος, υπογράμμισε, αδράχνοντας την ευκαιρία: «Ζούμε μία απ’ τις ελάχιστες φορές που έχουν αμφότεροι δίκιο βουνό». Τώρα που θεραπεύουμε μία μία τις παθογένειες της Μεταπολίτευσης, θαρρώ πως έφθασε ο καιρός να κινήσουμε γη και ουρανό μπας και απαλλαγούμε από τη γάγγραινα του δικομματισμού. Να τον καταργήσουμε, εν ανάγκη και με δικαστική απόφαση, βρε αδερφέ.
