Η είδηση είναι πια γνωστή, έχει κάνει τον γύρο του κόσμου και έχει ξεσηκώσει σάλο στην Ελλάδα. Αν και δεν θα έπρεπε. Την Παρασκευή τα ξημερώματα, ο ποδοσφαιριστής Χάρι Μαγκουάιρ έμπλεξε σε καβγά στη Μύκονο και συνελήφθη από την αστυνομία.
Κατηγορήθηκε πως επιτέθηκε και σε αστυνομικούς, ενώ αποπειράθηκε να τους χρηματίσει για να γλιτώσει. Εν τέλει η σύλληψη παρέμεινε, η δικογραφία σχηματίστηκε και το Σάββατο το πρωί βρέθηκε στον εισαγγελέα Σύρου. Μαζί με άλλους δύο κατηγορούμενους πέτυχαν αναβολή και η δίκη τους θα γίνει αύριο ερήμην, αφού άπαντες πήραν την άδεια να επιστρέψουν στην Αγγλία.
Ετσι κι αλλιώς για πλημμέλημα θα δικαστούν. Ολες οι πληροφορίες αναφέρουν ότι ο 27χρονος αμυντικός της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ήταν υπό την επήρεια αλκοόλ, ενώ μάλλον το story είναι ότι στον αρχικό καβγά με άλλους Αγγλους, κάποιος τραυμάτισε την αδερφή του. Πέρα από το ηθικό δίκαιο που έχει ο αρχηγός των «κόκκινων διαβόλων» (διότι δεν ξεκίνησε αυτός τη φασαρία αλλά προκλήθηκε), δεν θα πρέπει να προκαλεί εντύπωση ότι βρέθηκε να παίζει μπουνιές στα σοκάκια ενός μακρινού νησιού.
Είναι στο DNA του κάθε Αγγλου αυτές οι καταστάσεις, ανεξάρτητα με την κοινωνική του θέση και τα χρήματα που βγάζει. Ο τυπικός Αγγλος μπορεί να δουλεύει 9-5, να τηρεί κατά γράμμα τον αντικαπνιστικό και όλους τους υπόλοιπους νόμους, όμως τον πραγματικό του εαυτό τον βγάζει εκτός χώρας. Εκεί που δεν νιώθει καταπιεσμένος. Στα ελληνικά νησιά, στα ισπανικά θέρετρα, εκεί που θα ταξιδέψει με την ομάδα του για να δει έναν αγώνα. Θα πιει, θα φωνάξει, θα μεθύσει, ίσως και να καταστρέψει. Είναι μέρος της κουλτούρας του, μας αρέσει ή όχι.
Οι Αγγλοι εφηύραν το ποδόσφαιρο, εφηύραν και τον χουλιγκανισμό. Τα περιστατικά είναι πολλά και έχουν αφήσει και θύματα πίσω τους. Ομως, υποτίθεται ότι ο αθλητισμός είναι άλλο πράγμα. Οτι ο κάθε παίκτης θα πρέπει να δίνει το καλό παράδειγμα. Κι εδώ υπάρχει μια μεγάλη αντίθεση. Οσο λαμπερό κι αν είναι το παρόν του αγγλικού ποδοσφαίρου, τόσο σκοτεινό background έχει. Για τον κάθε παραδοσιακό Αγγλο οπαδό, μπάλα δεν είναι η λαμπερή Πρέμιερ Λιγκ, το πιο πλούσιο πρωτάθλημα στον κόσμο. Μπάλα δεν είναι τα εντυπωσιακά, καινούργια, υπερσύγχρονα γήπεδα της Τότεναμ, της Αρσεναλ, το Γουέμπλεϊ.
Για τον Αγγλο, που βάζει την μπάλα πάνω απ’ όλα, ποδόσφαιρο είναι (και) άλλα πράγματα.
Είναι ο Ρόμπι Φάουλερ να πανηγυρίζει «σνιφάροντας» την άσπρη γραμμή του άουτ σαν να είναι κοκαΐνη.
Είναι ο (Γάλλος) Ερίκ Καντονά να χτυπάει αντίπαλο οπαδό με κλοτσιά καράτε εν μέσω αγώνα.
Είναι ο Πολ Γκασγκόιν, που αγωνιζόταν μεθυσμένος, σε μια καριέρα και μια ζωή που δεν είναι ποτέ νηφάλιες.
Είναι ο Βίνι Τζόουνς, ο οποίος ως αμυντικός της Γουίμπλεντον «έκοβε» καριέρες με τα τάκλιν του και τα εξαργύρωσε με μια σημαντική καριέρα στο Χόλιγουντ.
Είναι ο μύθος του Τζορτζ Μπεστ και του βίου του.
Υπό αυτή την έννοια, δεν προκαλεί εντύπωση που ένας πλούσιος ποδοσφαιριστής έπαιξε ξύλο το χάραμα στη μέση του δρόμου. Δεν μπόρεσε να απαρνηθεί τη φύση του, ενώ αναμφίβολα έπαιξε ρόλο και η υπεράσπιση της οικογένειάς του. Και της πραγματικής και της αθλητικής.
