«Τα κατάφερες Παύλο. Γιε μου, γιε μου…» η κραυγή της μάνας του Παύλου Φύσσα, λίγα λεπτά μετά την ανακοίνωση της απόφασης από την πρόεδρο του δικαστηρίου Μαρία Λεπενιώτη. Μια κραυγή που σημάδεψε κατ’ ευθείαν στην καρδιά και πιστεύω ότι θα μείνει ριζωμένη εκεί για πολλά πολλά χρόνια. Ισως και για πάντα. Οχι τόσο από αυτά που φώναξε χθες το πρωί η Μάγδα Φύσσα έξω από το δικαστήριο, όχι τόσο από τα υψωμένα χέρια της προς τον ουρανό, στον γιο της δηλαδή, όχι τόσο από εκείνο το μείγμα της ικανοποίησης και του ανείπωτου πόνου που είχε το πρόσωπό της, αλλά γιατί εκείνη τη στιγμή θυμήθηκα:
Την ώρα που η Μάγδα Φύσσα, στις 18 Σεπτεμβρίου του 2013, ενημερώθηκε ότι το παιδί της βρίσκεται χτυπημένο στο νοσοκομείο στη Νίκαια. Τη στιγμή (στις 3 τα ξημερώματα) που έφτασε εκεί και της ανακοίνωσαν ότι ο Παύλος είναι νεκρός, μαχαιρωμένος στην καρδιά από τον χρυσαυγίτη Ρουπακιά. Τον Γολγοθά που ξεκίνησε από εκείνη τη νύχτα γι’ αυτήν και την οικογένειά της, τον οποίο ανέβηκε με μοναδική αξιοπρέπεια, δύναμη, ψυχραιμία, κουράγιο. Τις 454 μέρες που πέρασε μέσα στις δικαστικές αίθουσες, κρατώντας στα χέρια της τη φωτογραφία του Παύλου. Την ημέρα που αντίκρισε κατά πρόσωπο τον δολοφόνο του γιου της.
Την επίθεση που δέχτηκε μέσα στη δικαστική αίθουσα από τους χρυσαυγίτες ακούγοντας τις δολοφονικές ιαχές τους «πού είναι ο Παύλος σου τώρα;». Τις βρισιές, τις προσβολές, τις λοιδορίες που δέχτηκε από τους ναζιστές. Τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για το πώς ο σουγιάς του Ρουπακιά βυθίστηκε στην καρδιά του μοναχογιού της. Την ώρα που άκουσε την αγόρευση της εισαγγελέως και τη ρώτησε: «Σήμερα ο Παύλος κλείνει 75 μήνες νεκρός. Τον ξαναμαχαιρώσατε;». Τις στιγμές που έβλεπε άδεια τη δικαστική αίθουσα και έλεγε «στην αίθουσα του δικαστηρίου πιο πολλοί είναι οι φασίστες». Την αγωνία της αυτά τα 5,5 χρόνια ότι «δεν δικάζεται απλώς ο φονιάς του Παύλου, αλλά η Χρυσή Αυγή».
Από χθες, για ένα πράγμα μπορεί να είναι σίγουρη η Μάγδα Φύσσα: ότι το όνομά της γράφτηκε με μεγάλα γράμματα στην ιστορία της Ελλάδας.
