Δεύτερο Κύμα ΙΕ΄

Πάνδημο πένθος, ουχί μόνον στην περίβλεπτο Νήσο, αλλά σ’ ολάκερη την Υφήλιο, προκαλεί η πρόβλεψη ότι κινδυνεύουν με τελειωτικό λουκέτο σαράντα επτά χιλιάδες παμπ από άκρου εις άκρον της βρετανικής επικράτειας. Εάν επαληθευθεί η θλιβερά είδησις, θα πρόκειται αναμφιβόλως περί οικουμενικής καταστροφής, καθότι τα ως άνω ενδιαιτήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος δεν συνιστούν απλώς ναούς, στα επιμήκη κλίτη των οποίων τελούνται σεπτές σπονδές στο τριαδικό πνεύμα του οινοπνεύματος. Κατά μυστηριακό τρόπο, οι διάσπαρτες εγγλέζικες παμπ συμπυκνώνουν την ψυχή του Ενωμένου Βασίλειου. Εκτός από μπίρες ντραφτ και λευκά ή χρωματιστά αλκοολούχα, σερβίρουν τα περίφημα ίγκλις μπρέκφαστ και τις μεταμεσημβρινές ώρες χορταστικά πιάτα με άφθονα λιπαρά.

Απολαμβάνοντας πλουσιοπάροχα τα σχετικά, οινοβαρείς οι θαμώνες ασκούνται παραδίπλα στα νταρτς (βελάκια) ή εντρυφούν σε ποικιλώνυμα επιτραπέζια. Κάποιοι κουβεντιάζουν διαβάζοντας ποίηση και πεζογραφία και ενίοτε η πλειονότης περιδινίζεται στους ρυθμούς ψαγμένων τζαζ ή ροκ γκρουπ, τσουγκρίζοντας τον επόμενο γύρο. Οι παμπ συγκεντρώνουν ταυτοχρόνως τις χάρες όλων των παρ’ ημίν παραδοσιακών καφενείων, ουζερί, τσιπουράδικων, αποπνέοντας αέρα καφετέριας, μουσικής σκηνής και πολιτιστικού κέντρου. Ορισμένες εξ αυτών αποτελούν επιπροσθέτως μνημεία αρχιτεκτονικής, καθώς λειτουργούν αδιαλείπτως από τον δέκατο όγδοο αιώνα κι ακόμα πιο πίσω. Ποιος ο λόγος να ταξιδέψει κάποιος στην ανήλιαγη χώρα, αν όχι για να λουστεί στο φως που εκπέμπουν οι παμπ.

Με το κλείσιμο των εμβληματικών μαγαζιών ανοίγει ο ασκός της αγγλικής πλήξης, επιφέροντας ανεπανόρθωτα πλήγματα στην ούτως ή άλλως μονότονη καθημερινή ζωή. Οι ιδιοκτήτες, οι πεντακόσιες χιλιάδες εργαζόμενοι, αλλά και μεγάλες ευρωπαϊκές ζυθοποιίες εκπέμπουν SOS, υπολογίζοντας τη ζημιά σε ουδόλως ευκαταφρόνητα εκατομμύρια στερλίνες την εβδομάδα, χώρια η κατακόρυφη άνοδος της ανεργίας. Κι όλα αυτά επειδή σύμφωνα με τα πρόσφατα περιοριστικά μέτρα της κυβέρνησης Τζόνσον, οι παμπ κατεβάζουν ρολά κάθε βράδυ στις εννιάμισι, αντί στις έντεκα. Το όλο πρόβλημα δημιουργείται για διαφορά μόλις μιάμισης ώρας. Τι να πουν οι κάτοχοι και οι πελάτες των έρημων αθηναϊκών μπαρ που υποχρεώνονται να τα μαζεύουν στις δώδεκα, όταν προηγουμένως λειτουργούσαν ώς τις τέσσερις ή τις πέντε.

Περιέργως η πρωτεύουσα και κάμποσες κωμοπόλεις της περιφέρειας διαθέτουν παρόμοιες ζεστές γωνιές. Πρόκειται για καλαίσθητους μικρούς χώρους, πολλοί από τους οποίους εγκαινιάστηκαν τη δεκαετία του ’60. Στις ευρύχωρες μπάρες τους φιλοξενούν γνωστά μπεκρόνια που δεν εννοούν να νοθεύουν το οινόπνευμα, παρά μόνο με πνεύμα. Γεύονται δηλαδή αποκλειστικά καθαρά ποτά, υπό την επήρεια των οποίων ακονίζεται το τσερβέλο και συναγωνίζονται ποιος θα πρωτοπεί τα πιο ευφάνταστα λογοπαίγνια. Οι μεταμεσονύκτιες τελετουργίες διακόπτονται βιαίως από τις ανιστόρητες ντιρεκτίβες Χαρδαλιά που σκέπτεται σοβαρά να τις τερματίζει από τις δέκα. Κανονικά είναι τα μόνα μαγαζιά που θα ’πρεπε να κρατούν ώς το χάραμα. Τηρούν αναγκαστικά τα πρωτόκολλα ασφαλείας και ο μόνος τους συνωστισμός είναι ο διαρκής καταιγισμός ευφυούς ατάκας.