Τροπαιοφόρος Παύλος Φύσσας

Υπάρχουν αυτές οι στιγμές στην ιστορία που λες θα ήθελα να ήμουν εκεί, εκείνη τη στιγμή να την ζήσω. Κι εμείς χθες ζήσαμε μια τέτοια στιγμή. Κι ήταν επιπλέον μια στιγμή μεγάλης χαράς, όπως την επιθυμούσαμε, ξεπερνώντας αυτό που προσδοκούσαμε. Διότι ζήσαμε χθες μια ανεπανάληπτη νίκη απέναντι στο φασισμό, απέναντι στο ναζισμό. 

Ήταν μια κατατρόπωση του θανάτου και της φονικής ιδεολογίας που τον δοξάζει. Ο Παύλος Φύσσας αναστήθηκε, η μεταφορά «Ο Παύλος ζει» έγινε κυριολεξία. Η Μάγδα Φύσσα μες στ’ απλωμένα προς τον ουρανό χέρια της δεν κρατούσε μόνο το κορμί του δολοφονημένου γιου της, αγκάλιαζε τους χιλιάδες παρόντες, νέους και νέες στην πλειοψηφία τους, και τα εκατομμύρια που ήταν νοερά παρόντες και παρούσες. Η Μάγδα Φύσσα έχασε έναν γιο και απέκτησε απροσμέτρητους γιους και κόρες, όσους και όσες στήθηκαν πλάι της αντλώντας δύναμη από το σθένος της.

Οι μέρες που θα έχουμε να διηγούμαστε είναι λίγες και η χθεσινή είναι η πιο φωτεινή. Αξίζει να προσπαθείς να μιλάς για τις στιγμές που η απόδοση δικαιοσύνης σε πλημμυρίζει χαρά. Ακόμη κι αν μια εκδοχή ανερμήνευτης αμηχανίας σε πιάνει να μην έχεις τα εκφραστικά μέσα να την δείξεις. Διότι απομένουν τα δάκρυα, χαράς δάκρυα, που ξεπλένουν όλα τα προηγούμενα που γεννούσε ο πόνος κι ο θυμός.

Ήταν ακόμη η χθεσινή μέρα, μέρα απελευθέρωσης της γλώσσας. Μπορούμε ελεύθερα να λέμε αυτό που ξέραμε από την πρώτη στιγμή: ότι η συμμορία των φονιάδων, η εγκληματική οργάνωση, το ναζιστικό κτήνος, οι μαχαιροβγάλτες, οι θρασύδειλοι που ενεδρεύουν στα σκοτάδια, μπορούν να ονομάζονται ως τέτοιοι κι όχι να κρύβονται πίσω από την δική τους εκδοχή νομιμότητας απειλώντας και διώκοντας όσους αποκάλυπταν τον αληθινό τους πρόσωπο.

Ήταν υπέροχη η χθεσινή μέρα. Άκουγες να κροταλάνε τα δόντια όσων τα προηγούμενα χρόνια χαϊδευόταν με το Κτήνος σε δημόσια θέα. Σχεδόν μπορούσες να τους αναγνωρίσεις στο δρόμο. Είχαν σκυμμένα κεφάλια, δεν ήξεραν που και πώς να κρυφτούν, τους εγκατέλειψαν ακόμη και οι επικοινωνιακές τους «ικανότητες», μια ολόκληρη πρόταση δεν μπορούσαν να αρθρώσουν. Κι αξίζει πράγματι να τους κάνουμε να ντραπούν ολοκληρωτικά για κάθε λέξη που έχουν πει ταΐζοντας το Κτήνος. Για εκπαιδευτικούς λόγους και όχι από χαιρεκακία.

Διόλου τυχαία τη χαρά μας μοιράστηκαν, κι αυτό είναι ξεχωριστό, τόσοι και τόσοι σε ολόκληρο τον κόσμο. Διότι έτσι καταδείχθηκε το μέγεθος στο πανανθρώπινο στρατόπεδο που παλεύει τον φασισμό. Διότι ο αγώνας έχει ακόμη δρόμο, αλλά μια νίκη τέτοιου μεγέθους μας δίνει αισιοδοξία και δύναμη μεγαλύτερη, μας δίνει χρόνο να αναστοχαστούμε πάνω στις δυνατότητες μας.

Το μαρτυρολόγιο του αντιφασιστικού αγώνα είναι μακρύ όσο και οι αδικαίωτοι. Επιτέλους έχουμε έναν νικητή, ο τροπαιοφόρος Παύλος Φύσσας κατανίκησε το Κτήνος στο όνομα όλων των θυμάτων του. Κι αξίζει να αναδειχθεί ότι ο Φύσσας ήταν εργάτης και καλλιτέχνης. Ότι περισσότερο δηλαδή έχει μισήσει και κυνηγήσει ο φασισμός. Τον κόσμο της Εργασίας και της Τέχνης. Την ομορφιά της Ζωής.

ΥΓ. Αξίζει μιας ιδιαίτερης αναφοράς στους συναδέλφους της «Εφ.Συν.» που έκαναν αγώνα, με υπομονή, σθένος και παλικαριά για δεκαετίες, που αφιέρωσαν την επαγγελματική -και προσωπική- ζωή τους σε τούτο τον αγώνα. Που σαν μυρμήγκια έφεραν στο φως της μέρας στοιχεία και ντοκουμέντα, ένα προς ένα, με επιμονή αξιοζήλευτη, αντέχοντας ακόμη και κατά καιρούς λοιδορίες από τους πλούσια αμειβόμενους «σοβαρούς αναλυτές». Κι είμαστε σήμερα περήφανοι όσοι στεκόμαστε δίπλα τους στο διπλανό αμπρί.