Εκδηλώθηκε για ακόμα μία φορά. Ο λόγος για τον φίλο της ελληνικής κυβέρνησης, φανατικό υποστηρικτή των θέσεών της στη διένεξη με την Τουρκία, Αυστριακό καγκελάριο Κουρτς. Είναι ο πολιτικός που τέθηκε επικεφαλής της εκστρατείας για το κλείσιμο των συνόρων για να μη μολυνθεί η Ευρώπη από το ισλαμικό μικρόβιο που κουβαλάνε οι μετανάστες και οι πρόσφυγες.
Δήλωσε λοιπόν ο κατά τα άλλα χριστιανός: «Πιστεύουμε ότι η κατανομή στην Ευρώπη απέτυχε και ότι πολλά κράτη την απορρίπτουν», αναφερόμενος στις χώρες της κεντρικής Ευρώπης που αρνούνται να δεχτούν πρόσφυγες και μετανάστες που έφτασαν στην Ελλάδα ή την Ιταλία. Τι προτείνει; «Δεν θα λειτουργήσει έτσι, αλλά προστατεύοντας καλύτερα τα εξωτερικά σύνορα, πολεμώντας μαζί εναντίον των διακινητών και στέλνοντας βοήθεια επιτόπου».
Ούτε κουνούπι λοιπόν δεν πρέπει να περάσει, κατά πώς λένε και ορισμένοι δικοί μας υπουργοί. Aρα τι πρέπει να κάνουμε εμείς οι πολιτισμένοι; Να τους στείλουμε πίσω με αεροπλάνα και βαπόρια; Θα επιστρέψουν. Να τους κρατήσουμε με το ζόρι στις περιοχές τους; Δεν γίνεται. Πρόκειται για απελπισμένους, πεινασμένους, κυνηγημένους ανθρώπους που δεν έχουν άλλη διέξοδο.
Στις πατρίδες τους δεν μπορούν να μείνουν. Τους σπρώχνουν στην έξοδο οι πόλεμοι, οι εμφύλιοι, τα πραξικοπήματα, η πείνα και η δίψα που προκαλεί η κλιματική αλλαγή για την οποία τη μεγαλύτερη ευθύνη φέρουν οι πολιτισμένες και αναπτυγμένες χώρες της Δύσης, όπως αποκάλυψε η έρευνα της Oxfam: «Το πλουσιότερο 10% του παγκόσμιου πληθυσμού ευθύνεται για το 52% των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, όταν το φτωχότερο 50% συμβάλλει μόλις κατά 7%».
Να τους εξοντώσουμε; Δεν είναι εύκολο. Είναι πολλοί. Aλλωστε, μια τέτοια βάρβαρη τακτική δεν συνάδει με τις ευρωπαϊκές και χριστιανικές αξίες τις οποίες ο Κουρτς και οι όμοιοί του λένε ότι σέβονται. Οπότε; Φράχτες στα χερσαία σύνορα, περιπολικά στη θάλασσα και βίαιες επαναπροωθήσεις. Ναι, αλλά πνίγονται άνθρωποι; Ας πρόσεχαν. Τι χαλεύουν τόσο μακριά από τις εστίες τους; Ναι, αλλά παραβιάζουμε το Διεθνές Δίκαιο και τις διεθνείς συνθήκες; Ασήμαντη λεπτομέρεια.
Προέχει η ασφάλεια της χριστιανικής Ευρώπης. Ναι, αλλά μετατρέπονται η Ελλάδα και η Ιταλία σε αποθήκες ψυχών; Θα τις βοηθήσουμε να κάνουν βιώσιμες τις αποθήκες, δίνοντας χρήματα και σκηνές, φτιάχνοντας υποδομές, ενισχύοντας τις αστυνομικές δυνάμεις και το Λιμενικό τους. Αλλά πρόσφυγας και μετανάστης ούτε για δείγμα στις χώρες που δεν θέλουν.
Και η Ελλάδα; Η κυβέρνησή της, που ερωτοτροπεί ανενδοίαστα με τις λογικές της Aκρας Δεξιάς (από τη Δεξιά στην Aκρα Δεξιά μικρή είναι η απόσταση, μισό τσιγάρο δρόμος), φωνάζει «ποτέ ξανά Μόρια» και φτιάχνει δίπλα στην καμένη Μόρια μια νέα Μόρια πολύ χειρότερη. Αντί να κάνει το αυτονόητο. Να μεταφέρει στην ενδοχώρα ικανό αριθμό προσφύγων και μεταναστών για να ανασάνουν τα νησιά. Φοβάται τους δικούς της περιφερειάρχες και δημάρχους, φοβάται τις τοπικές κοινωνίες.
Είχε υποσχεθεί γρήγορες λύσεις. Δυστυχώς γι’ αυτήν θερίζει ό,τι έσπειρε. Ταμπουρωμένη τώρα στον δογματισμό της προσπαθεί με στραμπουληγμένα επιχειρήματα, μεγαλόστομες τιποτολογίες και μπόλικο σανό να ικανοποιήσει τους πάντες. Κάπως έτσι το κακό παριστάνει το καλό.
Ανάγωγα
Με την πανδημία έχουν χάσει τον έλεγχο. Οι προβλέψεις τους για την ύφεση έπεσαν έξω και τώρα τρέχουν να τα μαζέψουν. Στην εξωτερική πολιτική σύγχυση. Τι κάνει καλά η κυβέρνηση; Τα γνωστά: διορισμούς κολλητών, απευθείας αναθέσεις σε φίλους και συγγενείς, υποκλίσεις στον ΣΕΒ και τους ισχυρούς, διαπλοκή κι άγιος ο Θεός, επίδειξη πυγμής στους αδύναμους. Με λίγα λόγια, έχουμε μια Δεξιά από τα παλιά.
