Το καλοκαίρι του 2017 η PJ Harvey γράφει το τραγούδι που ακούμε σήμερα, συμπράττοντας με τον Αιγύπτιο μουσικό Ramy Essam, για να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο σχετικά με την προσφυγική κρίση. Μπορεί το «The Camp» να μιλάει για τα παιδιά-πρόσφυγες στην Κοιλάδα Μπεκάα του Λιβάνου, αλλά αφορά τους πρόσφυγες σε όλο τον κόσμο, ενήλικους και ανήλικους, και τις άθλιες συνθήκες ζωής τους.

«Ανοιχτή υπόθεση η ανθρώπινη ιστορία. Αν το παλέψουμε ώστε στο ταξίδι της να τραβήξει σε καλό δρόμο, στο μέλλον θα βλέπουμε ως μελανό στίγμα την κατάσταση στο Ανατολικό Αιγαίο. Μακάρι, λέω εγώ. Όπως μαθαίνουμε πλέον για τη Μακρόνησο, τη Σπιναλόγκα, τη Λέρο (την περίοδο που το ψυχιατρείο της ήταν το “ένοχο μυστικό της Ευρώπης”), την Ικαρία (όταν έγινε ο προορισμός χιλιάδων εξορίστων) και πάει λέγοντας… Υπάρχει, βέβαια, από την άλλη και η περίπτωση να τα συνηθίσουμε όλα αυτά. Και αντί να τα ανακαλούμε στη μνήμη μας με τη φρίκη που αισθάνεται κανείς μπαίνοντας σε ένα στρατόπεδο εργασίας του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, να τα βλέπουμε με την αδιαφορία ενός ανθρώπου που κοιτάζει ένα κακόγουστο εμπορικό κέντρο ή μια ελεεινή πολυκατοικία – δηλαδή με μια νωθρή συγκαταβατικότητα μπροστά στην κοινοτοπία του κακού. Έτσι είναι όμως. Σε τελική ανάλυση, οι άνθρωποι πλάθουν την ιστορία που τους αξίζει. Ευτυχώς, όπως έγραψε ο Μπρεχτ, “η τελευταία λέξη δεν ειπώθηκε ακόμη”» (από το βιβλίο του Δημήτρη Χριστόπουλου «Αν το προσφυγικό ήταν πρόβλημα, θα είχε λύση»).

Για τους ανέστιους πρόσφυγες της Μόριας, για τους πρόσφυγες όπου Γης…