Τοπία ζωγραφισμένα με ανεμογεννήτριες

«Ο Μπρετόν έχει δίκιο. Ούτε κι εγώ πιστεύω στη ρήξη ανάμεσα στον κόσμο και τον άνθρωπο. Υπάρχουν στιγμές της συμφωνίας με την πρωτόγονη φύση. Αλλά η φύση δεν είναι ποτέ πρωτόγονη. Τα τοπία όμως φεύγουν και ξεχνιούνται. Γι’ αυτό υπάρχουν οι ζωγράφοι. Και η σουρεαλιστική ζωγραφική, για παράδειγμα, εκφράζει μέσα στο κίνημά της αυτήν την εξέγερση ενάντια στη Δημιουργία. Αλλά το λάθος του ήταν ότι θέλησε να διαφυλάξει ή να μιμηθεί μόνο τη θαυματουργή πλευρά της φύσης. Ο πραγματικά επαναστατημένος καλλιτέχνης δεν αρνείται τα θαύματα αλλά τα δαμάζει».

Αυτά γράφει, μεταξύ άλλων, ο Αλμπέρ Καμί στα «Τετράδιά» του, όπως τα αποκαλούσε, κάνοντας έναν πραγματικό αλλά και νοερό διάλογο με τον Μπρετόν. Διάβαζα τα «Σημειωματάρια, Ιανουάριος 1942 – Μάρτιος 1951» (Πατάκης) και αναλογιζόμουν τη φύση γύρω μου, καθώς βρισκόμουν σε ένα νησιωτικό τοπίο άγονο και άνυδρο. Θυμήθηκα τις πέτρες του Τσόκλη και τα ρήγματα του Σόρογκα, ζωγράφοι κι οι δυο του δικού μας τόπου. Δεν αρνήθηκαν τα θαύματα. Τα δάμασαν αποτυπώνοντάς τα. Τα αποθέωσαν γι’ αυτό που είναι, σε εκείνον τον τόπο, σ’ εκείνη τη φύση. Δεν τα αλλοίωσαν, δεν τα «ομόρφυναν» αλλιώς.

Στον απέναντι λόφο βλέπω τρεις ανεμογεννήτριες με σκαμμένους φιδωτούς δρόμους να πετάγονται ταράζοντας αναιδώς το τοπίο. Δεν ταιριάζουν εκεί. Δεν ανήκουν εκεί. Είναι φετινό κατόρθωμα των ανθρώπων. Εδώ, και σε άλλα μέρη της Ελλάδας. Είναι η «ζωγραφική» της προόδου. Δεν θέλει να συμβαδίσει με τη φύση, θέλει να την εκμεταλλευτεί κι άλλο. «Μα, θέλουμε να κάνουμε τη ζωή σας καλύτερη», φωνάζουν οι εταιρείες που γεννούν ανεμογεννήτριες. Και γιατί τότε δεκάδες τοπικές κοινωνίες, περιβαλλοντικές οργανώσεις, τοπικοί φορείς και συλλογικότητες ανά τη χώρα έχουν ξεσηκωθεί, μέσα στη (και παρά τη) δίνη της πανδημίας και των επιπτώσεών της; Δεν είναι η αιολική ενέργεια μια εναλλακτική ανανεώσιμη πηγή ενέργειας που λειτουργεί προς όφελος του φυσικού περιβάλλοντος και άρα της ζωής;

Οχι, λένε οι ειδικοί. Η παραγόμενη ηλεκτρική ενέργεια από τη λειτουργία ανεμογεννητριών είναι απίστευτα ασήμαντη ενώ η καταστροφή στο φυσικό περιβάλλον είναι πρωτοφανής και ανεπανόρθωτη, με μοναδικό κίνητρο το οικονομικό όφελος επιχειρηματιών, που εκμεταλλευόμενοι τις μεγάλες επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης επωφελούνται της ευνοϊκής γι’ αυτούς νομοθεσίας.

Αυτά τα τερατώδη τοπία, τοπία ζωγραφισμένα με ανεμογεννήτριες, μας πονάνε τα μάτια. Σε μια παρακάτω σελίδα διαβάζω στον Καμί: «Τι είναι ο άνθρωπος; Σε όλη μου τη ζωή θα μου μείνει, μετά από όσα είδα, μια δυσπιστία και μια βασική ανησυχία για λογαριασμό του» και πικρά χαμογελώ.