Πριν από πέντε χρόνια και κάτι μήνες, ο Νεϊμάρ είχε κατακτήσει το Τσάμπιονς Λιγκ (και τρεμπλ παράλληλα) ως μέλος της απίθανης τριάδας MSN που τρομοκρατούσε τις αντίπαλες εστίες (μαζί με τους Λιονέλ Μέσι και Λουίς Σουάρες). Με τον καιρό όμως βαρέθηκε να βρίσκεται στη σκιά του μεγάλου Αργεντινού, θεωρώντας πως έτσι δεν θα κατακτούσε ποτέ τη Χρυσή Μπάλα.
Γι’ αυτό και μετακόμισε στην Παρί Σεν-Ζερμέν το 2017. Στα τρία χρόνια που έχουν μεσολαβήσει από τότε, πρόλαβε να αποθεωθεί αλλά και να αποδοκιμαστεί από το γαλλικό κοινό, να εντυπωσιάσει και να απογοητεύσει, να τραυματιστεί στις σημαντικότερες στιγμές των σεζόν και να ζητήσει μετ’ επιτάσεως να τον στείλουν πίσω στην Μπαρτσελόνα… Οι οπαδοί της Παρί κουράστηκαν από το σίριαλ «Νεϊμάρ» και περίμεναν πότε θα έρθει επιτέλους η ενηλικίωσή του.
Το τελευταίο δεκαπενθήμερο στη Λισαβόνα τα σημάδια ήταν θετικά. Ο Νεϊμάρ έδειχνε σοβαρός, κεφάτος στον αγωνιστικό χώρο και αφοσιωμένος στον στόχο του Τσάμπιονς Λιγκ. Δίχτυα δεν έβρισκε μεν, αλλά η όλη δουλειά του στο γήπεδο ήταν αρκετή για να σπάσει η Παρί το «γυάλινο ταβάνι» και να φθάσει στον τελικό.
Ομως, όταν βρέθηκε απέναντι στη σοβαρότερη και υγιέστερη ομάδα που κυκλοφορεί φέτος στην Ευρώπη, την Μπάγερν, το πισωγύρισμα του Νεϊμάρ ήταν εμφανές. Δεν του έβγαινε τίποτε, δεν μπορούσε να συνδυαστεί με τον επίσης μέτριο Μπαπέ, δεν είχε τρόπο να νικήσει τον «τοίχο» Μάνουελ Νόιερ. Και, αντί να ανασκουμπωθεί και να δείξει ότι ωρίμασε, έκανε το ακριβώς αντίθετο. Αρχισε να πέφτει κάτω στο β΄ ημίχρονο, να ζητάει φάουλ, να εκνευρίζεται και να χάνει την μπάλα. Κανείς δεν είχε περισσότερες χαμένες μπάλες από τον ίδιο στον τελικό (27 τον αριθμό…).
Μετά τον αγώνα, έδειχνε απαρηγόρητος και κατέφυγε στην αγκαλιά του Ντέιβιντ Αλάμπα και τα ενθαρρυντικά λόγια του αντίπαλου προπονητή Χάνζι Φλικ. Η αλήθεια είναι ότι η εικόνα των δακρυσμένων ματιών του δεν συγκίνησε ιδιαίτερα. Σίγουρα όχι όπως εκείνη του Σαντιάγο Κανιθάρες της Βαλένθια το 2001, όταν πάλι η Μπάγερν είχε αναδειχθεί πρωταθλήτρια Ευρώπης. Ο Κανιθάρες έκλαιγε, γιατί ήξερε ότι είχε δώσει τα πάντα, αλλά δεν στάθηκαν αρκετά για να πανηγυρίσει. Ο Νεϊμάρ όχι μόνο δεν έκανε τα πάντα προχθές, αλλά ούτε τα μισά από αυτά που ξέρουμε ότι μπορεί…
Δεν ήταν όμως μόνο ο Νεϊμάρ το πρόβλημα. Τα τελειώματα όλων των επιθετικών της Παρί προχθές ήταν για κλάματα – και μιλάμε για μια ομάδα που είχε σκοράρει σε 36 σερί παιχνίδια στο Τσάμπιονς Λιγκ μέχρι την Κυριακή.
Οταν τα αστέρια του χάνουν τέτοιες ευκαιρίες, τι να κάνει και ο Τόμας Τούχελ; Θα μπορούσε βέβαια να είχε διαγνώσει την ανάγκη της ομάδας του για σέντερ φορ και να είχε βάλει μέσα τον Ικάρντι (και όχι τον Τσούπο-Μότινγκ) ή να κάνει άλλες διορθωτικές κινήσεις. Ομως δεν θα μάθουμε ποτέ αν αυτές θα είχαν αποτέλεσμα.
Πάντως, από χθες ήδη ακούγονται ξανά φήμες περί αντικατάστασής του από τον Μασιμιλιάνο Αλέγκρι. Ο χρόνος θα δείξει αν ο Αλ-Χελαϊφί θα ανανεώσει την εμπιστοσύνη του στον Γερμανό τεχνικό ή θα αναζητήσει αλλού τη μαγική συνταγή.
