Τύχη αγαθή και φιλάδελφος -προφανώς για την αφεντιά σας- με κράτησε μακριά σας σκάρτο δεκαπενθήμερο. Ας όψεται η υπαίτια επαγγελματική νόσος· ασβεστοποιητική τενοντίτιδα ώμων οξείας μορφής έδειξε η πλάκα κι η εικόνα μου ταίριαζε γάντι με το λαϊκό συνώνυμο της ακτινογραφίας. Οταν ηρεμούσα κομμάτι απ’ τους πόνους, έσκαγα στα γέλια κι εγώ ο ίδιος με την παλιοκατάσταση. Δεμένο με παρδαλό φουλάρι, αιωρούνταν μετέωρο το ’να χέρι, καθότι όφειλε να παραμένει σε πλήρη αδράνεια. Και να ’θελα δηλαδή, μετά βίας μπορούσα να κουνήσω τα δάχτυλα.
Επιβαρημένος ο τένων του έτερου, του επέτρεπε να λειτουργεί τσίμα τσίμα και δυστρόπησε το αφιλότιμο βαθμηδόν, αφού είχε επωμιστεί υποχρεωτικά όλη τη δουλειά. Με το ζόρι κατάφερνα να τοποθετώ τις παλάμες πάνω απ’ το πληκτρολόγιο, αλλά, μετά το πάτημα των πρώτων ψηφίων, γινόταν λες βραχυκύκλωμα κι ένιωθα σαν να υποβάλλομαι σε ηλεκτροσόκ. Δεν μπορούσα να γράψω λοιπόν, έπρεπε όμως να τρώω, να ντύνομαι, να κάνω ενίοτε ντους, καθώς ο καύσωνας των ημερών με έλουζε πατόκορφα στον ιδρώτα.
Νταραβέρι να γίνεται! Θα ξεκαρδιζόσασταν, αν με βλέπετε να φορώ τισέρτ. Σωστό μαρτύριο. Περνούσα πρώτα το αριστερό μανίκι ώς τον αγκώνα και επαναλάμβανα ασθμαίνων με το δεξί. Σήκωνα όσο γινόταν κατόπιν τους βραχίονες και περνούσα σκύβοντας τον λαιμό. Κατόρθωνα έπειτα να κατεβάσω την μπλούζα μέχρι το στέρνο κι αν δεν βρισκόταν κανείς στο σπίτι έμενε μοιραία εκεί, άθυρμα αλλοπρόσαλλης μόδας που βάλθηκε να τονίζει την προτεταμένη μου γαστέρα. Το να κάνω μπάνιο με μισό χέρι ισοδυναμούσε με ριψοκίνδυνη περιπέτεια. Επινόησα τεχνάσματα, μολαταύτα, ώστε να σαπουνίζομαι σχεδόν ολόκληρος, όμως το σκούπισμα παρέπεμπε σε σπαρταριστή κωμωδία. Η αφόρητη ζέστη με στέγνωνε ευτυχώς αυθωρεί. Συνήλθα κομμάτι εσχάτως. Ξεκίνησα και φυσικοθεραπείες και με βλέπω να επιδίδομαι οσονούπω σε ταχυδακτυλουργικά.
Ωχροκίτρινος, καθότι φόλα ΑΕΚτζής, αδυνατούσα να πιέσω τα πλήκτρα και μαράζωνα, αφού οι εξελίξεις έτρεχαν κι εγώ καθηλωνόμουν σε αναγκαστική ακινησία και βουβαμάρα επιπροσθέτως. Το εθνοσωτήριο γκοβέρνο μας λησμόνησε αίφνης την καραντίνα και τα λοιπά μέτρα προστασίας της δημόσιας υγείας και παρέδωσε γην και ύδωρ στους μεγαλοβιομήχανους του τουρισμού. Ιδού τώρα τα ολέθρια επακόλουθα: και η σεζόν κατέρρευσε και το εν κρανίω μελτέμι του Μαξίμου γιγάντωσε το δεύτερο κύμα της πανδημίας. Στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται, πολλώ δε μάλλον όταν τυγχάνει «γκρίζος», παριστάνει τον γιαλαντζί Οθωμανό σουλτάνο και το παίζει «μόνος μου κι όλοι σας».
Νομίζω πως η φωτιά έπρεπε να ’χει κάνει στάχτη τη Μόρια εδώ και πολύ καιρό. Καθ’ όλα νόμιμο και ηθικό το δικαίωμα των εγκλείστων να πυρπολούν το κολαστήριό τους. Καύσιμη ύλη, εν προκειμένω, η ασύγγνωστη υποκρισία της πολιτισμένης Δύσης που αποκαλύφθηκε ολοτσίτσιδη στα ερείπια. Διότι το εξαμβλωματικό στρατόπεδο συγκέντρωσης της Λέσβου είναι δημιούργημα των Βρυξελλών σε αγαστή σύμπνοια με τις τελευταίες ελληνικές κυβερνήσεις, οι οποίες χύνουν οψίμως κροκοδείλια δάκρυα για την ανθρωπιστική κρίση που οι ίδιες απεργάστηκαν και για την τύχη των ασυνόδευτων ανηλίκων και των ευάλωτων κάθε μορφής.
