Στη μνήμη του Βαγγέλη
ΟΥΙΣΚΟΝΣΙΝ, ΗΠΑ
Μια διαδηλώτρια -από τους χιλιάδες που ξεχύθηκαν στους δρόμους όταν η αστυνομία πυροβόλησε ακόμα έναν άοπλο μαύρο πολίτη, αναίτια, πισώπλατα, επτά φορές, μπροστά στα παιδιά του- ανάβει το τσιγάρο της από δημοτικό φορτηγό που τυλίγεται στις φλόγες. Είναι ό,τι πιο κουλ έχω δει εδώ και πολύ καιρό.
ΟΥΙΣΚΟΝΣΙΝ, ΗΠΑ
Πέρα από την πλάκα όμως, το «αστειάκι» με τις δολοφονίες μαύρων στον δρόμο πρέπει να σταματήσει. Και δεν πρόκειται να σταματήσει από την καλή θέληση των λευκών -όσων έχουν λίγη από αυτή- αλλά μόνο από τη διαρκή εξέγερση των μαύρων, στην οποία οφείλουμε, εμείς που δεν μας πυροβολούν επειδή έχουμε λάθος χρώμα δέρματος, να σταθούμε έμπρακτα αλληλέγγυοι/ες.
ΠΕΡΟΥ
Ενα από τα πιο αποτρόπαια στοιχεία αυτού του παλιοϊού που μας ταλαιπωρεί είναι πως δεν μας επιτρέπει να λέμε ένα «αντίο» στους δικούς μας που φεύγουν όπως τους αρμόζει. Ας πούμε εδώ, στη Λίμα, ένας νεκρός ηλικιωμένος από Covid-19 μεταφέρεται στο απόμερο νεκροταφείο όπου θα ταφεί, μόνος, πάνω σε μια μπουλντόζα. Θα μου πείτε, από τη στιγμή που «έφυγε» τι σημασία έχει το μετά; Ε, έχει, για τους δικούς του ανθρώπους.
ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ
Οπως κι αυτή η νέα κοπέλα που δεν κατάφερε να αποχαιρετήσει τη μητέρα της, νέα γυναίκα κι αυτή, και της έμειναν μόνο οι φωτογραφίες για παρηγοριά.
ΥΕΜΕΝΗ
Συνήθως οι φωτογραφίες που βλέπετε από την Υεμένη -όπου εκτυλίσσεται μια γενοκτονία μπροστά στα μάτια μας, με δική μας ευθύνη πολύ μεγαλύτερη απ’ όσο φαντάζεστε, και δεν λέει κανείς τίποτα- είναι με παιδιά που πεθαίνουν από την πείνα. Αυτή είναι η μία όψη της τραγωδίας. Η άλλη όψη είναι τούτη εδώ: παιδιά που για να τη γλιτώσουν από την πείνα παίρνουν τα όπλα και βγαίνουν στο μέτωπο, όπου φυσικά δεν έχουν καμιά ελπίδα απέναντι στον οργανωμένο στρατό της Σαουδικής Αραβίας και των συμμάχων της.
