Ανάμεσα σε εκείνους που αποχώρησαν από την κυβέρνηση ήταν και ο γ.γ. Τουρισμού, Κωνσταντίνος Λούλης. Ηταν μια απόφαση που καθυστέρησε τουλάχιστον δύο μήνες, την περίοδο δηλαδή που αποκαλύφθηκε ότι ο κ. Λούλης δεν είχε το απαιτούμενο πανεπιστημιακό πτυχίο που όριζε ο νόμος για τη θέση του γενικού γραμματέα.
Τότε η κυβέρνηση είχε αποφασίσει να καλύψει τον κ. Λούλη, χωρίς να έχει πρόβλημα να χάσει κι άλλο από την αξιοπιστία της και τη ρητορική της περί «αριστείας» στη δημόσια διοίκηση. Η κάλυψη είχε έρθει από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Στέλιο Πέτσα, προκαλώντας αντιδράσεις για την καταστρατήγηση του νόμου χάριν του ταμία του Ιδρύματος «Κωνσταντίνος Μητσοτάκης», θέση που ο κ. Λούλης κατείχε και εξακολουθεί να διατηρεί.
Το θέμα του πτυχίου, βέβαια, ήταν το ένα πράγμα. Το άλλο ήταν οι αποκαλύψεις της «Εφ.Συν.» από το καλοκαίρι του 2019, όταν η κυβέρνηση της Ν.Δ. είχε πρωτοαναλάβει την εξουσία, οι οποίες αφορούσαν τη συμπάθεια του κ. Λούλη για τη χούντα. Οι αποκαλύψεις αυτές είχαν προκαλέσει την παραίτηση του προέδρου του ΕΟΤ, Χαράλαμπου Καρίμαλη, ο οποίος σε επιστολή του προς την ηγεσία του υπουργείου τη χαρακτήριζε επιβεβλημένη, «καθώς αυτή τη στιγμή, μετά από πολιτική επιλογή της κυβέρνησής σας, υπάρχει στο υπουργείο Τουρισμού παρουσία απόψεων φιλικών προς το καθεστώς της χούντας των συνταγματαρχών».
Αξίζει να θυμίσουμε ότι ο αποπεμφθείς -πλέον- γ.γ. Τουρισμού σε βιβλίο που είχε εκδώσει το 2015 με τίτλο «Η επιβίωση της Ελλάδας μέσα από διαδοχικά θαύματα», εξέφραζε τον θαυμασμό του για τον δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλο αλλά και για την επταετία των συνταγματαρχών. Παραδεχόταν ότι επισκεπτόταν επί 9 συναπτά έτη τον δικτάτορα στη φυλακή και δήλωνε «εντυπωσιασμένος» από τις συζητήσεις μαζί του, ενώ είχε πειστεί και για όλα όσα υποστήριζε ο δικτάτορας:
«Πραγματικά εντυπωσιάστηκα από όσα άκουσα και διασταύρωσα, διαπιστώνοντας πως όλα ήταν τελικά αλήθεια», έγραφε για να φτάσει να παρουσιάσει μια εξωραϊσμένη εικόνα του Παπαδόπουλου, λέγοντας ότι «ο χρόνος δεν έφτανε για να απορροφήσω τόσα γεγονότα -τα περισσότερα άγνωστα- αλλά και να καταλάβω πως ο πάμφτωχος και προδομένος από στενούς του συνεργάτες, εγκαταλειμμένος από τους ευεργετηθέντες και τιμωρημένος αμείλικτα από τους αντιπάλους του, Γ. Παπαδόπουλος, δεν ήταν όπως τον παρουσίαζαν».
Σε άλλο σημείο του βιβλίου σημείωνε ότι «μετά την 21η Απριλίου, όπως ήταν φυσικό, περιορίστηκαν οι δημοκρατικές ελευθερίες» και ότι «πολίτες ταλαιπωρήθηκαν και φυλακίστηκαν» -βέβαια με την υποσημείωση… «επειδή δεν μπορούσαν να ανεχτούν την αναστολή των δημοκρατικών ελευθεριών στη χώρα»-, αλλά αναπαρήγε όλη την προπαγάνδα υπέρ της χούντας περί «σημαντικών επιτευγμάτων», μεγάλης «οικονομικής ανάπτυξης» και «δημιουργίας μιας ευρείας ευημερούσας μεσαίας τάξης», για να μιλήσει για «μια σημαντική μερίδα ικανοποιημένων από το καθεστώς πολιτών».
Ανάμεσα σε άλλα αμφισβητούσε και τους νεκρούς στο Πολυτεχνείο. Ολα τα ανωτέρω βέβαια ουδόλως φάνηκε να ενοχλούν τον Κυριάκο Μητσοτάκη που επί ένα χρόνο έκλεινε το μάτι στους νοσταλγούς της χούντας.
